Sunday, April 17, 2016

Life saving blog/Ratujący życie blog

Leaving my London job was the biggest mistake I could have done. As a stay-at-home mom I felt isolated – I lost the life I was used to. In the second year of my „frustration” I started writing personal public diary. Apparently there are „deeper reasons” why one would do it. Ego gratification: one needs to be in the center of attention.
Źródło: Internet

He wants to tell the world about important things he've been doing. Antidepersonalisation: one is looking for a way to differentiate himself. Elimination of frustration: blog gives the possibility to complain to the world. Social need to share - even if you won't get paid for writing. I'm a Wanna-be writer. I want to be published – and blog makes it happen.

I got used to stay-at-home mom's life, but if go back to December 2010, I would say to that 33-year-old: „Do not give up your job!” For a long time I was missing sense of accomplishment. I hope I'll be back to work. In the meantime I keep blogging, it meets my needs for appreciation:) Intellectual stimulation that keeps your away from the balcony...

Zwolnienie się z pracy w Londynie było największym błędem. Jako „siedząca w domu” mama czułam się osamotniona – brakowało mi życia, do jakiego przywykłam. W drugim roku tej „frustracji” zaczęłam prowadzić prywatny publiczny pamiętnik. Wygląda na to, że istnieją „głębsze powody” tego działania. Spełnienie ego: chcemy być w centrum uwagi.

Powiedzieć światu, co takiego ważnego robimy. Anty-depersonalizacja: szukanie sposobu, aby się wyróżnić. Eliminacja frustracji: blog daje możliwość, żeby ponarzekać przed całym światem. Społeczna potrzeba dzielenia się – nawet, jeśli nikt za pisanie nie płaci. Ja jestem aspirującym pisarzem. Chcę, żeby mnie publikowano – i blog mi to umożliwia.

Przywykłam do życia niepracującej gosposi, ale gdybym mogła cofnąć czas, w grudniu 2010 powiedziałabym tamtej 33-latce: „Nie rzucaj pracy!”. Przez długi czas dokuczał mi brak samorealizacji. Liczę, że znów znajdę pracę, w międzyczasie blogowanie zaspokaja potrzebę bycia docenionym:) Intelektualna stymulacja, która trzyma z daleka od balkonu...



Thursday, April 14, 2016

Five wounds/Pięć ran

Three year old doesn't want to stay at the nursery. “Please call my mom!” - He's crying. Nursery nurse is giving him the pity smile: “He'll settle down!” - She says. - “He hasn't had enough practice at being away from his family!” Should we really insist on independence our child may not be ready for? T. was born shortly before World War II.

As a child he was “given at the service” to a richer farmer. T. started working at the factory in his teens and married early but he wasn't mature. He'd always lied, cheated on his wife, become dependent on alcohol and even went to prison. In the book Heal Your Wounds and Find Your True Self Lise Barbeau when a child is experiencing the betrayal feelings, he/she starts creating a domineering mask.

The Dominator thinks he is very strong and has a lot of responsibilities. He believes he owns the truth and imposes it to others. He's seductive, manipulative and lies with ease. When the parents try to meet a child's needs, he/she can can grow and become independent. Childhood wounds can have long lasting effects. T. always demanded money from his mother. “I'll make her pay!” - He would say.

Trzylatek nie chce zostać w przedszkolu. “Zadzwoń do mojej mamy!” - krzyczy. Przedszkolanka uśmiecha się z politowaniem. “Przyzwyczai się!” - mówi. “Nie nauczył się przebywać z dala od rodziny!” Czy powinniśmy nalegać na samodzielność, na jaką nasze dziecko nie jest może gotowe? T. urodził się przed II wojną.

Jako dziecko został “oddany na służbę” do bogatszego gospodarza. T. zaczął pracować w fabryce jako nastolatek i wcześnie się ożenił, ale nie był dojrzały. Kłamał, zdradzał żonę – został alkoholikiem i trafił do więzienia. W Bądź sobą. Wylecz swoje 5 ran Lise Barbeau dziecko, doświadczające uczucia zdrady kreuje sobie “maskę dominatora”.

Dominator myśli, że jest silny, ma wiele obowiązków. Wierzy we własną prawdę I narzuca ją innym. Uwodzi, zdradza, z łatwością kłamie. Kiedy rodzice starają się odpowiadać na potrzeby dziecka, może ono rosnąć, stać się niezależne. Dziecięce rany mają długoterminowe efekty. T. zawsze żądał pieniędzy od matki. “Zapłaci mi!” - powtarzał.

Wednesday, April 13, 2016

57.La donna cannone

Another real-life illustration. The man says: „See, your haircut is really nice! I'm a Master Stylist!” The boy's response: „And my mum says that you won't give me a nice haircut!”.

Kolejna ilustracja z życia wzięta. Mężczyzna mówi: „Widzisz, jak cię ładnie obciąłem? Jestem stary mistrz!” Dziecko odpowiada: „A moja mama mówi, że nie umiesz obcinać włosów!”.

Sunday, April 10, 2016

Taxi

Enrico Mattei, who headed up the largest oil firms, ENI. He used to say that political parties were like taxis: I take them, pay them, and they bring me where I want. Even after his death ENI went under a number of investigations as many deals were believed to incorporate a bribe to pay to politics. Tempa Rossa is an oil field located in Basilicata.
Źródło: internet

After the resignation of Federica Guidi (Economic Development Minister) the project is under uncertainty. She's accused of pressuring parliament to pass an amendment “necessary” and “indispensable” to exploiting oil and gas reserves. That would help her partner score millions of euros in contracts.

„Tempa Rossa will create many jobs in the south”, said Prime Minister Renzi. When significant oil production began a decade ago in Basilicata, great expectations were raised, but not met. Emigration is high among young people, environmental pollution affects tourism and agriculture. Unfortunately for the inhabitants of Basilicata the oilfield lies beneath farmland and forests.

Enrico Mattei zarządzał jedną z największych korporacji petrochemicznych, ENI. Mówił, że partie polityczne są jak taksówka – wynajmujesz, płacisz i zabiera cię, gdzie zechcesz. Również po jego śmierci przeciw ENI toczyły się dochodzenia – wiele kontraktów miało być „opłaconych” politykom. Tempa Rossa to pole naftowe w Bazilikacie.

Po rezygnacji Federyki Guidi (Ministerstwo Rozwoju Ekonomicznego) przyszłość projektu jest niepewna. Oskarżono ją o naciskanie na parlament w celu przyjęcia zapisu, tworzącego system pojedynczej autoryzacji dla pracy i infrastruktury „koniecznych” do wydobycia ropy. Zapis pomagał jej partnerowi zarobienie milionów Euro.

“Tempa Rossa stworzy wiele miejsc pracy na południu” - rzekł minister Renzi. Kiedy dziesięć lat temu w Basilicacie zaczęto wydobywać znaczne ilości ropy, nadzieje,jakie z tym wiązano, upadły. Młodzi ludzie wyjeżdżają za pracą, zanieczyszczenie środowiska niszczy turystykę i rolnictwo. W Basilicacie pola naftowowe znajdują się pod lasami i ziemią uprawną, niestety.

Saturday, April 9, 2016

1.La donna&Photoshop

„This picture not that bad!” - My husband noticed recently. „Usually your drawings are awful but this one is almost decent”. I decided to accept graciously his „constructive criticism”. In fact my illustrations look wrong – it seems that I'm not improving. Is the art school the key to artisticc success? I did only Photoshop course in Warsaw and in London.

Still „Practice makes perfect” isn't it? Instead of thinking that I'm awful when it comes to art, I'm going to improve. Seeking for inspiration, I „discovered” Egon Schiele, famous for drawing (almost) nude women in expressive poses. My illustrations are a bit Photoshopped – a simple solution before I'll improve my drawing skills:)

„Ten obrazek jest niezły!” - powiedział ostatnio mąż. „Zazwyczaj twoje rysunki są okropne, ale ten wygląda niemal przyzwoicie”. Postanowiłam przyjąć z godnością jego „konstruktywną krytykę”. Rzeczywiście moje ilustracje nie są dobre – wygląda, że się nie uczę. Czy szkoła artystyczna to klucz do sukcesu? Zrobiłam tylko kurs Photoshop w Warszawie i Londynie.

Ale „praktyka czyni mistrzem”, czyż nie? Zamiast myśleć, że jestem beznadziejnym „artystą”, mam zamiar się podszkolić. Szukając inspiracji, odkryłam Egona Schiele, sławnego malarza (prawie) nagich pań w ekspresyjnych pozach. Moje ilustracje są trochę „fotoszpowane” - proste rozwiązanie zanim nauczę się rysować:)


Wednesday, April 6, 2016

Grabbing your attention/Zabiegając o uwagę

I've read that everyone is fed up of bloggers teaching how to live, write or make vegan gluten-and-GMO-free dinner. Anything to write attention grabbing post. What I've learned after 4 years of blogging: generally linking out to others is getting more views. The proof -Velvet d'Amour 2631 page views. Writing about social media and blogging generally increase traffic to the website. 
www.topissimo.fr


Goodbye my love 380 pv, No comment 520 pv, Promote page 284 pv. My “ecologic” and “English” posts seem to be liked: Agent Smith 370 pv, Rocky Mountains 947 pv, Monte Carlo 287 pv, Vodka cola 294 pv. It's ok to write about yourself (The sugar detox 286 pv, Too much 405 pv) but not always (Swimming lesson got only 56 pv).

“Philosophical things” may be readed (Religious consolation 263 pv, The farting princess 278 pv) or not (Steppenwolf 40 pv so far). Anyway, I still like blogging but I feel like I can't go any further. I do care about the contest, but I don't have much traffic, let alone comments. Fed up of grabbing your attention, I'm back to drawing:)

Czytałam, że wszyscy mają dość blogerów uczących jak żyć, pisać i ugotować wegański, bezglutenowy GMO Free obiad. Wszystko, żeby napisać zwracający uwagę post. Oto, czego się nauczyłam po 4 latach blogowania: linkowanie do innych wpływa na ilość wyświetleń. Dowód – Velvet d'Amour 2631 wyświetleń strony. Skuteczne jest pisanie o serwisach społecznościowych i blogowaniu.

Żegnaj kochany 380 ws, Bez komentarza 520 ws, Wypromuj stronę 284 ws. Moje “ekologiczne” i “angielskie” posty zdają się być lubiane: Agent Smith 370 ws, Rocky Mountains 947 ws, Monte Carlo 287 ws, Wódka z colą 294 ws. Dobrze jest pisać o sobie (Cukrowy detoks 286 ws, Za dużo 405 ws) ale nie zawsze (Lekcja pływania tylko 56 ws).

“Filozoficzne teksty” mogą być czytane (Pociecha religijna 263 ws, Pierdząca księżniczka 278 ws) albo nie (Wilk stepowy 40 ws jak dotąd). Nadal lubię blogowanie, ale mam wrażenie, że stoję w miejscu. Dbam o jakość wpisów, ale nie przekłada się to na ilość wyświetleń i komentarze. Mając dość zabiegania o uwagę, wróciłam do rysowania:)

The gift of writing/Dar pisania

“Anyone can write a book. A real art is to write something the people would identify themselves with!” - Someone told me. When Wiola Leśków – Cyrulik wrote on her blog: “Zysk i S-ka will publish my 'Season of Closed Hearts'!” I was like: “Why, lucky you!” I decided that I'll buy that book to see if it's that good. Well it truly is.

zdjęcie: Wiolette Leśków - Cyrulik

When it comes to great books, you can't help but care about the characters. While reading, you are projected into their world and share their experience with them. Wiola took me to Vopnafjörður, a small town in beautiful Iceland. Protective Darek believes that the change would help his girlfriend Agnieszka, who has gone through traumatic event.

Wiola's book won't leave you indifferent. It allows essential insight into the hearts of its characters. I “lost myself” inside 'Season of Closed Hearts' world. I'm still thinking about Iceland, where (apparently) everyone can speak English, but even if you speak only Polish, you'll find a job anyway. Great debut novel. Congratulations, Wiola. You have the gift of writing!

“Każdy może napisać książkę. Prawdziwą sztuką jest napisać coś, z czym ludzie się zidentyfikują!” - powiedział ktoś. Kiedy
Wiola Leśków – Cyrulik napisała na blogu: “Mój Sezon zamkniętych serc opublikuje Zysk i S-ka Wydawnictwo!” pomyślałam: “Szczęściara!”. Postanowiłam, że kupię książkę i przekonam się, czy jest tak dobra. Otóż naprawdę jest.

Kiedy masz do czynienia z czymś dobrze napisanym, chcąc nie chcąc – zależy ci na bohaterach. Czytając, przenosisz się do ich świata, dzielisz doświadczenia. Wiola zabrała mnie do Vopnafjörður, małej miejscowości w pięknej Islandii. Opiekuńczy Darek wierzy, że zmiana pomoże jego dziewczynie Agnieszce, mającej za sobą traumatyczne przeżycia.

Książka Wioli nie pozostawia czytelnika obojętnym. Pozwala zajrzeć w serca bohaterów. “Zatraciłam się” w świecie “Sezonu zamkniętych serc”. Wciąż myślę o Islandii, gdzie (jak się wydaje) wszyscy znają angielski, ale jeśli mówisz tylko po polsku, pracę i tak dostaniesz. Świetny debiut. Gratulacje, Wiolu, masz dar pisania!