Sunday, December 13, 2015

Writer's Paradise/Pisarski raj

I googled: “How much does it cost to publish a book”. I saw lots of “friendly” publishing houses inviting new authors to size the opportunity. They explain book costs (editing, cost of cover art, printing etc). It's so easy, everyone can do it. I looked through the titles. Hundreds of books which won't get anyone except author's friends and family.
The photo from publishing perspectives


Vanity Press companies make money by publishing 100 copies of hundreds of thousands of books. Subsidy publisher don't bother about marketing the book – they had they money already. “For every book that is published thousands of manuscripts go unpublished” subsidy advertisement proclaim.

It does not mean, however, that those books should have been published. Commercial publishers base their decisions on whether they believe a book will sell to reader. Subsidy publishers make their money directly from the writer, and only secondarily from the reader. One thing is certain: you won't reach writer's paradise if you hit the "pay&publish" button!

Wpisałam “Ile kosztuje wydanie książki” w wyszukiwarkę i ujrzałam wiele “przyjaznych” wydawnictw, zapraszają autorów, by skorzystać z okazji. Wyjaśniają koszta (redakcja, cena okładki, druk itd.) Bardzo proste, każdy to może zrobić. Patrzyłam na setki tytułów. Nie dotrą do nikogo, oprócz znajomych i rodziny autora.

Vanity Press zarabia, wydając ok. 100 egzemplarzy setek tysięcy różnych książek. Wydawnictwa ze współfinansowaniem nie zawracają sobie głowy promocją, bo pieniądze dostały. “Na jedną opublikowaną książkę przypadają tysiące niewydanych maszynopisów!” - głoszą ich reklamy. Nie znaczy to, że te tysiące książek powinny się ukazać.

“Tradycyjni” wydawcy wydają decyzję na podstawie tego, czy ich zdaniem książka się sprzeda. Vanity press zarabia pieniądze wprost dzięki autorom, czytelnicy są drugorzędni. Jedno jest pewne: jeśli naciśniesz przycisk "płać&publikuj", do pisarskiego raju nie wlecisz!

Thursday, December 10, 2015

Christmas Eve/Wigilia

I don't like Christmas - probably because it makes me miss things I can't have. Besides, I find all that “forced fun” a bit painful. But 8 years ago in England I had fun indeed. On Christmas Eve 2006 I invited our Polish friends with K. Some of them however went that night to ENVY. We waited for them. B. was back at about midnight.
seanhamptoncole.wordpress.com

He was upset because he had a big row with I. Apparently she took her shoes off ad performed pole dance in the nightclub. B. felt she's spoiling the honour of Polish girl. He was hiding her shoes which made I. really mad. She dropped into our flat shortly after B. I don't think I ever heard someone screaming and swearing like that.

If I remember well she made poor B. cry. The next day I found a letter from our neighbour: she complained about the noise. I went to apologize. “Our friend just broke up with her boyfriend!”- I lied. “She was despairing.” I promised that it won't happen again, the neighbour was sympathetic. The funniest Christmas ever:)

Nie lubię Świąt - pewnie dlatego, że brakuje mi rzeczy, których nie mam. Poza tym, cała ta “przymuszona zabawa” jest trochę męcząca. Ale 8 lat temu w Anglii naprawdę się dobrze bawiłam. Zaprosiłyśmy polskich znajomych na Wigilię 2006 z K. Niektórzy z nich poszli tego wieczoru do ENVY. Czekaliśmy, B. zjawił się koło północy.

Był zły, bo pokłócił się z I. Według jego opowieści, dziewczyna zdjęła buty i zatańczyła koło rury w dyskotece. Sądził, że plami honor polskiej dziewczyny, schował jej kozaki, co okropnie zdenerwowało I. Wpadła do naszego mieszkania zaraz po B. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek słyszała, że ktoś tak klął i wrzeszczał.

Jeśli dobrze pamiętam, doprowadziła biednego B. do płaczu. Następnego dnia znalazłam list od sąsiadki: narzekała na hałas. Poszłam ją przepraszać. “Nasza przyjaciółka właśnie zerwała z chłopakiem!” - skłamałam. “Była zdesperowana”. Obiecałam, że to się nie powtórzy, sąsiadka wykazała zrozumienie. Moje najzabawniejsze Święta:)

Saturday, December 5, 2015

Lucid dream/Świadomy sen

I dreamed that we meet again and started talking. It was so real – even when I was awake. I felt like I was with you in my dream. As far as our brains are concerned “seeing is believing”. The lucid dreamers say they can fly or walk trough walls. 

The practice of lucid dreaming has been around for over 3000 years. It's when you realize, 'Aha! I’m dreaming!' while you’re still asleep. Once you become conscious within a dream, you can interact with and direct it at will.” One can choose fly through the sky or to walk on exotic beach and everything feels real.

We spend roughly a third of our lives asleep, that means a years of our lives pass us by unnoticed. Why not practise the art of being conscious within you dream? Once you get it, everything could happen! So, like Sonny's male lover Leon said in “Dog Day Afternoon”: “I'll see you in my dreams, huh?”.

Śniłam, że spotkaliśmy się i zaczęliśmy rozmawiać. Było to takie prawdziwe – nawet, gdy się zbudziłam. Jakbyśmy byli razem we śnie. Jeśli chodzi o mózg, pracuje on na zasadzie: “Zobaczyć znaczy uwierzyć”. “Śniący świadomie” mówią, że potrafią latać albo przechodzić przez ściany.

Praktyka świadomego snu znana jest od 3000 lat. To zdarza się, gdy pojmiesz: “Ja śnię!” kiedy wciąż jeszcze śpisz. Kiedy jesteś świadomy we śnie, możesz robić to, co zechcesz. Wybrać szybowanie w chmurach albo spacer po egzotycznej plaży. Wszystko zdaje się rzeczywiste.

Spędzamy około 1/3 życia we śnie – oznacza to, że całe lata mijają niezauważone. Dlaczego nie praktykować sztuki bycia świadomym we śnie? Kiedy się ją opanuje, wszystko może się zdarzyć. A więc, jak powiedział Leon, kochanek Sonnego w “Pieskim popołudniu”: “Zobaczę cię we śnie”.

Wednesday, December 2, 2015

Women's Island/Wyspa kobiet

I have to watch cartoons quite often. One could learn some interesting things from them. Vicke is the son of the leader of Viking Village. He often travels with his dad. One day the group of Vikings got “Women's Island” ruled by group of – let's say – Women Viking. The strong ladies were travelling, fighting and doing other funny things.

There was something wrong happening there. The men were forced to wear aprons… They were cooking and cleaning, such humiliation! I was thinking: “Wait a minute, but how the life is! Us, women we are the oppressed majority!” A friend shared this on Facebook.

A tragicomic day in the life of a man who struggles for equality in a society dominated by women. In the end of that film he gets raped, but I think it's wrong. The “womanized” man should be back home, cook and, wash the dishes while his working wife would tell him what and how to do. That's the way life is!

Muszę oglądać bajki dość często. Można się z nich dowiedzieć bardzo ciekawych rzeczy. Vicky to syn przywódcy Wioski Wikingów. Często podróżuje z tatą. Pewnego dnia grupa Wikingów dotarła do – nazwijmy ją – Wyspy Kobiet. Umięśnione panie podróżowały, walczyły i robiły inne ciekawe rzeczy.

Działo się tam coś bardzo złego. Mężczyźni byli zmuszeni nosić fartuchy… Gotowali i zmywali, co za poniżenie! Myślałam: “Chwila, takie właśnie jest życie! My, kobiety jesteśmy uciśnioną mniejszością!” Znajoma umieściła ten link na Facebook.

Tragikomiczny dzień z życia mężczyzny, który walczy o równość w społeczeństwie z zdominowanym przez kobiety. Na końcu filmu zostaje zgwałcony, ale myślę, że to błąd. “Zniewieściały” mężczyzna powinien wrócić do domu, gotować, zmywać, podczas gdy pracująca żona mówiłaby, co i jak ma robić. Takie jest życie!

Sunday, November 29, 2015

Stigma/Stygmat

I heard a story about a man, who was seemed to like a girl. One day he went to talk with her father. “I'll marry your daughter, but you need to give me the money I urgently need now!” - He said. The young man was unable to strike a bargain, but the story has spread… The biggest problem with self-publishing is the stigma associated with it. 

The public conception is against them. “Self-pubs should not be called authors!” An author who can’t get anyone in the book publishing world to respond often wants to believe that his book is really good, but “traditional” publisher won't deal with a new author. A quote form “The Prague Cemetery” by Umberto Eco.

“It's always like that. If you fail, you're seeking for someone to blame and justify your failure”. “Traditional” publishers are still seeking new authors, but they have to give them good book. And if someone wants money for what should be for free, think twice before dealing with him.

Słyszałam opowieść o mężczyźnie, który zdawał się być zainteresowany dziewczyną. Pewnego dnia poszedł na rozmowę z jej ojcem. “Ożenię się z twoją córką, jeśli dasz mi pieniądze, których mi teraz potrzeba!” - powiedział. Nie dobił targu, zamiast tego, historia się rozeszła… Największy problem self-publishing to wiążący się z nim stygmat.

Opinia publiczna jest przeciwko nim. “Selfy nie powinni nazywać się autorami!” Pisarz, któremu nie udało się znaleźć w wydawniczym światku nikogo, kto zechciałby odpowiedzieć chce wierzyć, że jego książka jest dobra, ale “tradycyjni” nie lubią debiutantów. Cytat z “Cmentarza w Pradze” U.Eco.

“Zawsze tak jest – jeśli ci się nie powiedzie, szukasz kogoś, aby oskarżając go, usprawiedliwić swoje niedołęstwo”. “Tradycyjni” wydawcy szukają nowych autorów, lecz ci muszą im dac dobrą książkę. A jeśli ktoś jeśli ktoś chce pieniędzy za coś, co powinno być za darmo, trzeba dobrze się zastanowić, zanim ubije się z nim interes.

Friday, November 27, 2015

Her nice slow life/Jej miłe, powolne życie

Sometimes it happens that a nice feeling is starting to spread when I'm – let's say – doing laundry. Which is strange because things aren't perfect now. But maybe “There is no more to life than being happy”? The author of My Slow Nice Life lives in her dream house in the woods. Listening to nature sounds makes her feel good.
Zdjęcie z myslownicelife.blogspot.com

She's enjoying being a mother-of three and feels “lucky” to have such a good husband. Wiola left demanding full-time job and loves her work from terraced home. She's happier than she has ever been making cheesecake with 10 eggs and drinking coffee&cocoa. I especially like reading especially about “slow cooking”.

Leczo cooked in 7 litres pan – red and green peppers, onions, tomatoes and polish sausage. “Real” raspberry juice. Gluten-free pancakes with strawberry jam… I must admit, that I envy Wiola forest view from her window and everyday walks in the woods. And if I add that she's got husband who is cutting vegetables and eating eat it's clear that life couldn't be any better!

Zdarza się, że czasami kiedy – dajmy na to – robię pranie, ogarnia mnie przyjemne uczucie. Co jest dziwne, bo ostatnio nie wszystko się dobrze układa. Lecz może “W życiu chodzi tylko o szczęście”? Autorka My Slow Nice Life mieszka w wymarzonym domu wśród drzew. Wprawia ją w dobry nastrój podsłuchiwanie natury.

Cieszy się z bycia mamą trójki dzieci, uważa, że miała “szczęście” znaleźć tak dobrego męża. Wiola odeszła z wymagającej pracy, obecnie pracuje na tarasie swojego domu. Jest bardziej zadowolona, niż kiedykolwiek wcześniej robiąc sernik z 10 jajek i pijąc kawę z kakao. Najbardziej lubię czytać o “powolnym gotowaniu”.


Leczo gotowane w siedmiolitrowym garnku – czerwona i zielona papryka, pomidory i polska kiełbasa. “Prawdziwy” sok z malin. Bezglutenowe naleśniki z dżemem truskawkowym… Przyznaję, że zazdroszczę Wioli widoku na las z okna i codziennych spacerów wśród drzew. Jeśli dodam, że ma męża, który kroi warzywa i je jada jest jasne, że życie nie może być lepsze!

Tuesday, November 24, 2015

The truth/Prawda

About two years after graduation I was still jobless. Once I got chatting with retired S. “There was a job for everyone when I was young!” - He told me. “You should be born earlier!” In his times there wasn't unemployed young people – and author didn't pay for having his book published. But things have changed since. 

After several “We wish you all the very best in placing your submission elsewhere” responses, you assume that editors are not really looking for aspiring writers. A new author would often choose vanity press or self-publishing houses, but those are not selective. Their poorly edited and poorly written books don't sell.

Many authors set their expectations so high they’re sorely disappointed. I don't know if I would: I can announce to everyone that Niedorzeczni won't be out. Coming back to S. - I revealed what he said to my aunt, a very severe woman. “You should say – of I lived earlier now I would be an old fart like you!” - She told me. It's also the truth.

Około dwóch lat po ukończeniu studiów byłam wciąż bez pracy. Pewnego razu wdałam się w rozmowę z emerytowanym S. “Powinnaś się urodzić wcześniej!” - powiedział. W jego czasach było zajęcie dla młodych ludzi – a autorzy nie płacili za wydanie książek. Czasy się jednak zmieniły.

Po wielu odpowiedziach “Życzymy powodzenia gdzie indziej” można dojść do wniosku, że wydawcy nie lubią debiutantów. Nowi autorzy dość często stawiają na vanity press lub self-publishing, te jednak nie selekcjonują tekstów. Ich źle wydane i napisane książki po prostu się nie sprzedają.

Autorzy mają duże oczekiwania, a potem są zawiedzeni. Nie wiem, jak byłoby ze mną - mogę oznajmić, że Niedorzeczni się nie ukażą. Wracając do S. - powtórzyłam naszą rozmowę ciotce, bardzo surowej kobiecie. “Powinnaś powiedzieć – gdybym urodziła się wcześniej, byłabym dziś starym dziadem, jak ty!” - rzekła. To też prawda.