Sunday, May 12, 2013

9p dinner/Obiad za 40 groszy




One of my proofs that Transurfing does work: “Jack Monroe, 25, has been documenting her attempts at feeding herself and her three-year-old son Jonny on £10 a week for the past year.” Single mum “Was job-hunting and living on benefits when she started writing A Girl Called Jack.
 
Jack Monroe’s blog is about making most of her £10 - which is what she has left every week after paying bills and rent. Her “austerity recipes” – like 9p carrot and kidney bean burger have caught the attention she’s about to publish her book now! That’s Transurfing in practice.

One of the rules is: when your life is taking a bad way – you shouldn’t despair but behave like it was good for you. Try to find the advantage of the situation. Another of "Transurfing works" proofs: according to a new study scary stories about illnesses may trigger symptoms in some people. That's what Vadim Zeland wrote!

Jeden z „dowodów” na skuteczność Transerfingu: „Jack Monroe, 25 l. dokumentuje swoje wysiłki: od roku stara się wyżywić siebie i trzyletniego syna za 45 zł tygodniowo”. Samotna mama “poszukiwała pracy i żyła z zasiłków, gdy zaczęła pisać A Girl Called Jack.

Blog Jack Monroe jest o najlepszym wykorzystaniu £10 – tyle zostaje jej tygodniowo po zapłaceniu czynszu i rachunków. Jej „proste przepisy” – jak kotlet z fasoli i marchewki za 40 groszy przyciągnęły uwagę: podpisała z nią umowę na napisanie książki.

Oto Transerfing w praktyce. Jedna z reguł: jeżeli życie obiera złą drogę, nie trzeba lamentować, lecz udawać, że nam to odpowiada. Kolejny "dowód" na to, że Transerfing działa: jak donoszą najnowsze badania, historie o chorobach mogą spowodować pojawienie się objawów u niektórych ludzi. To własnie mówi Zeland!



Thursday, May 9, 2013

Never-ending cleaning/Niekończące się sprzątanie


I met F. and her daughter A. at the beginning of our life at Nova Siri – they lived in the neighborhood - but for a long time I couldn’t properly chat with them. They were busy doing two things: cooking and cleaning. Every time they would say their two favorites’: “What you had for lunch?” or “Cleaning, cleaning… I never have enough time to finish it!” 
 
Slowly I understood that those two sentences were complete and both women were not interested in talking about something else. F. loves her daughter very much and she’s worried that A. is still single. “I cannot understand why so many girls who are good for nothing are finding good husbands and my daughter – no!” – She told me once.

A. wasn’t interested in guys. She wants to live close to her family, where she found a place which satisfies her. I saw them recently. “There is so much cleaning left! We cannot finish it with A.!” (In the South of Italy, men would not be bothered about cleaning). F. was gone; I heard the voice of A.: “Mamma, shall we mop the kitchen floor now or after?”

F. i jej córkę A. poznałam na samym początku pobytu w Nova Siri – mieszkały w sąsiedztwie - przez długi czas jednak nie mogłam się z nimi dogadać. Zajęte były dwoma rzeczami: sprzątaniem i gotowaniem. Za każdym razem rozpoczynały dyskusję ulubionymi: „Co zrobiłaś na obiad?” lub „Porządki, porządki… Nie mam czasu, żeby nadążyć!”

Stopniowo pojęłam, że te dwie frazy zawierają w sobie całą treść i że kobiety nie są zainteresowane rozmową o czymś innym. F. kocha córkę, niepokoi ją fakt, że A. jest samotna. „Nie mogę zrozumieć, czemu tak wiele nieużytecznych kobiet znajduje sobie mężów, a moja córka – nie!” – powiedziała kiedyś.

A nie jest zainteresowana mężczyznami i chce mieszkać blisko rodziny, gdzie znalazła satysfakcjonujące ją miejsce. Spotkałam je ostatnio; „Tyle jest jeszcze sprzątania! Nie nadążamy z A.!” – rzekła F. (na południu Włoch mężczyznom nie zaprząta się głowy sprzątaniem.) F. znikła w domu; usłyszałam głos A.: “Mamma, podłogę w kuchni umyjemy teraz czy później?”.

Sunday, May 5, 2013

My blog/Mój blog


Today, it's a first anniversary of my blog. 37 posts, 1012 page views and three comments :) I started writing the blog fallowing Sharon Steuer's advice - if I do mean to become an illustrator one day, I should have my Web page. I asked my husband to make one for me but he was busy at the moment.

He told me to start writing blog instead. It was good advice - I do like writing. For full-time mum, doing something different in daily routine it's a great thing! I like my blog so think I will carry on for a long time:) And even when full-time mum will become an illustrator and writer indeed, I will be still here!

Dziś mija pierwsza rocznica mojego bloga. 37 postów, 1012 wyświetleń strony i 3 komentarze:) Zaczęłam pisać blog za radą Sharon Steuer która powiedziała, że jeśli chcę pewnego dnia zostać ilustratorem, powinnam mieć swoją stronę internetową. Poprosiłam mojego męża, by zrobił ją dla mnie, ale była zajęty.

Powiedział, że mogę pisać blog zamiast tego. To była dobra rada - lubię pisanie. Dla pełnoetatowej mamy, robienie czegoś odmiennego w codziennej rutynie to wspaniała sprawa! Lubię mój blog i myślę, że będę go pisać przez długi czas:) Nawet, gdy pełonetatowa matka zostanie pisarzem i ilustratorem, znajdziecie mnie tutaj!

It's my life/To moje życie


I like the illustration XO. by Maxim Kardopoltcev. Two old women sitting in the park: modest, similar clothes and modest, similar life. One seems to be deep in thought. "My life is almost gone. But was I living? Was I?" The story of S. (recalled by my dad): before Second World War he used to go to Warsaw - he was robbing the houses of rich people.
 
He was sent to jail, which but it didn't put him off stealing. Only when Warsaw's robbers gave him a lesson, he gave up. When he recovered from his wounds, he went to the station and placed himself underneath the train, using his stripe as security belt. After three days he was in France. He joined Free French Foreign Legionnairs.

During the War, he was defending French colony in Africa. A "normal life" often means that one would always do the same things. It's easy to get used to it - but between the good dinners you cooked, all the money that you saved, all the TV soap operas that you watched - what was left for you? Life is for living.

Lubię ilustrację XO. Autorstwa Maxim Kardopoltcev. Dwie staruszki w parku, z ubogimi, podobnymi ubraniami i skromnym, identycznym życiem. Jedna jest zamyślona. "Moje życie prawie się skończyło... Ale czy żyłam?" Historia S. (opowiadana przez mego ojca): przed II Wojną Światową okradał mieszkania bogaczy.

Siedział w więzieniu, ale nie zraziło go to do kradzieży. Dopiero kiedy warszawscy złodzieje złoili mu skórę, zaprzestał rzemiosła. Kiedy trochę wydobrzał, poszedł na stację kolejową. Usadowił się pod pociągiem, podwiązując się paskiem. Po trzech dniach znalazł się we Francji. Zapisał się do Legii Cudzoziemskiej

Bronił francuskich kolonii w Afryce podczas II wojny. "Normalne życie" często oznacza, że człowiek robi te same rzeczy. Łatwo do tego przywyknąć - ale pomiędzy dobrymi obiadami, jakie ugotowałaś, pieniążkami, jakie zaoszczędziłaś, operami mydlanymi, jakie obejrzałaś - co ci pozostanie? Życie jest po to, by je przeżyć.