Thursday, April 11, 2013

Puszkin


For anyone else, Puszkin it was just one of my dad's cats. But in fact, he was only mine. Puszkin was big, fat and lazy. He had green eyes and long fur. I loved him to bits. His brother was nothing like Puszkin. Tank was ugly, with twisted legs, very slim and full of energy. 

He wouldn’t eat cat’s food and loved fresh meat: our neighbour’s pigeons. I wrote a storyboard for Ekstramadura Comic Factory, the story of two cats and Richard the farmer who was after them. The story is having her happy end - Tank is saving Puszkin's life.

Unfortunately the real life was different. Our neighbour killed my beloved Puszkin, then his brother Tank. In the life, you would pay for everything like my cousin who lives in US use to say. The illustrations made by Pamela Jaworska.

Dla wszystkich Puszkin był jednym z kotów mojego ojca. W rzeczywistości należał do mnie. Był duży, biały, gruby i leniwy. Miał zielone oczy i długie futro. Uwielbiałam go. Jego brat był zupełnie inny. Czołg był brzydki, chudy, miał krzywe nogi i był pełen energii.

Czołg nie lubił kociego jedzenia, wolał świeże mięso: gołębie naszego sąsiada. Napisałam scenariusz dla Fabryki Komiksu Ekstremadura, historię dwóch kotów oraz rolnika Ryszarda, który próbuje ich dopaść. Historia ma szczęśliwy koniec - Czołg ratuje życie Puszkina.

Niestety rzeczywistość była inna. Ktoś zabił najpierw mojego kochanego Puszkina, a potem jego brata Czołga. W życiu, musimy płacić za wszystko, jak mówi mój kuzyn który mieszka w USA. Ilustracje zrobiła Pamela Jaworska.

Thursday, April 4, 2013

Anna Maria Przybysz


I found out about Anna Maria Przybysz only when she was gone. A young artist and illustrator at age of 25 she was already successful. Anna Maria appeared to have it all. She worked for big magazines, blessed with brain as well as beauty. The world was her oyster, she could have done anything.
Anna Maria Przybysz

She died of carbon dioxide poisoning, while having her bath. Everything was taken away from her – exept an inch. A quote from V like Vendetta by James McTeigue:
"I shall die here. Every inch of me shall perish...
Except one.
An inch.
It is small and fragile
and it's the only thing in the
world that's worth having."

Think that "an inch" it's something "ours", that makes the difference between us and the rest of the world. Not everyone has got it, though. Anna Maria Przybysz was lucky to have it - and it did last, even when she's gone, thanks to her beautiful illustrations.

Dowiedziałam się o Annie Marii Przybysz, gdy odeszła. Młoda artystka i ilustrator, w wieku 25 lat była odnosiła już sukcesy. Wydawało się, że miała wszystko. Pracowała dla dużych magazynów, miała , inteligencję i urodę. Świat stal przed nią otworem, mogła dokonać wszystkiego.
Anna Maria Przybysz

Zmarła w wyniku zatrucia dwutlenkiem węgla, podczas kąpieli. Wszystko zostało jej odebrane – oprócz jednego cala. Cytat z "V jak Vendetta" Jamesa McTeigue:
"Umrę tutaj. Każdy cal mnie zginie...
Oprócz jednego.
Jednego cala.
Jest mały i słaby
i jest jedyną rzeczą
na świecie wartą posiadania."

Myślę, że "jeden cal" to coś "naszego", co wyróżnia nas od innych. nie każdy to ma. Anna Maria Przybysz miała to szczęście, że go posiadała - i on przetrwał, kiedy jej już nie ma, dzięki jej pięknym ilustracjom.

Sunday, March 24, 2013

Communism in Italy/Włoski komunizm


I find it hard not to take the photos in the office in the nearby town. There are seven calendars on the wall: three for 2012, four for 2013 and two pictures of Saint Pio and Saint Madonna (underneath someone placed some artificial flowers). Female official is using one finger to write something on her computer.

She’s complaining: "O can’t understand it! Who can explain how could I print the pages?" I wanted to ask her a simple question once but she wouldn't let me to finish the question. "I do not know, I only do the tokens!" I had no doubt - she had no intention to find it out, making sure, that the suppliant would leave her alone and she wouldn't have to explain anything.

The female clerk, about fifty years old was living in the communist paradise, which Polish missed so much in difficult Nineties. She's responsible for nothing, the job is easy, her wage is certain - the days are passing by, marked off in seven calendars, and every day is taking the clerk from the small town closer to her pension...

Z trudnością powstrzymuję się od robienia zdjęć w urzędzie w pobliskim miasteczku. Na ścianie pokoju wisi siedem kalendarzy: trzy na rok 2012, cztery na 2013. Ponadto, dwa obrazki ze świętym ojcem Pio i Matką Boską (pod nim umieszczono mały bukiet sztucznych kwiatów). Urzędniczka palcem jednej ręki pisze na komputerze.

„Kto to zrozumie! Kto mi powie, jak się drukuje teraz?” – narzeka. Raz chciałam zadać jej proste pytanie – nie pozwoliła mi nawet dokończyć zdania. „Nic nie wiem, ja tylko bony wydaję!” – rzekła. Nie miałam wątpliwości, że nie ma najmniejszej ochoty się dowiedzieć. W ten sposób petenci oszczędzą jej wysiłku tłumaczenia.

Pani urzędniczka, na oko pięćdziesięcioletnia, znajduje się w komunistycznym raju, za którym tak tęsknili Polacy w trudnych latach dziewięćdziesiątych. Żadnej odpowiedzialności, prosta praca, pewna pensja – kolejne dni, odmierzane siedmioma kalendarzami na ścianach zbliżają urzędniczkę z małego miasta do emerytury…


Thursday, March 14, 2013

La donna cannone


He was one of the guys that you wouldn't notice in the empty swimming pool, like they say. Everyone was surprised when he started dating that girl. One day I was going to the church and so would they. "F... hell, my nose is running!" – She said. He offered her a tissue. She used it and then placed into his pocket.
stacieturnerphotography.com


"Give me your hand, will you?" – He asked. It was then that I understood how great his love was. She was gone soon after and forgot him, but he never did. He's still in the same place where she left him - with his broken heart and the bottle of cheap alcohol. TRUE LOVE it's something difficult to explain. Like the Song: La donna cannone. 

“My love, I will hold your hands in my hands
and I will bring you into my heart without a word
And I will have no fear
even if I wasn't as beautiful as you say.
But we will fly across the sky, flesh and blood,
we won't come back.
And we'll fly away without any hunger or thirst

without wings and without nets.” (lyrictranslate.com)

Był to chłopak, którego nie dostrzega się na dnie pustego basenu, jak mówią. Wszyscy byli bardzo zdziwieni, gdy zaczął spotykać się z tą dziewczyną. Pewnego dnia szłam do kościoła; oni również. "K... z nosa mi cieknie!" – powiedziała. Podał jej chusteczkę; wysmarkała nos, po czym włożyła mu ją do kieszeni.

"Daj mi rękę, dobrze?" – poprosił. Wtedy zrozumiałam, jak bardzo ją kochał. Niedługo potem odeszła i zapomniała o nim, ale on pamiętał. Pozostał na zawsze w miejscu, gdzie go zostawiła ze złamanym sercem i butelką taniego alkoholu. PRAWDZIWĄ MIŁOŚĆ trudno jest wytłumaczyć - jak piosenkę La donna cannone.

„W dłonie, kochany, ujmę cię w dłonie
I bez słowa uniosę w moje serce
I nie będę się bała
Ze nie będę tak piękna, jak mówisz ty
Lecz polecimy w niebo w ciele i kości
Nie powrócimy już...
I bez głodu, i bez pragnienia
Bez skrzydeł, bez gniazda odlecimy stąd”.

Thursday, March 7, 2013

To vote or not to vote/Głosować czy nie głosować


There were elections in Italy a couple of weeks ago. "Danka, do you know our Silvio? He's the one that can save the country!" - E. told me. "All the politicians would tell you about the taxes to pay, he's the only one that wouldn't!" After the elections E. told me: "Our Silvio has won!" It looks that the key to his victory seems to be the tax indeed. 
Źródło: Internet


Italy is suffering the consequences of the crisis. Silvio's "no - tax" government was gone and the new Prime Minister Monti started new politics, full of renouncement. Before the last elections, Silvio promised to give back that tax for second and other houses. It worked well. I wanted to tell E.: “I'm from Poland, an ex-communistic country!”

“But I don't see the difference between your country and mine. No work, no prospect for the young people. You are happy as the person who was governing for the last 20 years is back again?". I'm not voting since 2005 but in Italy I've found my ideal candidate. He's gay, socialist and ecologist. If only I could vote in Italy!

Parę tygodni temu odbyły się wybory we Włoszech. "Danka, znasz naszego Silvio? Tylko on może uratować ten kraj!" - powiedział E. "Wszyscy politycy mówią o podatkach, on jeden nie!" Po wyborach E. poinformował mnie: "Nasz Sylwio wygrał!" Zdaje się, że kluczem do tego zwycięstwa są podatki.

Włochy cierpią konsekwencje kryzysu. Rząd "nie - podatkom" Silvio odszedł, a premier Monti rozpoczął nową politykę, pełną wyrzeczeń. Przed ostatnimi wyborami Silvio obiecał oddać podatek za drugi dom i kolejne - i wygrał. Chciałam powiedzieć E.: "Pochodzę postkomunistycznej Polski!”.

„Nie widzę jednak żadnej różnicy pomiędzy twoim krajem i moim. Nie ma pracy ani perspektyw dla młodych. Cieszysz się, że osoba, która od 20 lat była w rządzie wraca do władzy?”. Nie głosuję od 2005, ale we Włoszech znalazłam idealnego kandydata. Jest gejem, socjalistą i ekologiem. Gdybym jeszcze mogła tu głosować!

Wednesday, February 27, 2013

Dirty bastards/Brudni bandyci


The last time I saw D. in the kitchen - her kingdom. She looked sad. It was four years ago, we were renting rooms in the same house. D. lived in Leyton, West London much longer than the rest of us. About forty, single and no children, she was "enjoying her life" to use her own words. D. had plenty of prejudice.
 
She hated men - she had quite a bad opinion about them: "They are all dirty bastards!" She disliked colored people (never mind she lived in London). "I went to the church and saw black people there! I was never back again.” She didn't like children: "When I look at my married friends with the kids, I feel sorry for them!"

But most of all, she hated dirt. It was four of us using the kitchen. Her words "THE COOKER IS DIRTY" had become me personal threat. I decided to leave and I never saw D. again. Maybe she's still there, in her tiny Leyton room - so small she had to keep her wardrobe outside? Maybe she's still fighting with "dirty bastards":)

Ostatni raz widziałam D. w kuchni, jej królestwie. Było to cztery lata temu, wynajmowałyśmy pokoje w tym samym domu. D. mieszkała w Leyton, we wschodnim Londynie, znacznie dłużej niż reszta z nas. Około 40. samotna i bezdzietna, "cieszyła się życiem", używając jej własnych słów. Miała wiele uprzedzeń.

Nienawidziła mężczyzn - miała o nich złą opinię: "Wszyscy to brudni dranie!" Nie lubiła również "kolorowych" ludzi (niezależnie od faktu, że mieszkała w Londynie). "Poszłam raz do kościoła i zobaczyłam czarnych. Więcej tam nie wróciłam!" Nie cierpiała dzieci: "Kiedy patrzę na moje zamężne koleżanki z dziećmi, bardzo im współczuję!"

Ale przede wszystkim, nie lubiła brudu. Wszyscy czworo gotowaliśmy we wspólnej kuchni. Prześladowały mnie jej słowa "KUCHENKA JEST BRUDNA." Zdecydowałam się odejść i więcej jej nie spotkałam. Może nadal mieszka w Leyton, w pokoiku tak małym, że zmuszona była trzymać szafę na korytarzu. Pewnie nadal walczy z "brudnymi bandytami":)