Our
friends attended a small public event. Someone was asked to make a
video. I was watching the familiar figures in masks, and had the
impression that nobody was there! They sort of disappeared. Last week
Italy has make wearing facial masks obligatory. I never wanted to be
“senza volto” (faceless) and felt depressed about it… Only one
day, though. There's always a positive side, isn't it?  |
| Źródło: internet |
Let's
take the famous Matrix quote: “The purpose of the life is to end.”
My husband would certainly said that I'm nuts, but I find it
liberating. All your life, you get attached to people, things and
circumstances. We hold on even to the past, and fear the possibility
of loosing all the mess. Being faceless is huge, but sort of helpful
for us, struggling with “letting go.”
I
have no choice, I have to appreciate all the “death on credit.”
And whether I complain, I'm not sorry for the one who put on two
facial mask, and went to visit her sister. I don feel bad for the
neighbor who almost shitted in her pants only to think that I may
come to Poland. No regrets for my friend who was scared to shake
someone's hand… And for myself, because I'm not better that them,
clearly.
Znajomi
wybrali się na małą imprezę publiczną. Poproszono kogoś o
nakręcenie filmu, oglądałam znajome postacie mając ogarnięta
wrażeniem, że tam nikogo nie było! Tak, jakby wszyscy znikli.
Tydzień temu Włochy ogłosiły obowiązek noszenia masek na ulicy.
Nie chciałam być “senza volto” (bez twarzy) i czułam
przygnębiona… Przez jeden dzień tylko. Dobra strona zawsze się
znajdzie, nieprawdaż?
Weźmy
sławny cytat z Matrixa: “Celem życia jest się skończyć.” Mąż
byłby zdania, że mi odbiło zupełnie, uważam jednak, że to
wyzwalające. Całe życie trzymasz się ludzi, rzeczy, okoliczności.
Zatrzymujemy nawet przeszłość, napełnia lękiem możliwość
rozstania z tym łajnem. Utrata twarzy mała nie jest, ale pomocna
dla nas, walczących z “odpuszczaniem.”
Nie
mam wyjścia, muszę doceniać całą tą “śmierć na kredyt.”
Bywa, że narzekam, ale nie żal mi tej, która nałożyła aż dwie
maseczki, idąc w odwiedziny do siostry. Nie szkoda mi sąsiadki,
która omal się nie zesrała w spodnie na myśl, że mogę
przyjechać do Polski. Żadnego współczucia dla znajomego, który
bał się podać komuś rękę… Ani dla mnie, bo lepsza nie jestem.