Wednesday, June 22, 2016

Herostratus

Andy Warhol's quote that “In the future everyone will be world-famous for 15 minutes” is authentic in the Internet age. Running a blog seems easy, it looks that almost everyone has one. Still you believe in the popularity that you make for yourself on-line. You're fascinating, unique – even if you don't really have something worth attention. 
www.topissimo.fr

“Look at me!” - and join my fanpage. You're good at connecting with people: “I'll link out to your blog on mine and I'll recommend it”. Once online fame will set above the masses, you can monetize your blog. A post about the hate which “rise up” looks good with lots the photos of yourself wearing smart clothes (plus the link where you can buy them).

What to do if you published a book that doesn't sell? He could write a guide “How to reach your audience”. Publicize yourself, the brand is you, they say. We have to be persistent in an attempt to immortalise our name – just like 4th century BC Greek, who set fire to the Temple of Artemis. It's a shame that he couldn't take any pics!

Powiedzenie A.Warhola że “W przyszłości każdy będzie miał 15 minut sławy” sprawdza się w erze Internetu. Prowadzenie bloga zdaje się łatwe, wygląda na to, że prawie każdy go ma. Wierzymy jednak w popularność, którą zapewniamy sobie w sieci. Jesteś fascynujący, wyjątkowy – nawet jeśli tak naprawdę nie masz nic godnego uwagi.

“Patrz na mnie!” - i polub mój fanpage. Jesteś dobry w docieraniu do ludzi: “Podlinkuję wasze blogi u mnie i je polecę”. Kiedy internetowa sława wyniesie cię ponad masy, możesz zarabiać pieniądze na blogowaniu. Post o nienawiści która “się zbiera” wygląda dobrze z twoimi zdjęciami w fajnych ciuchach (plus link gdzie można je kupić).

Co powinieneś zrobić, jeśli wydałeś książkę, która się nie sprzedaje? Możesz napisać podręcznik “Jak dotrzeć do czytelników”. Reklamuj się, produktem jesteś ty, mówią. Chcąc uwiecznić nasze imię, musimy być wytrwali – jak Grek z 4 wieku p.n.e. który podpalił świątynię Artemidy. Szkoda, że nie narobił fotek!


Tuesday, June 21, 2016

3.La donna&Photoshop

„Who is it?” - My husband asked looking at one of my drawings. „The faces look always the same!”. But I believe that anyone can learn. As you think, so shall you become, Bruce Lee used to see. Besides, also I can make a hit sometimes. One of "bad illustrations" in szortal na wynos, along with my short-story (page 19).


„Kto to jest?” - zapytał ostatnio mąż. „Twarze wyglądają zawsze tak samo!” Ale ja wierzę, że każdy się może nauczyć. Stajesz się tym, co myślisz, mawiał Bruce Lee. Poza tym, mi też czasem coś się uda. Jedna z "paskudnych ilustracji" szortalu na wynos, razem z moim opowiadaniem.

Sunday, June 19, 2016

Black tooth/Czarny ząb

At the age of 14 I had „black tooth” - where amalgam filling was placed. Later the filling was changed to white, few years on I got an infectection which was causing hole in my jaw bone. The dentist performed another root canal treatment. When the blood supply and network of nerves is extracted, the tooth is essentially devitalized, aka killed. 
źródło: Internet

There is no another instance where a dead organ is purposefully kept in our body. Tooth dentin is full of microscopic dentin tubules. Once the root canal is performed these become a haven for all sorts of nasty pathogenic microorganisms which sit there for the lifetime doing more damage than you'll ever know. Been talking about it with A.

„You're like my friend who got frightened because he read on the web that our coputers is spying on us!” - He said. However he noticed that his health improved after the infection of his jaw bone was cured. After he intervention his repeated flu and colds were gone. Those facts wouldn't make sens to the doctors. It's all in your head, they say…

W wieku 14 lat miałam „czarny ząb” wypełniony amalgamatem. Później plomba została zmieniona na jasną, parę lat potem wdała się infekcja, powodująca ubytek w kości szczęki. Dentystka wykonała kolejne leczenie kanałowe. Pozbawiony naczyń krwionośnych i nerwów ząb staje się martwy.

Nie ma żadnej innej procedury, która celowo pozostawia martwą część ciała wewnątrz. Miazga jest pełna mikroskopijnych kanalików. Po leczeniu kanałowym stają się one rajem dla wszelkiego rodzaju patologicznych mikroorganizmów, które siedzą tam przez całe życie, robiąc więcej skody, niż myślimy. Rozmawiałam o tym z A.

„Jesteś jak mój kolega, który przeraził się, bo wyczytał w sieci, że komputer nas szpieguje!” - stwierdził. Sam jednak zauważył poprawę zdrowia po tym, jak wyleczono mu infekcję kości szczękowej. Po zabiegu jego powtarzające się zaziębienia i grypy ustały. Lekarze nie doszukali się sensu w tych faktach. Wszystko jest w twojej głowie, mówią...

Thursday, June 16, 2016

Edna Krabappel

„I envy those couples who do everything together!” - My mother used to say. Witnessing of her rocky marriage I got convinced that couple's life is sort of tragedy. But some people knew how to make it work. I met P. and his wife B. few weeks ago. The small apartament is full of race photography: running is their passion, they partecipate in marathons.
źródło: Internet

I looked at the pictures: P. and his wife have nice custom, they would finish every race holding their hands. They smile and give each other a tender look. After forty years togheter they're extremely commited and (I have no doubt) want they marriage to last forever. Are common values the indespensable ingredient to make everything work?

I remember the cartoon I saw when I was small: school pupils are watching two rabbits' hooneymon. They are like: „Wow!” Their teacher is smiling sarcastically. „Most of you will never fall in love, but will marry out of fear of dying alone!” - Edna Krabappel says. Could be, but staying in bad marriage isn't a cure for loneliness.

„Zazdroszczę parom, które robią wszystko razem!” - mówiła moja mama. Będąc świadkiem jej trudnego małżeństwa utwierdzałam się w przekonaniu, że bycie w związku to jakaś tragedia. Niektórym jednak się to udaje. Poznałam P. i jego żonę B. parę tygodni temu. Małe mieszkanie jest pełne zdjęć: bieganie jest ich pasją, biorą udział w maratonach.

Patrzyłam na fotografie: P. i jego żona mają miły zwyczaj zakończenia biegu, trzymając się za ręce. Uśmiechają się i rzucają sobie czułe spojrzenia. Czterdzieści lat razem niezwykle ich związało, nie wątpię, że chcą, aby ich małżeństwo trwało na zawsze. Czy wspólne wartości to niezbędny składnik, który cementuje wszystko?

Pamiętam kreskówkę, którą oglądałam, gdy byłam mała. Uczniom pokazano miesiąc miodowy królików. Robili wielkie oczy. Nauczycielka uśmiechnęła się ironicznie. „Większość z was nigdy się nie zakocha, ożenicie się ze strachu, żeby nie umrzeć samemu!” - rzekła Edna Krabappel. Możliwe, ale niedobre małżeństwo nie chroni przed samotnością.

Sunday, June 12, 2016

Go all the way/ Idź na całego

„Please add my special badge of my daughter weeping” - Wrote the mother. She's „documenting” the avventures with two children on her blog and posting films on her YouTube channel. She has also made videos for brands like McDonalds. Millions of perfect/bad/desperate/happy stay-at-home mothers write about their family lives. Some of them are making money from their blog.
 nypost.com/

“If you're going to try, go all the way. Otherwise, don't even start”(Charles Bukowski). Josi Denise, the author of American Mama was good in the sponsor game. She was writing about company's product and was paid $700 to $1,500 a post. Josi became an established „influencer”, she had huge following… and „killed” her blog.

In a post Dear mummy blogger she called constantly writing about baby's milestones or marriage bliss „pure bullshit”. Janice decided that the money isn't the most important thing and has no regrets. „If the kids and I were having a great time, I didn’t need to Instagram it.” - She says. No more family photos with company logo in the frame for her.

„Dodaj specjalny gadżet mojej pochlipującej córki” - napisała blogerka. „Dokumentuje” przygodę z dziećmi na blogu, umieszcza rodzinne filmy na kanale You Tube. Nagrała wideo dla koncernów jak McDonalds. Miliony doskonałych/niedoskonałych/szczęśliwych/zdesperowanych niepracujących kobiet pisze o rodzinie. Wiele z nich zarabia na blogu pieniądze.

„Jeżeli już o coś zabiegasz, idź na całego, w przeciwnym razie nawet nie zaczynaj” (Charles Bukowski). Josi Denise, autorka American Mama była dobra w sponsorowanej grze. Pisała o produktach różnych marek i otrzymywała od 700 do 1500 dolarów za post. Została uznana za osobę „wpływową”, miała rzeszę śledzących… i „zabiła” swój blog.

W poście Droga blogująca mamo nazwała nieustanne pisanie o krokach milowych niemowlaka lub szczęściu małżeńskim „zwykłym gównem”. Josi zdecydowała, że pieniądze nie są najważniejsze i nie żałuje niczego. „Jeśli dobrze bawiłam się z dziećmi, nie muszę upowszechniać tego na Instagramie” - pisze. Nie robi zdjęć rodzinnych tak, żeby uwiecznić też logo jakiejś firmy.

Wednesday, June 8, 2016

Us, new authors/My, debiutanci

It's a well-known fact that subsidy publishing works well if you want to distribute over dozen copies of your book to family members. So why new writer would pay someone to be his publisher? Think it's because us, authors, we believe that our book is needed. We're paying only to give our special volume to the world.

When you choose subsidy-publishing, you should market your book. If you haven’t yet cultivated an audience for it, or can’t promote it effectively it would pass unnoticed for the readers. That's why we need traditional "book investors"publishers. They assume risk in exchange for hoped-for profits. They'll sell enough copies of the book to make profit.

Us, new writers, we hope that „real” editor would notice our book, but apparently the „good” gets rejected. It has to be the best. I see how silly I was - focused on submitting manuscripts instead of writing. Such a waste of time. I wish I put all that energy into creating the best novel I possibly can. The key to success is a matter of practicing.

Wydawanie ze współfinansowaniem sprawdza się, jeśli chcesz rozdać kilkanaście egzemplarzy twojej książki wśród rodziny - to znany fakt. Dlaczego debiutanci płacą komuś, żeby ich wydawał? Moim zdaniem my, autorzy, wierzymy, że nasza książka jest potrzebna. Płacimy, aby dać światu nasz wyjątkowy egzemplarz.

Kiedy publikujesz ze współfinansowaniem, powinieneś swoje dzieło promować. Jeżeli nie jesteś sławą internetów, ani geniuszem marketingu, zapomnij, że książką zainteresuje się szersze grono. Dlatego potrzebujemy tradycyjnego, "inwestującego w książkę" wydawcy. Ten bierze na siebie ryzyko. Sprzedaje tyle egzemplarzy, żeby na nich zarobić.

My, debiutanci liczymy, że „prawdziwy” wydawca zauważy naszą książkę, wygląda jednak na to, że „dobre” są odrzucane. Musimy być najlepsi. Widzę, jak niemądra byłam, koncentrując się na wysyłaniu manuskryptów. Strata czasu. Lepiej zająć się tworzeniem najlepszej powieści, na jaką mnie stać. Praktyka kluczem do sukcesu.

P.S. Na rysunku: "Za pieniądze przeczytam twoją książkę".


Saturday, June 4, 2016

Voice of protest/Głos protestu

Municipal elections are held today. Last week the members of Five-Star Movement (M5S), Italian anti corruption party went to our estate. We were told about a woman who wanted a bus attendant job. She went to the council asking where was asked if she's got any recomandations. M5S's principle is „zero cost politics”. Their people are slashing their monthly salaries.
Źródło: Internet

We heard about oleificio in Marconia, damaged by the flood and renovated from Five-Stars money. Local authorities are seeking the founds elsewhere: apparently after mandatory recycling started, the council tax was... raised of 25%. But the authorities do have good intentions. Val Basento was declared a Site of National Interest because of contamination.

It needs remediation to avoid damage to the environment and health. „They say: 'We want the founds now!' But it's been 30 years they are in charge!” - F. from M5S said. His party is considered environmentalist, they proposed Marine Protected Area in Ionian Coast. I agreed with F. that not votining is a mistake. „Voice of protest” is better.

Dziś odbywają się wybory komunalne. W zeszłym tygodniu na osiedlu zjawili się członkowie Ruchu Pięciu Gwiazd (M5S) włoskiej partii antykorupcyjnej. Usłyszeliśmy o kobiecie, która chciała dostać pracę opiekunki w autobusie szkolnym. W urzędzie gminy spytano ją, czy ma rekomendacje. M5S stawia na politykę 0 kosztów. Ich ludzie obcinają sobie pensje.

Dzięki takim pieniądzom odnowiono wytłaczarnię oleju w Marconii, uszkodzoną w czasie powodzi. Lokalne władze szukają funduszy gdzie indziej: wygląda na to, że po wprowadzeniu obowiązkowej segregacji śmieci, podatek został podniesiony o 25%. Chcą jednak dobrze. Val Basento ogłoszono Obszarem Zainteresowania Narodowego ze względu na zanieczyszczenie.

Potrzebna mu pomoc, by uniknąć szkód dla zdrowia i środowiska. „Krzyczą: 'Zażądamy funduszy od zaraz!'. Ale są u władzy od 30 lat!” - mówił F. z M5S. Jego partia jest uważana za przyjazną środowisku. Zaproponowali Chroniony Obszar Morski na jońskim wybrzeżu. Zgodziłam się z F. że niegłosowanie to błąd. „Głos protestu” jest lepszy.