Sunday, August 7, 2016

sò de BBare

My husband's car was making a noise. Someone at work recomended him auto repair, a big shop in Bari. The owner spoke in a dialect. „That's enough, you said just too much!” - F. interrupted when A. started explaining the problem. They got into the car, after short drive F. was sure what's wrong with it. „Who told you to come to me?” - He asked.
www.wsandalach.pl

It was a friend of one of my husband's colleagues. „The f*** bastard!” - Shouted F. „His mother was drunk when she produced the bloody swindler!”. My husband was surprised. „Why, he was talking nicely about you!” - He said. „I was joking!” - F. laughed. „We're like brothers!”. „So, are you carabineer?” - He asked when they were back to the auto repair.

„No!” - A. said. „He's not carabineer!” - Informed everyone F. His people started laughing. Anyway, my husband got the brake problem fixed. Hope he'll be able to enjoy his car: apparently every two weeks a vehicle is stolen from the parking close to his job. Who knows if the robbers can say: „sò de BBare ” (I'm from Bari in dialect).

W samochodzie męża słychać było dudnienie. Ktoś polecił mu mechanika, duży zakład w Bari. Właściciel F. mówił w dialekcie. „Dosyć, powiedziałeś i tak za dużo!” - przerwał, kiedy A. zaczął wyjaśniać problem. Wsiedli do auta. Po krótkiej jeździe F. domyślił się, w czym rzecz. „Kto ci powiedział, żeby przyjść do mnie?” - zapytał.

Był to przyjaciel kolegi męża. „Ta p*** szuja!” - krzyczał F. „Jego matka była narąbana, jak robiła tego ch***!”. Mój mąż był zdziwiony. „On bardzo dobrze o tobie mówił!” - zauważył. „Żartowałem!” - śmiał się F. „Jesteśmy jak bracia!”. „Jesteś karabinierem?” - pytał, kiedy wrócili do zakładu.

„Nie!” - odparł A. „Nie jest karabinierem!” - informował wszystkich F. Jego ludzie zaczęli się śmiać. W każdym razie, mężowi naprawiono hamulce. Mam nadzieję, że będzie się cieszył samochodem. Wygląda na to, że z parkingu koło jego pracy co dwa tygodnie kradzione jest auto. Kto wie, czy złodzieje mogą powiedzieć: „sò de BBare ” (jestem z Bari w dialekcie).

Thursday, August 4, 2016

Modlin-Barcelona

We're not accountants or cleaners in the airports but travellers, part of the human race. We were flying to Rome from Modlin last Sunday. Young Italian seemed confused, dark-skin woman tried to explain something to her. “She doesn't want to wait in the mile-long queue!” - Noticed my husband. “Her flight is leaving within one hour!” - Dark-skin woman said when the Italian passed before us.

We chatted for a while: I found out that a Maldivian girl cannot marry a not-Muslim foreigner unless he converts to Islam. A woman with yellow dyed hair called someone in England in the public toilet. “We'll be there at 9 PM” - She spoke in a broken English. “At 10 PM!” - Her daughter said. “She's correcting her mummy!” - I joked.

“She's living in London only one year, but she can speak English better than my older kids!” - Yellow-haired woman told me. Our flight was delayed. The passengers flying to Barcelona who were boarding their plane. Two hours later we headed towards our Ryanair, the one to Barcelona was still there, with the passengers on the board. Maybe the best thing is to stay at your place…

Na lotnisku nie jesteśmy księgowymi czy sprzątaczkami, lecz wędrowcami. Częścią ludzkiej rasy. Lecieliśmy do Rzymu z Modlina w zeszłą niedzielę. Młoda Włoszka zdawała się zagubiona, ciemnoskóra kobieta starała się coś jej tłumaczyć. “Nie chce stać w długiej kolejce!” - zauważył mój mąż. “Ma lot za godzinę!” - rzekła ciemnoskóra kobieta, kiedy Włoszka przeszła przed nami.

Rozmawiałyśmy: dowiedziałam się, że na Malediwach dziewczyna nie może poślubić cudzoziemca, który nie jest muzułmaninem, jeśli nie nawróci się on na islam. Pani z rozjaśnionymi na żółto włosami dzwoniła do kogoś w Anglii w toalecie. “Będziemy tam o 21!” - mówiła kiepskim angielskim. “O 22!” - powiedziała jej córka. “Poprawia mamę!” - zażartowałam.

“Mieszka w Londynie od roku i mówi po angielsku lepiej, niż moje starsze dzieci!” - rzekła jasnowłosa kobieta. Nasz lot był opóźniony. Pasażerowie lecący do Barcelony wsiadali do samolotu. Kiedy dwie godziny potem szliśmy do naszego Ryanair, ten do Barcelony ciągle ten był, z pasażerami na pokładzie. Może najlepiej nie ruszać się z miejsca...

Sunday, July 31, 2016

Bigger is better/Większy jest lepszy

You can't add gadgets to Dynamic template, I switched to Classic view because I wanted to add tags to my post. I was doing this when I noticed that the formating sucks! The mistakes like huge empty spaces or different fonts or font sizes had to be fixed. You can't call me a perfectionist, but I like to improve. Blogging is very helpful.

The discipline of writing new post twice a week, the need to evolve (not realy to please my not-commenting readers, but to feel satisfied with myself). As struggiling would-be author I know the importance of growing some audience. I learn how to „sell the product” while running a blog (even if I'm not good with promotion).
www.topissimo.fr

After one week of hard work my blog looked much better… And I had much LESS page views. It looks that the progress discouraged my visitors. Getting some traffic is still a challenge:) I focus on providing the best contest – and learning. They say for example that big font size is better. I may think about it…

Nie można umiejscowić gadżetów w widoku dynamicznym, przeszłam na klasyczny bo chciałam dodać tagi do moich postów. Zajmowałam się tym, kiedy zauważyłam koszmarne formatowanie. Błędy jak wielkie odstępy czy różne czcionki musiały być poprawione. Nie jestem perfekcjonistą, ale lubię się uczyć. Blogowanie bardzo pomaga.

Dyscyplina pisania dwóch postów w tygodniu, potrzeba doskonalenia (nie żeby zadowolić niekomentujących czytelników, bardziej dla samej siebie). Jako inspirujący autor wiem, jak ważne jest posiadanie przyzwoitej audiencji. Prowadząc bloga, uczę się „sprzedaży produktu” (nawet, jeśli promocja nie jest moją mocną stroną).

Po tygodniu ciężkiej pracy mój blog wyglądał o niebo lepiej – i miał znacznie MNIEJ wyświetleń. Wygląda na to, że postęp zniechęcił odwiedzających. Stworzenie ruchu na blogu to ciągle wyzwanie:) Koncentruję się na pisaniu jak najlepszych postów – I doszkalaniu. Mówią, że większy rozmiar czcionki jest lepszy. Trzeba o tym pomyśleć...

Thursday, July 28, 2016

This month in Poland/Tego miesiąca w Polsce

My brother is concerned about healthy living, just like me. We were often talking about it this month in Poland. „All the chemical in the food that we're eating!” - He observed one Sunday morning. „I can't understand why people are not protesting?”. In the evening I saw that woman,walking next to her bike. „How are you?” - I asked. „Old misery!” - She said.

Her husband is having small pension, 800 zł (about 153£). Because family income makes less than 900 zł per month, the unemployed woman is receiving 200 zł (about 38£). „Don't wait for it!” - I told her adding that our neighbor who is in her age has found a job and is looking after an elderly man. But apparently it wasn't what she wanted to hear.

„Don't think it's so easy!” - She insisted. „You only have power over people as you don't take everything from them. But when you've robbed a man of everything he's no longer in your power. He's free again” - Solzhenitsyn wrote. People keep what was left for them. For some changes you may even need to be desperate – you have to be left with nothing.

Mój brat stara się zdrowo żyć, ja tak samo. Często o tym rozmawialiśmy tego miesiąca w Polsce. „Cała ta chemia w żywności, którą jemy!” - powiedział pewnego niedzielnego poranka. „Nie rozumiem, czemu ludzie się nie buntują?”. Wieczorem spotkałam tę prowadzącą swój rower kobietę. „Co słychać?” - spytałam. „Stara bieda!” - odparła.

Jej mąż dostaje niską rentę, 800 zł. Ponieważ dochód rodziny nie przekracza 900 zł, bezrobotna kobieta otrzymuje 200 zł. „Nie czekaj na te pieniądze!” - powiedziałam, dodając że nasza sąsiadka, osoba w jej wieku, znalazła pracę i opiekuje się starszym panem. Widać nie to jednak chciała usłyszeć. „Nie myśl, że to takie łatwe!” - twierdziła.

„Jesteście mocni tylko o tyle, o ile nie zabierzecie ludziom wszystkiego. Człowiek któremu zabraliście wszystko już wam nie podlega, jest znowu wolny” - napisał Sołżenicyn. To prawda – ludzie trzymają się tego, co im zostawiono. Do niektórych zmian trzeba desperacji – trzeba być pozostawionym na lodzie.

Sunday, July 24, 2016

Other World/Inny świat

“Us, humans, we have „the privilege of making thought more real than anything else” -J.Dispenza wrote. What does it mean? Let's suppose that you're walking on the street. The petite elderly woman is looking back to the evening two months ago, when her husband said that your memory is really rubbish. Pretty blonde thinks about the photos from someone's holidays.
http://www.messagetoeagle.com/
Her attention is concentrated on Caribbean Islands. You worry about a job interview pre-planned for the next week. The material world is one, but everyone is walking their own path. Or in the common dream, just like in the movies. The characters of Inception (based on scientifically proven phenomena of lucid dreaming) are checking if they are awake.

They're experimenting with „dream technology” creating the world which is not real. Is reality something we can see with our eyes? Or also what we're seeing in our mind? „The brain does not know the difference between what it sees and what it remembers” - Dispenza said. If we live in our own worlds, constructed for us by our mind, the key is to become conscious and take control of the thoughts.

My, ludzie, mamy „przywilej czynienia myśli bardziej realnymi, niż cokolwiek innego” - napisał J.Dispenza. Co to znaczy? Powiedzmy, że idziesz ulicą. Drobna staruszka analizuje wieczór sprzed dwóch miesięcy, kiedy mąż powiedział, że jej pamięć jest do niczego. Ładna blondyna myśli o zdjęciach z czyichś wakacji.

Jej uwaga koncentruje się na Wyspach Kanaryjskich. Ty przejmujesz się rozmową kwalifikacyjną, zaplanowaną na przyszły tydzień… Świat materialny jest jeden, ale każdy kroczy własną linią życia. Albo wspólnego snu, jak na filmie. Bohaterowie Intercepcji (opartej na naukowo potwierdzonym fenomenie świadomego snu) sprawdzają, czy są przebudzeni.

Eksperymentują z „technologią snu” kreując świat, który nie jest realny. Czy rzeczywistość jest tym, co widzą nasze oczy? Czy również tym, co oglądamy w umyśle? „Mózg nie dostrzega różnicy między tym, co widzi i tym, co pamięta” - mówi Dispenza. Jeśli żyjemy w osobnych światach, stworzonych dla nas przez umysł, kluczowe jest bycie świadomym, przejęcie nad myślami kontroli. 

Thursday, July 21, 2016

(Some) women/(Niektóre) kobiety

I like a lot A.'s blog. I feel like we have something in common. She's a vegetarian (I'll be sometimes) and makes a living as a writer (I wish I could). A. is eco-friendly… and complains about her life. At the beginning I was sceptical. „Nobody is perfect, you're also responsible for your marriage!” - I thought. Recently I got gonvinced (and not only me) that she's right.

 Apparently A.'s husband has cheated since the start. She wanted to believe that he's innocent, she would stay by him – till the last time. One of the posts suggested that it's over – but in the next one she called the divorce off. „I'm not a hero!” - She wrote. „I don't want to be single mother!”. I can understand that, but… Why us, women keep doing this?

1.We agree to be treated badly. 2.We inform all the world that we suffer a lot. 3.We remain in our „hell” for the sake of someone. That's why (some) men believe that women want to be raped, abused etc. Victim mentality? „Don't blame your behavior on someone else. You're responsible, no matter how bad your feelings are or what's happening in your life” - they say.

Bardzo lubię blog A. Czuję, że mamy coś wspólnego. Jest wegetarianką (też kiedyś będę) i zarabia na życie pisaniem (też bym tak chciała). A. jest eco friendly… i narzeka na życie. Początkowo byłam dość sceptyczna. „Nikt nie jest doskonały, też jesteś odpowiedzialna za swoje małżeństwo!” - myślałam. Ostatnio uwierzyłam (i nie tylko ja) że ma rację.

Wygląda na to, że mąż zdradza ją od początku. Chciała wierzyć, że jest niewinny, stała po jego stronie – aż do ostatniego razu. Jeden z postów sugerował, że to koniec, w kolejnym jednak rozwód został odwołany. „Nie jestem bohaterką!” - pisała. „Nie chcę być samotną matką!”. Mogę to zrozumieć, ale… Dlaczego my, kobiety ciągle to robimy?

1. Pozwalamy komuś żeby nami pomiatał. 2.Mówimy całemu światu, jak bardzo się męczymy. 3.Pozostajemy w naszym „piekle” dla czyjegoś dobra. Oto dlaczego (niektórzy) panowie wierzą, że panie chcą, żeby ją gwałcić, bić itd. „Nie obwiniaj innych za swoje zachowanie. Mentalność ofiary? “Jesteś odpowiedzialny, nieważne jak kiepsko się czujesz i co dzieje się w twoim życiu” - mówią.

Sunday, July 17, 2016

5%

„Women are boring and just too simple. They're scared of everything and that's why they want to be always sure. There's no place for: maybe, I don't know, we'll see. It has to be: for sure, for ever” - M.A.Trzeciak wrote in her last book. It's been four years since we lived in a small place. Moving to bigger city, it takes courage: everything is new and unfamilar.

Humans are creatures of habit - we all tend to repeat our routine behavior. But my friend Veli is not affraid of the change. When last year he told me that he wants to move to Veneto, I didn't believe he would make it. Veli's on the wheelchair, also his wife has a disability and they have two small kids! „We're living in Sacile not far from Venezia!” - He wrote recently to me on FB.

I was impressed but unfortunately, things aren't going that well. Veli's health problems are back and he cannot work in Alitalia, like he planned. Still, his wife menaged to find a jon in carpet factory. „Are you missing Bernalda?” - I aked. „Maybe 5%” - Veli told me. „The new” soon becomes familiar and is no longer scary. Facing our fears makes us independent.

„Kobiety są nudne i zbyt proste. Wszystkiego się boją i dlatego każdej rzeczy chcą być pewne. Nie ma miejsca na może, nie wiem, zobaczymy. Ma być na pewno, na zawsze” - napisała M.A.Trzeciak w ostatniej książce. Od czterech lat mieszkamy w malutkim miejscu. Przeprowadzka do dużego miasta wymaga odwagi – wszystko jest nowe, nieznane.

My, ludzie mamy skłonności do rutyny, powtarzamy te same zachowania. Ale mój znajomy Veli nie obawia się zmian. Kiedy rok temu powiedział, że chce przenieść się do Veneto, nie wierzyłam że mu się uda. Porusza się na wózku, żona też jest niepełnosprawna i mają dwoje małych dzieci! „Mieszkamy w Sacile koło Wenecji!” - napisał mi ostatnio na fb.

Byłam pod wrażeniem, ale sprawy nie układały się tak dobrze. Problemy ze zdrowiem znów dokuczają Veli, nie pracuje w Alitalia jak planował. Jednak jego żona zatrudniła się w fabryce dywanów. „Brakuje ci Bernaldy?” - spytałam. „Może 5%” - odparł. „Nowe” szybko staje się znajome i już nie straszy. Stawianie czoła lękom daje nam niezależność.