Sunday, September 26, 2021

9.A course in miracles/Kurs cudów

 

I found this frog among dead leaves. The animal always reminds me the story told for many, many years by my mother. When I was one year old I squashed pretty little frog: deliberately, and with a smile. “I thought: there’s something wrong with the child!” – She would say. My mother was the first to notice the “monster” living in me. All my life I had to hide it. I was screwing up at the beginning. Gradually I managed to get in order the isolated, afraid thing. 

I created and introduced a new image: they took it. It took me years, but I finally got them. The “monster” was still there, but they didn’t notice. I stopped being decent, just leaving everything behind. Now, with the cat out the bag, and they gave me a strange look… “Think about it: what weakens us is feeling offended by deeds and misdeeds of our fellow men. Our self-importance requires that we spend most of our lives offended by someone.” – Don Juan said.

I discovered something. Other people didn’t mattered to me, but the “monster”!  They were only reflection. All the time, I would ask: “Do you see the beast?” The plan is simple. Instead of hiding the monster, say: “You don’t like it? Me too. Get the lead out!” This would be a real miracle… Besides, I’m not that bad. I took a photo of the frog, and released. I could have kill her…

 Znalazłam tę żabę pośród liści. Zwierzątko przypomina mi zawsze historię, którą przez wiele lat opowiadała matka. Kiedy miałam roczek, rozdeptałam zieloną żabkę, celowo i z uśmiechem na ustach. „Pomyślałam: coś jest nie tak z dzieckiem!” – mówiła. Jako pierwsza dostrzegła „potwora” żyjącego we mnie. Musiałam go ukrywać przez całe życie. Kiepsko mi szło na początki. Stopniowo doprowadziłam do porządku samotne, wystraszone stworzenie.

Stworzyłam nowy obraz i prezentowałam nowy obraz. Zajęło mi to lata, ale wszyscy dali się nabrać. Nie dostrzegli, że „potwór” nadal tam siedział. Przestałam być porządna, zostawiając wszystko. Wyszło szydło z worka, ludzie patrzą spod oka... „Pomyśl o tym: osłabia nas bycie obrażonym przez czyny i postępki innych. Nasze poczucie ważności wymaga spędzania większości życia, czując się urażonym” – mówił don Juan.

Odkryłam coś: nie obchodzili mnie inni ludzie, lecz “potwór”! Byli jedynie odbiciem. Przez cały czas pytałam: „Widzieliście bestię?” Ratunek jest prosty. Zamiast ukrywać potwora, trzeba rzec: „Nie podoba ci się? Mi też. Weź mu przyłóż!” Byłby to prawdziwy cud... Poza tym, nie jestem taka najgorsza. Zrobiłam żabie zdjęcie i wypuściłam na wolność. A mogłam zabić...

Tuesday, September 21, 2021

8.A course in miracles/Kurs cudów

 

I met this woman two years ago on a train to Matera. Eccentric and single, the  French in her 50’s was teaching languages in Africa. She wrote a lot of books and her life was of a constant travel. She used to live in hotels and B&B where every morning breakfast shows up. “That’s enough for me! I’m eating only once: croissants or cheese sandwich. For the rest of the day, I drink water or lemon tea!” – She told me.

I grew up in a house where everyone was cooking. Meal times were not fixed, and as a result I was eating all the time. This continued all my life. Now, in my searching for God I wanted to end up with compulsive eating, and decided to try the method proposed by the polyglot from the train (she spoke five languages). Eating once a day, something simple, like bread and salad.

My brother knocked on the door when I thought about it. Both with wife, they bought bread that evening. He brought me a loaf. “You know, maybe you use it!” – He said. I took it as a sort of sign: I’m going in the right direction. Actually, I allow myself for something more than one meal, and eat some fruit but the days of being around food are gone.

Poznałam tę kobietę dwa lata temu w pociągu do Matery. Samotna i ekscentryczna, Francuzka po pięćdziesiątce uczyła języków w Afryce. Napisała dużo książek i podróżowała bez przerwy. Mieszkała w hotelach i B&B gdzie rano serwują śniadanie. „To mi wystarczy! Jem tylko raz, rogaliki albo kanapkę z serem. Przez resztę dnia piję wodę lub lemon tea” – rzekła.

Wychowałam się w domu, gdzie gotowali wszyscy. Nie wyznaczano godzin posiłków, w rezultacie jadło się bez przerwy. W moim szukaniu Boga chciałam skończyć z kompulsywnym jedzeniem i spróbować metody poliglotki z pociągu (mówiła w pięciu językach). Jedzenie raz na dzień, coś prostego jak chleb i sałatka.

Brat zapukał do drzwi, kiedy o tym myślałam. Obydwoje z żoną kupili chleb tego popołudnia. Przyniósł mi bochenek. „Może ci się przyda!” – powiedział. Uznałam to za znak, że idę w dobrym kierunku. Tak naprawdę, pozwalam sobie na coś więcej niż jeden posiłek, dodaję trochę owoców, minęły jednak dni kręcenia się wokół jedzenia.

Monday, August 30, 2021

6.A course in miracles/Kurs cudów

 

“To worry is to become accessible, unwittingly accessible” – Don Juan said. “And once you worry you cling to anything out of desperation, and once you cling, you are bound to get exhausted or to exhaust whoever or whatever you are clinging to.” Actually, we worry about one thing: our precious ego. I agree with the Indian teacher of Castaneda: we must destroy the false mirror of ourselves.

When I’m telling people: “I want to find God” they took me for a lunatic. Which is good, and helps of get rid of my pride. But it’s hard: I’m used to protect ego, and the old custom is getting hold. I paid for my shopping at a local market, a checkout girl talks to me sometimes. I didn’t want her to ask: “So, you came to Poland for a while?” I preferred not to tell that I left my previous life.

 She didn’t say anything, but I hated her, because for a moment I felt weak and guilty. The ego wants to keep us in a fearful state! “You couldn’t trick me!” – I thought. Next time, while shopping I asked the cashier to do a foolish thing: making a photo with my phone, which she did. Every one small step that is bringing me closer to my neighbour, and further from ego is a miracle.

“Martwiąc się, stajemy się dostępni, niemądrze dostępni” – mówił Don Juan. „Kiedy się przejmujesz, w desperacji uwieszasz na czymkolwiek, gdy ma to miejsce, zamęczasz siebie lub to, czego się uczepiłeś.” Tak naprawdę, przejmujemy się jedną rzeczą: naszym cennym ego. Zgadzam się z indiańskim nauczycielem Castanedy: musimy zniszczyć nasze fałszywe odbicie.

 Kiedy mówię ludziom: “Chcę znaleźć Boga” biorą mnie za szaleńca. To rzecz dobra, pozwala uwolnić od dumy. Nie jest to łatwe jednak, przywykłam bronić ego, stary zwyczaj bierze górę. Płaciłam za zakupy w miejscowym sklepie, kasjerka zagaduje mnie czasami. Nie chciałam usłyszeć pytania: „Przyjechałaś na trochę do Polski?” Wolałam nie mówić, że zostawiłam moje dawne życie.

Nie odezwała się, ale nienawidziłam jej przez moment – czułam się słaba i przestraszona. Ego pragnie nas trzymać w stanie wyleknienia! „Nie dam się nabrać!” – pomyślałam. Następnym razem przy zakupach poprosiłam kasjerkę o głupią rzecz, zrobienie zdjęcia moim telefonem. Uczyniła to. Cudem jest każdy krok, który zbliża do bliźniego i oddala od ego.