Monday, November 8, 2021

16.A course in miracles/Kurs cudów

 

I wrote about Giacomo Leopardi in “Rzeka we mnie” that’s why I keep coming back to him. The poet suffered from depression, and sought comfort in sweets. Shortly before death he had a kilo and a half of sugar-coated almonds confetti, lemonade and chocolate drink… Emotional eating is common. I used to live for food: all the time, I would stick around the kitchen, looking for something to snack on.

In addition to meals, I would have about 10 coffee with milk and honey, chocolate, sandwiches, salad with tomatoes and cayenne peppers, some saltines with butter. In the worst of times, also a whole litre of ice-cream… And I spend all day feeling flat and sluggish. I’ve taken radical step to put an end to this. I’m eating once a day – only bread with oil, and some nuts.

I discovered two things. My stomach is calm, but the mind is crying out to be fed! I went for a meal with my family during their visit. I threw myself on dumplings with spinach, pizza, and waffles with jam… And felt emptier than before.  So I came back to my diet. I’m fine, and I have a lot of energy to saw my firewood – that’s another finding! A little miracle.

Pisałam o Giacomo Leopardi w “Rzece we mnie” dlatego do niego wracam. Poeta cierpiał na depresję i szukał pociechy w słodyczach. Niedługo przed śmiercią zjadł półtora kilo cukrowanych migdałów confetti, napił czekolady oraz lemoniady... Emocjonalne przegryzanie jest bardzo powszechne. Żyłam dla jedzenia: nieustannie kręciłam po kuchni, szukając czegoś dla siebie.

Oprócz posiłków, wypiałam około 10 kaw z miodem oraz mlekiem, zjadałam czekoladę, kanapki, sałatkę z pomidorów i ostrej papryki, paluszki z masłem. W najgorszych czasach cały litr lodów... Spędzałam dzień ospała, pozbawiona energii. Podjęłam drastyczne kroki, aby położyć temu kres. Jem raz dziennie, chleb z olejem i trochę orzechów. Odkryłam dwie rzeczy.

Żołądek jest spokojny, lecz umysł domaga się jedzenia! Poszłam na obiad z rodziną podczas ich wizyty, rzuciłam na pierogi ze szpinakiem, pizzę, gofry z dżemem... I czułam bardziej pusta, niż przedtem. Wróciłam do mojej diety. Dobrze się czuję i mam dużo energii do piłowania drzewa – to kolejne odkrycie! Mały cud.

Saturday, October 30, 2021

14.A course in miracles/Kurs cudów

 

For the last seven years Lopardi lived with his male friend. In his book Antonio Ranieri recalls the beginning of their relationship. He felt sorry for Giacomo, who really cried real tears because never wanted to go back to his hometown, or writing poetry didn’t work… Any excuse to suffer! “What do you find more exhilarating, Trevor, pain or pleasure? Personally I prefer pain” -  A memorable quote from the “Hellriser.” 

Just like Leopardi, I was positive that I’m poor and sad. Thanks to chopping wood I discovered that I’m actually full of anger! I have no central heating in my country home, and I have to light the stove. There is a lot of trees in my land: instead of buying firewood, I’m sewing angrily the tree trunk. I took a liking it. It has gone so far, that I’ve been seeing everywhere the firewood.

Sometimes I’m taking Angelo’s rucksack, the saw and going to the spot where I got my eye on interesting branches and trunks. “We either make ourselves miserable, or we make ourselves strong. The amount of work is the same!” - Don Juan said.  Choosing to suffer, we’re just attacking ourselves. It is, in fact, grief, not sadness. It would take a miracke, to recover from old habits.

Przez ostatnie siedem lat życia Leopardi mieszkał z przyjacielem. Antonio Ranieri opowiada o początkach znajomości w książce. Żal mu było Giacomo, który płakał rzewnymi łzami, bo nie chciał wracać do rodzinnego miasteczka, albo nie wychodziły mu wiersze... Każdy powód jest dobry, by cierpieć! „Co bardziej ożywia Trevor, ból czy przyjemność? Osobiście wolę cierpienie” - Pamiętny cytat z „Hellriser.”

Całkiem jak Leopardi, myślałam że jestem biedna i smutna. Dzięki rąbaniu drzewa odkryłam, że dużo we mnie złości! Nie mam ogrzewania centralnego w domku na wsi, muszę palić w piecu. Na mojej działce rośnie dużo drzew: zamiast kupić drewno na opał, piłuję gałęzie ze złością. Polubiłam to: pasja zaszła tak daleko, że wszędzie widzę drzewa do palenia.

Czasem biorę piłę i plecak Angelo: wyruszam do miejsca, gdzie upatrzyłam ciekawy konar lub gałąź. „Możesz uczynić się nieszczęśliwym lub silnym, wysiłek jest taki sam!” – mówił don Juan. Wybierając cierpienie, atakujemy samych siebie. Tak naprawdę to gniew, nie smutek. Trzeba cudu, żeby wyleczyć się ze starych nawyków.

Tuesday, October 19, 2021

12.A course in miracles/Kurs cudów

  

Now, imagine that you are the son of the Duke. You live in Recanati, a lovely town near the turquoise sea. You are in a bedroom of your great house, writing: “and then consider mi vile, sad/life, and realise that death/is all that remains of all that hope (...).” The pain has many name, but one face. We’re looking at it all the time. Just like Sisyphus, we embrace our burden. Ego…

 Angelo came to me with the children at the beginning of October. I went into town to buy a thing or two. On the way home I remembered about the cups. I decided to break from cooking when I came to Poland. I threw out almost all the pots and the like. I had only two cups: suddenly the idea made me feel miserable. I just stood there, poor and humiliated, among all the decent people who have whatever’s necessary...  

The point is, I wasn’t thinking about my family. They don’t care about the cups, clearly. I felt sorry for Danka Markiewicz. A close friend of Giacomo Leopardi called him “dearest powerless.” Our ego is always seeking a reason to complain, and is really taking out the strength... You’d be stuck with your Sisyphus stone until you want to. The moment of freedom when you get rid of it: it’s a miracle.

Wyobraź sobie, że jesteś synem księcia. Mieszkasz w Recanati, uroczym miasteczku nad turkusowym morzem. Siedzisz w sypialni wspaniałego domu i piszesz: „Potem znów myślę o mym nędznym życiu/ciężkim od cierpień, i że śmierć już tylko/z wszelkich nadziei jedna się ostała.” Cierpienie ma wiele imion, ale jedno oblicze. Patrzymy na nie bez przerwy. Całkiem jak Syzyf, trzymamy w objęciach ciężar. Ego...

Angelo odwiedził mnie z dziećmi w początku października. Pojechałam do miasta kupić to i owo. W drodze do domu przypomniałam sobie o kubkach. Zdecydowałam skończyć z gotowaniem, kiedy przyjechałam do Polski. Wyrzuciłam prawie wszystkie garnki i temu podobne. Miałam tylko dwa kubki: myśl o tym niespodziewanie napełniła mnie smutkiem. Stałam tam, upokorzona i biedna, wśród porządnych ludzi, którzy mają wszystko...

Rzecz w tym, że nie myślałam o rodzinie. Nie dbają o kubki, rzecz jasna. Litowałam się nad Danką Markiewicz. Bliski przyjaciel Giacomo Leopardi nazywał go: „najdroższym bezsilnym.” Nasze ego ciągle szuka powodów do narzekań i naprawdę odbiera energię. Będziesz się męczyć z kamieniem Syzyfa, dopóki zechcesz. Moment wolności, kiedy się od niego odkleisz: to prawdziwy cud.