Thursday, August 26, 2021

4.A course in miracles/Kurs cudów

 

My husband went to Poland few weeks ago. I took him for a tour in Lublin where I studied, but the main attraction was a bar near the centre. The premises interior “Smaczek” was a spitting image from the 1980s. The dining area was not renovated, refrigerated display cases almost empty, just like in my childhood. “You come here every year, don’t you?” – a women asked me. I took it as a piece of puzzle from my “computer simulation.”

 

The bar exisisted in the past… Just like Danka Markiewicz. Our “reality” consist of the images created in our brain. We perceive it about 100 milliseconds far behind times just like a broadcasting of a live television show (which is delayed by about 3 seconds). Infinity is NOW: both year 1200 B.C. and 2021. It’s also continuous process, our spirit cannot do “a break” in eternity. Still, our “simulation” wants us to believe… Maybe that’s the secret of human’s existence?

Simple example: my parents are dead, so I cannot see them. In the night my consciousness is lowered, it’s no surprise that my mother is driving a truck. Danka Markiewicz is visible for a while in the mind. My “awakening” – mystical experience – made her disappear. My spirit wake up, and returned to infinity (for a while). In the long run we are all dead, observed Keynes. We are  done in eternity, which is Now. That’s why super intelligent minds invented the past, for our use.

 Mąż przyjechał do Polski parę tygodni temu. Zabrałam go na wycieczkę do Lublina, mojego studenckiego miasta. Największą atrakcją okazał się bar koło centrum. Wystrój „Smaczka” to wypisz – wymaluj lata 80. Jadalnia domagała się odnowy, witryna chłodnicza była niemal pusta, jak w moim dzieciństwie. „Przychodzisz tu co roku, prawda?” – spytała kobieta. Uznałam to za fragment puzzle z mojej „ komputerowej symulacji.”

Bar istniał w przeszłości… Całkiem jak Danka Markiewicz. Nasza “rzeczywistość” to obrazy tworzone w umyśle. Postrzegamy je z opóźnieniem około 100 milisekund, całkiem jak program telewizyjny na żywo (jest opóźniony mniej więcej 3 sekundy). Wieczność jest TERAZ: zarówno w roku 1200 p.n.e. jak 2021. To również proces ciągły, nasz duch nie może zobić sobie „przerwy” w nieskończoności. Nasza „symulacja” każe w to wierzyć... To może sekret ludzkiej egzystencji.           

Prosty przykład: moi rodzice odeszli, nie mogę ich widzieć. Nocą świadomość zostaje obniżona, nie dziwię się, że matka jedzie ciężarówką. Danka Markiewicz widoczna jest przez chwilę w umyśle. Dwukrotne „przebudzenie” – przeżycie mistyczne sprawiło, że zniknęła. Mój duch się ocknął, na moment wrócił do wieczności. Na dłuższą metę jesteśmy wszyscy martwi (jak zauważył Keynes). Postawiono na nas krzyżyk w wieczności, czyli TERAZ. Na nasz użytek superinteligentne umysły wykombinowały... Przeszłość.

Monday, August 23, 2021

3.A course in miracles/Kurs cudów

 

The sky was cloudy when I went for a walk today morning (the same way through meadows near my village). This time, I noticed a little creature, motionless in the grass. I touched it with my shoe: it moved just a bit. I’m afraid of mice, but this one didn’t seem to be a mouse. I couldn’t see a tail, and it was nice and fury… I stroke her carefully: brown fur was soft and pleasant. I tried to take her in my hand, but she bit my finger: only slightly, but I got scared and let her out. 

The mouse seemed to be all right, and still wasn’t running away from me. It’s strange: mice are afraid of people, aren’t they? I thought about another “miracle” for my blog. Our external world is not “out there” but in our head. That’s where I saw the “weird creature.” She cured my fear of mice: for the first time, I dared to touch one. I just stroked brown fur, and felt relieved. The message was: „There is no danger.”

It is said that enlightenment means your natural state of oneness. One can understand it now, in the light of discovery: everything we perceive is only electrical signals in our head. If the innocent creature is labelled as disgusting, it means: I identified something awful in my mind. Our brain gives us the illusion of separation, but remember – completely closed in dark scull, is never “illuminated.” But is enough to get closer, when the fear arises.

Zachmurzyło się, kiedy dziś rano wyszłam na spacer (tą samą drogą pośród łąk niedaleko wioski). Tym razem, zauważyłam pośród trawy małe, nieruchome stworzonko. Dotknęłam go butem: trochę się poruszyło. Boję się myszy, ta jednak była do nich niepodobna. Nie widziałam ogona, była przyjemnie puszysta... Pogłaskałam ją lekko, brązowe futerko było przyjemnie miękkie. Chciałam wziąć do ręki – ugryzła mnie w palec: delikatnie, ale przestraszyłam się i wypuściłam myszkę.

Wyglądało na to, że dobrze się miewa, nie uciekała jednak ode mnie. To dziwne, mysz boi się ludzi, czyż nie tak? Pomyślałam o kolejnym „cudzie” do bloga. Świat zewnętrzny nie istnieje “gdzieś tam” lecz w naszych głowach. Tam właśnie zobaczyłam „dziwne stworzenie.” Wyleczyła mnie ze strachu przed myszą, była pierwszą, które odważyłam się dotknąć. Głaskałam brązowe futerko, czując pewną ulgę. Przekaz brzmiał: “Nie ma zagrożenia.”

Mówi się, że oświecenie oznacza naturalny stan zjednoczenia. Można to zrozumieć w świetle odkrycia: wszystko, co postrzegasz, to sygnały elektryczne w twojej głowie. Jeśli niewinne stworzenie oznaczysz jako wstrętne, znaczy to – zidentyfikowałem coś okropnego w umyśle. Mózg stwarza złudzenie oddzielenia, pamiętaj jednak: kompletnie zamknięty w ciemnej czaszce, nie jest „oświecony.” Kiedy odczuwasz strach, wystarczy podejść bliżej...

Thursday, July 29, 2021

End of suffering/Koniec cierpienia

In my blog post dated 14 June I wrote this, more or less:

“A beggar was asking for some change. One day a stranger suggested to look in the old box he was sitting on. With astonishment, the poor guy he saw that it was filled with gold. Just like Eckhart Tolle, I believe that we hide a treasure within us. I have a proof: out of body experience. Many years ago I was just looking into the sky, and was pierced by the light. It cannot be described with words.

Danka Markiewicz disappeared, with the body and thoughts. She was replaced by love, immediately. For a short while, I was one with the sky, cloud and everything. It left me in tears: it was the only time I was truly living. I really think that Danka Markiewicz is only illusion, a simulation living in the virtual realm. But thinking is not enough! I decided to leave everything, and start seeking for my poor soul.

'Someday I’ll walk away be free and leave the sterile ones their secure sterility. I’ll leave without forwarding address, walk across some barren wilderness to drop the world there. Then wander free of care like an unemployed Atlas.' I’m leaving without guilt, because just as James Kavanaugh wrote, it’s good to remove chains. Danka Markiewicz is quite a sad and lost figure. She’s empty, and godless. I want to find love: end of suffering.”

I really left that Monday. My husband found me on the 18th of July in the hospital of Potenza. I deleted the blogpost when I got home, but I regretted it. Since doesn’t matter a thing that can’t be shared, I will tell my story (in serial format). For all of those who can read Polish, though.

W poście z 14 czerwca napisałam mniej więcej tak:

„Żebrak prosił o parę groszy. Pewnego dnia przechodzeń zasugerował, żeby zajrzeć do starej skrzynki, na której siedział. Ze zdumnieniem, biedak ujrzał że była pełna złota. Podobnie jak Eckhart Tolle, wierzę że w naszym wnętrzu kryje się skarb. Mam dowód: out of body experience. Wiele lat temu patrzyłam w niebo i przebiło mnie światło. Nie można opisać tego słowami.

Danka Markiewicz znikła, zarówno ciało jak myśli. Zastąpiła ją miłość, natychmiast. Na krótką chwilę, byłam jednym z niebem, chmurą i wszystkim. Pozostawiło mnie to we łzach: był to jedyny moment, kiedy czułam się żywa. Naprawdę myślę, że Danka Markiewicz jest złudzeniem, symulacją żyjącą w wirtualnej rzeczywistości. Nie wystarczy jednak myśleć! Zdecydowałam zostawić wszystko i szukać mojej biednej duszy.

'Pewnego dnia odejdę; będę wolny, zostawię sterylnych bezpiecznej jałowości. Wyruszę bez zostawiania adresu; przejdę zdziczałą bezpłodność i świat tam porzucę.  Będę się błąkać beztroski niczym bezrobotny Atlas.' Odchodzę bez winy, bo jak napisał James Kavanaugh dobrze jest zdjąć kajdany. Danka Markiewicz to dość smutna, zagubiona postać. Jest pozbawiona Boga, pusta. Chcę znaleźć miłość: koniec cierpienia.”

Naprawdę odeszłam tamtgo poniedziałku. Mąż znalazł mnie 18 czerwca w szpitalu miasta Potenza. Usunęłam posta po powrocie do domu, żałowałam tego jednak. Jako że nie ma znaczenia to, czym się nie możesz podzielić, opowiem moją historię (w odcinkach). Dla tych, którzy czytają po polsku.

Sunday, June 13, 2021

It's difficult/To trudne

„The brain is actually a receiver and transmitter of information” - Pim van Lommel says. „You could compare the brain to a television set that tunes into specific electromagnetic waves and converts them into image and sound.” If that's so, reincarnation is nothing but switching to a different frequency. Why we don't remember anything from our previous life? Think that our existence depends on not looking at things. 

Internet

Let's take eating. The strongest piece of evidence that we're alive. You're working to fill your belly, and spend a lot of time cooking tasty food. Dinner is coming! You feel rewarded for all you efforts… The rite has been performed, but the last part is missing. Nobody wants to see it, the piece of shit in conclusion. We cannot, because our entire existence is based on our belly. He owns us, the demonic stomach, but also gives meaning to our lives.

„It's difficult to accept death in this society because it's unfamiliar” - Elisabeth Kubler Ross wrote. „In spite of the fact that it happens all the time, we never see it.” It's also logical. If death is real, then staring at the television or thinking how to fill out the shopping trolley is just silly. Don Juan is right: we believe we're immortal. We're right, in a sense: in another life we meet darkness my old friend. Ego.

„Mózg prawdopodobnie spełnia funkcję odbiornika i przekaźnika, a nie 'producenta' naszej świadomości” - mówi Pim van Lommel. „To tak, jak z radiem czy telewizorem – kiedy wyłączasz odbiornik, audycja czy program telewizyjny nadal trwają” Jeśli tak, to reinkarnacja oznacza przełączanie na inną częstotliwość. Dlaczego nie pamiętamy poprzedniego życia? Myślę, że nasza egzystencja zależy od niepatrzenia na rzeczy.

Weźmy takie jedzenie. Najsilniejszy dowód że jeszcze żyjemy. Pracujesz, aby brzuch napełnić, spędzasz czas gotując pyszne jedzenie. Obiad na stole! Nagroda za twoje wysiłki. Rytuał się dopełnił, brakuje jednak ostatniej części. Nikt go nie ogląda, kawałka gówna na zakończenie. Nie możemy, bo życie opiera się na brzuchu. Ma nas w garści, żołądek demoniczny, nadaje jednak sens egzystencji.

„Trudno zaakceptować śmierć w tym społeczeństwie, bo jest nieznana” - mówi Elisabeth Kubler Ross. „Nie widzimy jej, choć zdarza się bez przerwy.” To również logiczne. Jeśli śmierć jest prawdziwa, gapienie się w telewizor lub myślenie, jak napełnić wózek sklepowy jest bez sensu. Don Juan ma rację: wierzymy, żeśmy nieśmiertelni. Mamy rację, w pewnym sensie: w kolejnym życiu spotkamy mojego starego przyjaciela ciemność. Ego.