Thursday, October 15, 2015

Agent Smith

In Taranto (Apulia) the layers of the red dust cover every pavement. The Ilva steelworks gives a job and lung cancer mortality rates are 30% about the Italian average by belching into the air a mix of carcinogenic dioxins. In Taranto's Tamburi quarter residents are now forbidden by law from touching the soil. Mothers in Taranto are advised not to breastfeed. 

They have three times the allowed level of dioxins in their milk. A “Matrix” quote: “Every mammal on this planet instinctively develops a natural equilibrium with the surrounding environment, but you humans do not. You move to an area, and you multiply, and multiply, until every natural resource is consumed”.

The only way you can survive is to spread to another area. There is another organism on this planet that follows the same pattern. A virus. Human beings are a disease, a cancer of this planet”. Maybe Agent Smith was right: according to a new study, 8% from humans DNA comes from a virus.

W Taranto (Apuglia) chodniki pokrywają pokłady czerwonego pyłu. Zakłady przemysłu stalowego Ilva dają pracę i umieralność na raka płuc, przekraczające o 30% włoską średnią, wyrzucając w powietrze mieszaninę toksycznych gazów. W dzielnicy Tambuti w Taranto mieszkańcom zabroniono prawem uprawy ziemi.

Matkom z Taranto radzi się nie karmić piersią: mają trzykrotnie przekroczoną dopuszczalną normę toksyn w mleku. Cytat z “Matrixa”: “Każdy ssak na tej planecie instynktownie stwarza naturalną równowagę ze środowiskiem, ale wy, ludzie, nie. Przenosicie się i rozmnażacie, dopóki nie zużyjecie wszelkich zasobów”.

“Umiecie przetrwać, zajmując nowy teren. Jest jeszcze jeden organizm, który tak właśnie się zachowuje. Wirus. Ludzie są chorobą, rakiem tej planety”. Może agent Smith miał rację: według najnowszych badań, 8% ludzkiego DNA pochodzi od wirusów.

Sunday, October 11, 2015

The Father/Ojciec

When an old man died, people went to his house. They expressed their condolences and looked at the deceased for a while. But the life is stronger and after some time they started chatting. Nobody seemed to be really sad. The old man worked hard for many years: he had a family to feed. He sacrificed his life for them.

Father Charbel spent several years in the monastery and then moved to tiny isolated hermit. His cell was 6 meters square. He slept only 3 hours every day and wore a hair-shirt under his habit. Charbel ate once a day, he meditated on Holy Scripture, prayed and worked. Many miracles took place during his life-time, but most occurred after his death.

For the next 66 years his perfectly preserved body gave off blood-like fluid. It healed a great number of people. Charbel's love to God rendered everything else meaningless. He never had a family, but he won't be forgotten. “The world and its desires pass away, but whoever does the will of God lives forever”. I Jan 5:10

Kiedy zmarł starszy człowiek, do jego domu przyszli ludzie. Złożyli kondolencje i przez chwilę patrzyli na nieboszczyka. Ale życie jest silniejsze i po pewnym czasie zaczęły się rozmowy. Nikt nie wyglądał naprawdę smutno. Stary człowiek pracował ciężko przez wiele lat: musiał wyżywić rodzinę. Poświęcił dla niech życie.

Ojciec Charbel spędził wiele lat w klasztorze a następnie w małej, odizolowanej pustelni. Jego cela miała 6 metrów. Spał tylko 3 godziny i nosił włosiennicę pod habitem. Charbel posilał się raz dziennie, medytował przed Świętym Sakramentem, modlił się i pracował. Wiele cudów miało miejsce za jego życia, większość jednak po śmierci.

Przez kolejne 66 lat doskonale zachowane ciało wydzielało krwisty płyn, który uzdrowił całą rzeszę ludzi. Jego miłość do Stwórcy pozbawiała wszystko inne znaczenia. Charbel nie miał rodziny, lecz nie zostanie zapomniany. “Świat przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki” (1 J 2,17).

Sunday, October 4, 2015

So sad/Bardzo smutne

P. lives in Florence for many years. She's very found of Northern Italy and doesn't like her native South. P. is talking about the “superiority” of the North: there is no Mafia and life is generally better. My husband disagrees with her. “Do you believe that things are getting worse here in the South?”


“You should stay and do something for your land!” - He said. A. told me that her son just finished his exams on famous Bocconi University. Also her other boy graduated in Milan. Both of them have no intention to be back to Basilicata. “It's a bit sad!” - I told her. “My son got six job offers while he was still studying!” - She told me.

“Here in the South the engineers are starving!” The extraction of oil haven't brought benefits to Basilicata which remains (along with Calabria) the poorest part of Italy. More than 11 percent unemployment is the main reason why the region looses 3,000 people a year. Young Lucans like P. are seeking opportunities in other parts of Italy. It is sad indeed.

P. mieszka we Florencji od wielu lat. Bardzo lubi północne Włochy, w przeciwieństwie do rodzinnego południa. P. mówi o “wyższości” północy: nie ma tam mafii i życie jest ogólnie lepsze. Mój mąż się z nią nie zgadza. “Uważasz, że na południu sprawy nie mają się dobrze? Zostań i zrób coś dla swojej ziemi!” - mówi.

A. wspomniała, że jej syn właśnie ukończył egzaminy na sławnym Uniwersytecie Bocconi. Również jej drugi potomek studiował w Mediolanie. Żaden z nich nie ma zamiaru wracać do Basilicaty. “To trochę smutne!” - powiedziałam. “Mój syn dostał sześć ofert pracy, gdy był jeszcze na uniwersytecie!” - odparła.

“Na południu inżynierowie przymierają głodem!” Wydobycie ropy naftowej nie przyniosło Basilicacie korzyści, razem z Kalabrią pozostaje najbiedniejszą prowincją Włoch. Bezrobocie powyżej 11% jest głównym powodem, dla którego region traci 3000 osób rocznie. Młodzi Lukanie jak P. szukają możliwości w innych częściach kraju. To faktycznie smutne.


Wednesday, September 30, 2015

Go!

Think it was Chika, my husband friend's F. Japanese wife who was running first. She “infected” F. and his brother P. My husband began running almost two years ago. He joined runner's associations and is racing every now and then. He was encouraging me to run with him and I agreed eventually. The 4 km run was really exhausting.

I had to stop three times – but I'm running since. I like the moment when Running App in my husband's mobile says: “Go!”. I start running and after two minutes or so I'm ready do stop. Still, I keep going: I realize that it's a matter of psychological exhaustion. My body is ready to continue running, but my mind is seeking for excuses.

“It's so hot… I haven't had breakfast… Ah that foot pain!” - and so on. But Endomondo App is on my side. The voice: “First km, 6 min. and 30 sec. Second km, 6 min. and 45 sec.” is reinforcing me. The 4 km track still makes me exhausted but who cares that I'm quite rubbish. What matters is to tell yourself to keep running.

Myślę, że to Chika japońska żona przyjaciela mego męża F. biegała jako pierwsza. “Zaraziła” F. I jego brata P. Mąż zaczął biegać prawie dwa lata temu. Zapisał się do stowarzyszenia biegaczy i bierze udział w zawodach od czasu do czasu. Zachęcał mnie, żeby z nim biegać i w końcu się zgodziłam. Czterokilometrowy odcinek mnie wykończył.

Musiałam zatrzymać się trzy razy – ale od tamtej chwili biegam. Lubię moment, kiedy aplikacja dla biegaczy w telefonie męża mówi: “Go!”. Zaczynam biec i po jakichś 2 min. jestem gotowa to przerwać. Nie robię tego: wiem, że to kwestia psychicznego zmęczenia. Moje ciało jest gotowe, by kontynuować, ale umysł szuka wymówek.


“Ale gorąco… Nie jadłam śniadania… Och, ten ból w stopie!” - i tak dalej. Ale aplikacja Endomondo jest po mojej stronie. Głos: “Pierwszy km, 6 min. i 30 s. Drugi km, 6 min. i 45 s.” dodaje mi sił. Czterokilometrowy odcinek nadal mnie wykańcza, ale kogo obchodzi, że marny ze mnie biegacz. Ważne, żeby powiedzieć sobie – biegnij.

Saturday, September 26, 2015

The mouse with the horn/Mysz z rogiem

My young son was looking over his animal book. “The dog is for me… The fish for Vitina… Chinchilla for Antonella… And the mouse with the horn, nobody wants it!” - He said. According to the article everyone just wants to be “normal”. We're seeking approval from the others our whole life. 

Our important decisions often result from social conditioning. When let's say you're 35 and still single yet. Whatever the reason is, in the eyes of the others it's abnormal. You may be “blamed” by your environment. We don't dare being different because the responsibility for the choices would be only ours.

Fallowing “normality” means sharing the mistakes with the others. It takes courage to become what you really are but can someone expect to change someone else? It says: “Either they accept who I am or I start living without them!” If it was only so easy...

Mój syn przeglądał książeczkę ze zwierzętami. “Pies dla mnie, ryba dla Vitiny, szynszyla dla Antonelli… A myszy z rogiem nikt nie chce!” - powiedział. Ten artykuł sugeruje, że wszyscy chcą być “normalni”. Całe życie szukamy akceptacji ze strony bliźnich.

Ważne decyzje są determinowane uwarunkowaniem społecznym. Powiedzmy, że masz 35 lat i jesteś samotny. Jakakolwiek byłaby przyczyna, w oczach innych to coś nienormalnego. Możesz być “obwiniony” przez otoczenie. Nie odważamy się różnić, bo sami musielibyśmy ponosić odpowiedzialność za decyzje.

Śledząc “normalność” znaczy dzielenie błędów z innymi. Trzeba odwagi, żeby być sobą, ale czy ktoś może oczekiwać, że zmieni kogoś innego? Mówi się: “Albo zaakceptują kim jestem, albo zacznę życie bez nich!” Gdyby to było takie łatwe...

Monday, September 21, 2015

Drama/Dramat

My brother's friend told him about her father. The old man was dumped by a woman after several years together. This event made him a writer: he wrote a drama. “Danka is about to publish a book soon!” - My brother told her. I am indeed: my short story collection had to be published in August. Well I'm still waiting. 

Łukasz Kotkowski's Fanaberia came out one year ago. He went for vanity press and had to pay to have his book published. The editor didn't work properly on revision and promotion. “Fanaberia” was available over the Internet.

Only small copies found their way to little local bookshops. After six months and 300 copies sold Łukasz was positive that his book “is a corpse”. He has learn from the experience and works on his second book. I'm learning that the best advice for any new writer would be not to expect anything (good). At least you won't be disappointed…

P.S. It says: "There is always someone who'll do it cheaper!".

Znajoma brata opowiedziała mu o swoim ojcu. Starszy pan został porzucony przez kobietę po latach bycia razem. Wydarzenie uczyniło z niego pisarza: stworzył dramat. “Danka opublikuje niedługo książkę!” - powiedział mój brat. To prawda: tomik opowiadań miał się ukazać w sierpniu. Cóż, ciągle czekam. Fanaberia Łukasza Kotkowskiego wyszła rok temu.

Zdecydował się na Vanity Press - musiał zapłacić za publikację. Wydawca nie pracował jak należy nad redakcją i promocją. "Fanaberia" była dostępna przez Internet. Tylko nieliczne kopie znalazły się w małych, lokalnych księgarniach.

Po sześciu miesiącach i 300 sprzedanych egzemplarzach Łukasz był pewien, że jego książka jest “trupem”. Doświadczenie wiele go nauczyło i pracuje nad drugą pozycją. Sama uczę się, że najlepsza rada dla początkującego pisarza to nie oczekiwać niczego (dobrego). Przynajmniej się nie zawiedziesz...

Sunday, September 20, 2015

55.La donna cannone


 The next illustration from the seaside. The woman says: “Make me another foto!”. The man says: “Enough”.

Kolejna ilustracja z nad morza. Kobieta mówi: “Zrób mi jeszcze jedno zdjęcie!”. Mężczyzna mówi: “Wystarczy”.