Thursday, July 14, 2016

Ma philosophie


I'm obseesed with French songs recently and often I'm seeking the translation. This illustration remindes me of Ma philosophie by Amel Bent:
I have but one philosophy
Being accepted the way I am
In spite of all they tell me
I keep on raising my fist
For better or for worse
I am a mixed-race woman but not a martyr
I move forwards with a light heart
And always raising my fist (lyricstranslate.com).

My blog isn't getting much traffic, I haven't published any book – but I'm not gonna give up on all that „writing thing”. Maybe I'm not that rubbish at all: szortal just published my short story I want to live. I believe that the story of young junkie and homosexual is one of the best things I wrote. Cannot wait to see some comments!

Ostatnio mam obsesję na tle francuskich piosenek. Zazwyczaj szukam tłumaczenia. Ta ilustracja przypomina mi Ma philosophie Amel Bent:
Mam tylko jedną filozofię
Być akceptowaną taką jaką jestem
Mimo tego, co mi się mówi
Pozostaję z uniesioną pięścią
Zarówno na dobre jak i na złe
Jestem Metyską, lecz nie męczenniczką
Idę naprzód z lekkim sercem
Lecz zawsze z uniesioną pięścią (tekstowo.pl)

Na moim blogu nie ma wielkiego ruchu, nie opublikowałam żadnej książki, ale nie zrezygnuję z całego tego pisania. Być może nie jestem do niczego: szortal właśnie opublikował moje opowiadanie Chcę żyć. Uważam, że historia młodego narkomana i homoseksualisty to jedna z najlepszych rzeczy, jakie napisałam. Nie mogę doczekać się komentarzy!

Sunday, July 10, 2016

Close to you/Blisko ciebie

I remember that article: it read that the people in Africa believe that death is always near. Let's say - a person on the street is giving a strange look to someone. „I saw death!” - He would say at home. It makes me think about the story of Stefania Dubrovina. The 17-year-old Russian beauty was known in St Petersburg for her modelling work.

Her two years older sister Elizaveta „also tried to look as glamorous and copied the image of her younger sister - the same hair colour, the same lipstick”. They were hugging each other on the photos, but the older girl was consumed with envy. On February the two of them went to the party with a man. When he left to buy some alcohol, Elizaveta attacked her sister with knife.

Stefania was stabbed 140 times. Few weeks earlier before posted a picture of herself with a bottle of wine and a big knife. Was it destiny? Can you prevent death? Who knows? Maybe it's better not to think about it too much. Not worrying about death is called „living”, they say. And: „The secret of life is to find that there is no death” (E.Tolle).

Pamiętam reportaż, który głosił, że ludzie w Afryce wierzą, że śmierć jest zawsze blisko. Powiedzmy, że człowiek wyszedł na ulicę i ktoś rzucił mu dziwne spojrzenie. „Widziałem śmierć!” - powiedziałby po powrocie do domu. Przypomina mi to historię Stefanii Dubrowiny. 17-letnia rosyjska piękność była całkiem znaną w Petersburgu modelką.

Dwa lata starsza siostra Elizaveta też chciała imponować urodą, ubierała się i malowała w podobnym stylu. Obejmowały się na zdjęciach, ale starsza z dziewczyn nie posiadała się z zazdrości. W lutym poszły na imprezę z mężczyzną, kiedy wyszedł z domu, żeby kupić alkohol, Elizaveta zaatakowała swoją siostrę. Stefania została ugodzona 140 razy.

Kilka tygodni wcześniej upowszechniła swoje zdjęcie z butelką wina i wielkim nożem. Czy było to przeznaczenie? Można zapobiec śmierci? Kto wie. Pewnie lepiej nie myśleć o tym zbyt wiele. Brak lęku przed śmiercią nazywa się życiem, mówią. Oraz: „Sekretem życia jest odkrycie, że śmierć nie istnieje” (E.Tolle).

Thursday, July 7, 2016

Quasimodo

If (according to the statistic) you get some traffic, you might assume that you're good blogger. But pride comes before a fall, and they are better ones. I cried laughhing while reading Black Pepper – but the stuff like How to climb on pedestal is something more than fun. An average Martyr-ness „will slip from her catafalque and vacuum the apartment before she'll go to the spirit world”.

If she got enough of her old self, „Martyr-ness” could become sexy goddess. She has to seduce her pork eating guy properly. To kill monotony, they go out. The first shot – compliments. „All women are staring at you!” (because.„Deep in his heart even Quasimodo believes that he's Apollo”). The next date: she'll turn him on to his boiling point.

"I fargot my painties...” - She'll say. Funny lesson „how to kill your inner sheep and become a lion”:) Have you become (for the sake of your marriage) the „Martyr-ness”? Maybe your „typical and not very interesting” guy would prefer sexy lady, who knows. Before you hit „the stage in your life when rapist in the park proposes you friendship” you could give it a try:)

Jeśli (według statystyk) na twoim blogu jest ruch, możesz pomyśleć, że jesteś dobry. Ale pycha poprzedza upadek, poza tym, są lepsi od ciebie. Płakałam ze śmiechu, czytając Czarny Pieprz – ale wpisy Jak wleźć na piedestał to coś więcej, niż pocieszny post. Przeciętna męczysława „zsunie się z katafalku żeby jeszcze raz odkurzyć mieszkanie przed wybraniem się na tamten świat”.

Jeśli postanowi zmienić sytuację życiową, może zostać boginią seksu. Musi odpowiednio przynęcić opychającego się karkówką męża. W celu wybicia z nudy, pójdą do restauracji. Pierwszy strzał – komplement: „Wszystkie baby się na ciebie gapią!” (ponieważ „Nawet Quasimodo wewnętrznie wierzy, że jest Apollinem”). Druga randka: rozpalisz ogień w jego spodniach.

Powiesz, że majteczki zostawiłaś w domu. Zabawna lekcja „jak zabić wewnętrzną owcę i zmienić się w lwicę”:) Stałaś się (dla dobra małżeństwa) męczysławą? Może twój „mało ciekawy typ” wolałby seksowną panią, kto wie. Można spróbować - zanim dobije się do „tego etapu życia, kiedy gwałciciel w parku proponuje, żebyście zostali przyjaciółmi”.




Sunday, July 3, 2016

About happiness/O szczęściu

A pine tree was growing on the side of my road. It wasn't that high when I was a small. I see it in one of my first memories: it was hot sunny day and I was with my father. The road, the trees, someone's gate – I can't find the words to describe how amazing it was. I experienced absolute happiness, everything was beautiful beyond imagination and intensively alive.

Been thinking about it many times. Why in my childhood memories the world appears to be an earthly Paradise? Think it's because I wasn't there. What changed since? Year after year I was building my ego which „is what keeps you locked away in your own little world, separated from the present moment". Paradise is not a place, is a state of mind, someone said. I believe it's true.

“Imagine the Earth devoid of human life, inhabited only by plants and animals. Would it still have a past and a future?" - E.Tolle asks. Many years ago the only time for me was Now. Slowly, I've learned to deny the present moment. My road in Okszow didn't change, but I did. If I cannot see the world for what it is, I must be that which is not.

Przy mojej ulicy rosła sosna. Nie była tak wysoka, kiedy byłam mała. Widzę ją w jednym z najwcześniejszych wspomnień. Ciepły, słoneczny dzień, był ze mną ojciec. Droga, drzewa, czyjaś brama – nie znajduję słów, by opisać, jakie to było wspaniałe. Uczucie absolutnego szczęścia – wszystko było piękne ponad miarę, intensywnie żywe.

Dużo o tym myślałam. Czemu w dziecinnych wspomnieniach świat zdawał się rajem na Ziemi? Pewnie dlatego, że mnie tam nie było. Co uległo zmianie? Rok za rokiem, zbudowałam ego, które „trzyma cię w twoim zamkniętym świecie, oddzielonym od tego, co teraz”. Raj to nie miejsce, to stan umysłu, mówią. Wierzę, że to prawda.

“Wyobraź sobie Ziemię bez ludzi, będącą domem dla roślin i zwierząt. Czy nadal miałaby przeszłość i przyszłość?” - pyta E.Tolle. Wiele lat temu jedynym czasem jaki znałam było Teraz. Stopniowo nauczyłam się negować teraźniejszość. Moja droga w Okszowie się nie zmieniła, ale ja tak. Jeśli nie widzę świata takiego, jakim jest, jestem tą, której nie ma.

Wednesday, June 29, 2016

The next book/Kolejna książka

„If you want to be an author, the worst thing you can do is get published” - Lionel Shriver wrote. „Single talented voices are drowned by a populist clamor of amateurs eager to be read on the Internet for the price of a double-click”. Hard times. I was observing few debuts in the past years. The authors were very active when it comes to online marketing. 
writersnoonereads.tumblr.com

But self-promotion on social media doesn't work. Most books don't sell – it's time to give up writing? One of the authors I „follow” just published her fourth novel. Apparently her pervious work didn't attract an audience, but the advice: „Write the next possibly best book” worked for her. The last book is having good recensions. Young author is meeting her readers.

Publisher's site offers small content from the novel. „Do you like the book?” - They ask. I do: the writer devloped a unique writing style, the dialogue flow. I hope the novel it's so good like promising. I want to believe that even „poor authors of hard times” can make it. The recipe for bestseller is hard work and time. And some luck as well:)

„Jeśli chcesz być pisarzem, najgorszą rzeczą jest doczekać się publikacji” - napisał Lionel Shriver. „Pojedyncze utalentowane głosy nikną w szumie amatorów, żądnych bycia czytanym w internecie za cenę dwóch kliknięć”. Ciężkie czasy. Obserwowałam kilka debiutów w ostatnich latach. Autorzy byli aktywni jeśli chodzi o marketing w sieci.

Promocja w serwisach społecznościowych niewiele pomaga. Większość książek się nie sprzedaje – nadszedł czas, by dać spokój z pisaniem? Jedna z autorek, które „śledzę” opublikowała czwartą powieść. Wydaje się, że poprzednie prace nie przyciągnęły czytelników, ale sprawdziła się rada “Napisz kolejną, możliwie najlepszą książkę”. Książka zbiera dobre recenzje. Autorka spotyka się z czytelnikami.

Strona wydawcy udostępniła fragment powieści. “Podobała ci się książka?” - pytają. Tak: pisarka wypracowała unikalny styl, dialogi są naturalne. Mam nadzieję, że powieść jest tak dobra, jak się zapowiada. Chcę wierzyć, że nawet “biednemu autorowi ciężkich czasów" może się udać. Sekretem jest ciężka praca i czas. Oraz trochę szczęścia:)

Monday, June 27, 2016

The World of Yesterday/Świat Wczorajszy

„Brexit isn't about economics. It's about xenophobia” - I've read. The journalist is quoting a drunk man who wanted to talk about Brexit. „We're letting in rapist. We're letting in shit” - He said. „I have four children. How are they supposed to get jobs?”. The UK Independence Party is focused on the threat from immigrants. They got 4 million votes in the 2015 election. 
www.huffingtonpost.co.uk

The leader warned of „Romanian crime wave” and is calling for „British job for British workers”. The campaign has worked: the imigrants are being stopped in the street and ordered to leave the UK… Born in Vienna Stefan Zwaig beilieved in Europeanism against nazionalism. In „The World of Yesterday” he described the capital as a multicultural city.

In 1934 Zweig (who was a Jew) left Austria. In 1942, feeling hopeless for the future for humanity, he comited suicide togheter with his wife. But Zweig had something to live for - he could be the voice of reason amid the chaos. You can „fight” for our children's future shouting: „This is England, foreigners have 48 hours to f**k right off” but would they be happy in liberal intolerance world?

„W Brexit nie liczy się ekonomia, tylko ksenofobia” - przeczytałam. Dziennikarz cytuje pijanego, który chciał rozmawiać o Brexit. „Wpuszczamy gwałcicieli. Wpuszczamy gówno” - powiedział. „Mam czworo dzieci. Jakim cudem znajdą pracę?”. Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa koncentruje się na zagrożeniu ze strony imigrantów. W 2015 roku zdobyła 4 miliony głosów.

Jej lider ostrzega przed „falą rumuńskiej przestępczości” i woła o „brytyjskie miejsca pracy dla Brytyjczyków”. Ta kampania skutkuje: imigranci są zatrzymywani na ulicach i nawoływani do wyjazdu z Anglii… Urodzony w Wiedniu Stefan Zweig wierzył w proeuropeizm przeciw nazizmowi. W „Świecie wczorajszym” opisał stolicę jako miasto wielu kultur.

W 1934 r. Zweig (który był Żydem) opuścił Austrię. W 1942 r. popełnił samobójstwo z żoną, nie wierząc w przyszłość rodzaju ludzkiego. Zwaig miał po co żyć - mógł być głosem rozsądku w chaosie. Można „walczyć” o przyszłość własnych dzieci, wrzeszcząc: „To jest Anglia, przyjezdni mają 48 godz. żeby wyp**ć”, ale czy będą one szczęśliwe świecie wolnej nietolerancji?


Sunday, June 26, 2016

Daughter's day/Dzień córki

Something no one tells you before you have kids: they are with you all the time. Parenting is emotionally exhausting, it needs a lot of work to keep your household running… Sometimes our efforts to get dinner on the table makes us forget that our highest priority should be creating a closer connection with the child.
Ilustracja: Antonia Sadler/Metro

Agata Komorowska decided to make a Mother-with-her-Daughter-Day. One Friday she didn't send her little girl to the nursery. She made hot chocolate for breakfast, selected matching clothes and “started out”. She spent the whole day with her small “assistant” - they went shopping, reported theft to the police and chatted a lot in Doughnuts&Coffee Shoppe.

“If now we're not sitting and chatting because of my lack of time, willingness and energy, after 20 years we won't do it because of her lack of time, willingness and energy” - Agata wrote. If we give up on building good relationship with our child, we become out of touch with his life. Most likely, “boring” parent will be replaced by computer.

Coś, czego ci nie powiedzą, zanim urodzisz dzieci: one będą z tobą cały czas. Rodzicielstwo wyczerpuje emocjonalnie, trzeba się napracować, żeby zadbać o gospodarstwo domowe… Czasem wysiłek, by postawić obiad na stole sprawia, że zapominamy, iż naszym priorytetem powinno być kreowanie bliskiej relacji z dzieckiem.

Agata Komorowska zdecydowała się zrobić Dzień Matki z Córką. Pewnego piątku nie wysłała swojej dziewczynki do przedszkola. Naszykowała kakao na śniadanie, wybrała podobne stroje i “ruszyły w świat”. Spędziła cały dzień z małą “asystentką” - zrobiły zakupy, zgłosiły kradzież na policję idługo gawędziły w sklepie z pączkami i kawą.

“Jeśli teraz nie siadamy sobie i nie gadamy z braku czasu, chęci i sił (moich), to za dwadzieścia lat też nie usiądziemy z braku czasu, chęci i sił (jej)” - napisała Agata. Kiedy zaniechamy budowania dobrej relacji z dzieckiem, stracimy orientację jeśli chodzi o jego życie. “Nudny” rodzic zostanie pewnie zastąpiony przez komputer.