Saturday, January 9, 2016

An illusion/Złudzenie

One of my my mom's stories: once upon a time (in the 1960's) there was a girl who wanted to get married. Her neighbour's son worked in the factory far away from the village. She asked him to bring her over a man. “He can be small and even red-hair!” - She used to said. “What matters he's a guy!” No study can show definitively that getting married will make you happier.

They are scientific seasons that being creative – yes it would. In October started my PLAMA page – not a big success though:) Then I wrote a children story Jasmine and Italian mouse  and illustrated it. I couldn't resist sending “Jasmine” to publishers and after one or two weeks I got my first rejection. Very quick:)

The girl from my story got her guy eventually: the son of her neighbour presented her a man who (they say) was handsome and had a good job. They got married and lived happily until he died after they tragically lost their son. Then she was lonely again. The illusion of waiting for the future to be happy.

Jedna z historii mojej mamy: pewnego razu (w latach 60.) była sobie dziewczyna, która chciała wyjść za mąż. Syn sąsiada pracował w fabryce daleko od wioski, prosiła go, żeby przyprowadził jej mężczyznę. “Może być mały, nawet rudy!” - mówiła. Nie ma naukowych dowodów, że małżeństwo nas uszczęśliwia.

Są naukowe dowody, że bycie kreatywnym – owszem. W październiku zaczęłam stronę PLAMA (nie odniosła zbyt wielkiego sukcesu:) Następnie napisałam historię dla dzieci Jasmine i włoska mysz i ją zilustrowałam. Nie oparłam się pokusie wysłania do wydawców, po tygodniu lub dwóch otrzymałam pierwszą negatywną odpowiedź. Szybko:)

Dziewczyna z mojej opowieści kogoś w końcu znalazła. Syn sąsiada przedstawił jej mężczyznę, który (tak mówią) był przystojny i miał dobrą pracę. Pobrali się i byli szczęśliwi, zanim zmarł po tragicznej śmierci ich syna. Wtedy znów była sama. Iluzja czekania na przyszłość, która nas uszczęśliwi.as uszczęśliwi.


Thursday, January 7, 2016

So simple/Takie proste

“Which publisher is the best and the cheapest?” - Someone on my fb group for writers asked. Finding “traditional” publisher is hard, but vanity press is not that selective. They make profit on authors and economize on everything. They print small amount of copies (usually about 300) which is available on Internet.

Their business is selling publishing packages, not books. Why not publish a book on your own? You can find a developmental editor and pay him to make sure everything flows. An “author-editor” may hire someone to make cover design. Formatting for print, getting and ISBN, getting your book printed – it's the easiest thing.

The toughest part is marketing, but subsidy publisher won't do it. How many of their books you see on bookstore shelves? In the end of the day, either we publish on our own or pay vanity press – in each case author is the only one who believes in his book. Let's be realistic in our expectations. Do the promotion and be excited at your success!

“Który wydawca jest najtańszy i najlepszy?” - zapytał ktoś w mojej grupie pisarskiej na fb. Znalezienie “tradycyjnego” jest trudne, ale vanity press nie dokonują dużej selekcji. Zarabiają na wyciąganiu pieniędzy od autorów i oszczędzają na wszystkim. Drukują niewiele egzemplarzy (około 300), są one dostępne w Internecie.

Sprzedają pakiety wydawnicze, nie książki. Dlaczego więc nie opublikować samemu? Można znaleźć redaktorów i zapłacić, by “wygładzili” nasz maszynopis. “Pisarz-wydawca” może wynająć kogoś do zrobienia okładki i formatowania. Zdobycie ISBN i wydrukowanie są łatwe.

Najtrudniejsza część to marketing, ale wydawnictwo ze współfinansowaniem się tym nie zajmie. Ile z ich książek widać na półkach księgarni? Ostatecznie, czy autor wyda sam, czy zapłaci vanity press – jest jedynym, który wierzy w swoją książkę. Bądźmy realistyczni w naszych oczekiwaniach. Promujmy książkę i cieszmy się z sukcesu!

P.S. Napis na rysunku: “Spotkanie z autorami i podpisywanie książki”.


Sunday, January 3, 2016

The shadow/Cień

I got 50 000 page views few days ago. The more I'm blogging; the more I'm into it. All the time I find out something new. Recently I discovered “Shadow-Blog”. Let's say that Klara started very successful lifestyle blog in 2013. Some time later appears Klara Bella: she writes about the same topics, but it's not very popular.
the photo from teologia.deon.pl

Klara Bella fallows Klara, she's leaving the comments on her blog and on those which her Klara's commenting too. “Not-Blogger” is not writing much. You can notice him on popular blogs, he's complimenting the authors: “I love it! Cheers, you're great people!”. He's very active on Google Plus, but his own blog is quite empty.

He would mostly link to the others or say: “Be aware of that nasty hater!”. I talked about it with my husband, some time ago he started his “erudite” blog. “I'm sure that Klara Bella is having more page views than you!” - I told him. “I bet she has. I don't know if in the last month anyone read my blog!”. He's got a lot to learn…

Kilka dni temu dobiłam do 50 tys. wyświetleń strony. Im dłużej bloguję, tym bardziej mi się to podoba. Ciągle dowiaduję się czegoś nowego. Ostatnio odkryłam bloga – cień. Powiedzmy, że w 2013 roku Klara zaczęła prowadzić popularny blog “lifestyle”. Jakiś czas potem pojawia się Klara Bella, pisze o tym samym, ale nie odnosi dużego sukcesu.

Klara Bella śledzi Klarę, zostawia komentarze na jej blogu i wszędzie tam, gdzie pojawia się Klara. “Nie-bloger” nie pisze zbyt wiele. Można go dostrzec na popularnych blogach, gdzie komplementuje autorów: “Super! Pozdrawiam, bardzo fajni z was ludzie!”. Jest aktywny na Google Plus, ale jego własny blog jest dość pusty.

Głównie linkuje do innych albo pisze: “Uwaga na tego podłego hejtera!”. Rozmawiałam o tym z mężem, który jakiś czas temu zaczął pisać “uczony” blog. “Pewnie Klara Bella ma więcej wyświetleń strony od ciebie!” - powiedziałam. “Jasne. Nie jestem pewien, czy w zeszłym miesiącu ktoś zajrzał na mój blog” - odparł. Musi się dużo nauczyć...

Thursday, December 31, 2015

Monte Carlo

I'm one of those good souls who never partied in the college. But 8 years ago in England I started finally going out. I had a boyfriend in December 2006. G. worked and lived with two Polish guys at Butleigh. They organized New Year's Eve party and I was invited. In the early morning G. and his mates accompanied me to Street. 


I couldn't open the door. I kept calling K. but she wouldn't answer. One of Poles offered climbing up gutter-pipe to reach my friend's bedroom window. He was doing well, but the pipe didn't bear his weight and broke making big noise. It was real fun:) It's been 5 years that we repeat the same New Year's Eve over and over again.

Our tradition is: dinner with in-laws, watching International Circus Festival of Monte Carlo and glass of sparkling wine in the midnight. Every time when I look at clowns and acrobats I want to go out and let my hair down. I'd like to drink and raise my voice and get a little out of line… But I won't.

P.S. Happy New Year 2016!

Jestem jednym z tych poczciwców, którzy nie imprezowali na studiach – ale 8 lat temu w Anglii zaczęłam wreszcie wychodzić z chałupy. Miałam chłopaka w grudniu 2006. G. pracował i mieszkał z dwoma Polakami w Butleigh. Zorganizowali imprezę noworoczną, byłam zaproszona. Nad ranem G. i jego znajomi odwieźli mnie do Street.

Nie mogłam otworzyć drzwi. Dzwoniłam do K., ale nie odpowiadała. Jeden z Polaków zaproponował, że wdrapie się po rynnie do okna sypialni mojej przyjaciółki. Dobrze mu szło, ale rynna nie wytrzymała ciężaru i złamała się, czyniąc wielki hałas. Mieliśmy niezły ubaw:) Od 5 lat powtarzamy ten sam scenariusz w Sylwestra.

Nasza tradycja to kolacja z teściami, oglądanie Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Cyrkowej w Monte Carlo i kieliszek gazowanego wina o północy. Za każdym razem, kiedy patrzę na akrobatów i klownów ogarnia mnie pragnienie szalonej zabawy. Chciałabym pić, podnosić głos, przekroczyć nieco granicę… Ale nic z tego.

P.S. Szczęśliwego Nowego Roku 2016!



Thursday, December 24, 2015

Religious consolation/Pociecha religijna

Some doctrines says, that suffering is an illusion. One would think: “Rubbish, you wouldn't say it to a person who is about to die!” In volume II of my beloved book, good soldier Švejk was sentenced to hang. A priest went to give him last comfort. The prisoner wasn't sad at all and started revealing funny stories.
httpwww.topissimo.fr

He told the chaplain about a hotel porter Faustyn, who knew every “working” girls. He was sending them to the clients. Faustyn wasn't taking any money from the women. When accused of procuration, he was disgusted and asked Švejk to throw him from the window, which he did (without any harm as he lived on the ground-floor).

Švejk lives happily in the midst of the war. He's not afraid of anything, never worries about the future, he's not stuck in the past, Švejk lives only in the present, that's why he enjoyes hot milk in the psychiatric hospital. People thought he was stupid, but being independent to circumstances, isn't a smart thing?

P.S. Merry Christmas with Justino!

Niektóre doktryny mówią, że cierpienie jest iluzją. Ktoś mógłby pomyśleć: “Bzdury, nie powiesz tego człowiekowi, który stoi w obliczu śmierci!” W II tomie mojej ukochanej książki dobry wojak Szwejk ma być powieszony. Kapelan odwiedza go, by udzielić pociechy. Więzień nie jest smutny, zaczyna opowiadać śmieszne historyjki.

Mówi księdzu o hotelowym odźwiernym, Faustynie, który znał wszystkie “pracujące” dziewczyny i przysyłał je klientom. Faustyn nie brał pieniędzy od kobiet. Kiedy oskarżono go o stręczycielstwo, był tak oburzony, że poprosił Szwejka, aby go wyrzuci przez okno, co ten uczynił (bez żadnej szkody, bo mieszkał na parterze).

Szwejk egzystuje zadowolony podczas wojny. Niczego się nie boi, nie martwi o swoją przyszłość i nie dręczy przeszłością. Szwejk żyje teraźniejszością, dlatego docenia ciepłe mleko w szpitalu psychiatrycznym. Ludzie uważali go za idiotę, ale bycie niezależnym od okoliczności to całkiem niegłupia rzecz.

P.S. Wesołych Świąt z Justino!




Sunday, December 20, 2015

The end of the world/Koniec świata

I was reading that Nostradamus predicted third World War in 2016. The same said less known Baba Vanga. The blind pensioner who predicted 9/11 terror attacks and tsunami of 2004 warned of an invasion of Europe by Muslim extremists next year.

Vanga reportedly said Europe will 'cease to exist' by the end of next year, leaving the continent 'almost empty' and a 'wasteland almost entirely devoid of any form of life'.” I was impressed. Will our world end? Anthony de Mello wrote that his sister despaired when their mother died of cancer. “How can God allow that?” - She asked.

“You never said that when last year thousands of Chinese died of hunger!” - He told her. Now when I'm writing this the world of so many people is ending. The women I saw in Oncology Ward. The innocent victims of armed conflict in Syria - probably they ask: “Why does it happen to me?” It's good to not know what the future holds.

Czytałam że Nostradamus przewidział III wojnę w 2016 r. To samo mówiła mniej znana Baba Vanga. Niewidoma emerytka, która przepowiedziała ataki 9/11 i tsunami w 2004 ostrzegła przed inwazją Europy przez muzułmańskich ekstremistów w przyszłym roku.

“Vanga miała powiedzieć, że Europa przestanie istnieć w końcu 2016 r. Kontynent stanie się 'prawie pusty' będzie 'nieużytkiem prawie pozbawionym jakichkolwiek form życia”. Byłam pod wrażeniem. Czy nasz świat się skończy? Anthony de Mello napisał, że jego siostra rozpaczała, kiedy ich matka zmarła na raka. “Jak Bóg mógł na to pozwolić?” - pytała.

“Nie powiedziałaś tego, kiedy w zeszłym roku tysiące Chińczyków zmarło z głodu!” - odparł. Kiedy to piszę, świat tak wielu ludzi się kończy. Kobiety, które widziałam na oddziale onkologii. Niewinne ofiary konfliktów w Syrii - pewnie pytają: “Czemu mnie to spotkało?” Dobrze jest nie wiedzieć, co kryje dla nas przyszłość.




Thursday, December 17, 2015

The funniest post/Najzabawniejszy post

Blogger – let's call her A. - needed a bag. She bought one (with good discount) in a Chinese store and wrote about it. Blogger B. is documenting her daily life, child's diseases and so on. I quite enjoyed looking at the photos of her son eating sausage in the town fair. According to the comments, A. and B. blogs are more successful than mine.

Blogger – let's call her A. - needed a bag. She bought one (with good discount) in a Chinese store and wrote about it. Blogger B. is documenting her daily life, child's diseases and so on. I quite enjoyed looking at the photos of her son eating sausage in the town fair. According to the comments, A. and B. blogs are more successful than mine.

Instead of seeking info about lucid dreaming, would be better if I write about Christmas shopping. I was talking about it with my husband. “Do you want a present?” - I asked. “No!” - He said. Never mind, I can reveal how police went to the flat I used to live in Street. Bet it'll be liked, just like Vodka Cola:)

Nie trzeba mówić, że zależy mi, czy ktoś czyta mój blog i codziennie zaglądam do statystyk. Zdaje się, że im bardziej pracochłonny jest post, tym mniej się podoba. Świadomy sen na przykład miał jak dotąd nędzne 31 wyświetleń, podczas gdy Wigilia 213. Ludzie wolą czytać o czymś znanym, jak upicie się i awanturowanie.

Blogerka – nazwijmy ją A. potrzebowała torebki. Kupiła ją – z dobrą zniżką – w chińskim sklepie i napisała o tym. Blogerka B. dokumentuje codzienne życie, choroby dziecka itd. Z przyjemnością patrzyłam na zdjęcia jej syna, jedzącego kiełbaski na jarmarku. Wnioskując z komentarzy blogi A. i B. są bardziej poczytne od mojego.

Zamiast szukać informacji na temat świadomego snu, lepiej napisać o świątecznych zakupach. Rozmawiałam o tym z mężem. “Chcesz jakiś prezent?” - spytałam. “Nie!” - odparł. Nieważne, mogę opowiedzieć, jak policja przyszła do domu, w którym mieszkałam w Street. Na pewno się spodoba, całkiem jak Wódka z colą:)