Wednesday, October 13, 2021

11.A course in miracles/Kurs cudów

 

A butterfly perched outside my locked window, and stayed there the whole night. I take him in my hand in the morning: the little one seemed to tremble, but opened its wings and started flying… “Seek and see all the marvels around you. You will get tired of looking at yourself alone and the feeling will make you blind to everything else” – Don Juan said. 

I chose to live alone: the human stuff pulls us away from truly seeking God. Yet I’m drawn to people, and can visit sometimes… K. gave me a tea and minced pie. It tasted great after weeks of my foody regime! Her questions reminded me of the old, timorous life. “Do you have money? Are you looking for work? Maybe you need some carrots and potatoes?”

W. treated me to lovely gingerbread and coconut biscuits. “Now, imagine yourself after 40 years… You’ll be 84 and completely alone!” – She threatened me. Never mind there was a beautiful sunny day out the window. The very distant future mattered most. W. gave me tomatoes and two jar of pickles. I have enough to eat, but my spirit is dead. It would take a miracle to revive him.

Motyl przysiadł na zewnętrznej framudze okna, pozostał tam przez całą noc. Nad ranem wzięłam go do ręki: małe ciałko zdawało się drżeć, otwarł jednak skrzydła i poleciał... „Szukaj i dostrzeż wszelkie cuda wokół ciebie. Patrzenie na siebie samego zmęczy cię i oślepi na wszystko inne” – mówił don Juan.

Wybrałam samotność: ludzkie sprawy odrywają od szukania Boga. Ciągnie mnie jednak do bliźnich i czasem kogoś odwiedzę. K. dała mi herbaty oraz bakaliowe ciasto. Po tygodniach reżimu pokarmowego smakowało wspaniale! Jej pytania przypomniały dawne, lękliwe życie. „Masz pieniędze? Szukasz sobie roboty? Trzeba ci może marchwi i kartofli?”

W. postawiła na stole pyszny piernik i kokosowe ciasteczka. „Pomyśl o sobie za 40 lat... Będziesz kompletnie samotną osiemdziesięciolatką!” – straszyła. Piękny, słoneczny dzień za oknem był pozbawiony znaczenia. Liczyła się odległa przyszłość... Podarowała mi pomidory i dwa słoiki ogórków. Mam co jeść, ale mój duch jest martwy. Trzeba cudu, aby go ożywić.

Saturday, October 2, 2021

10.A course in miracles/Kurs cudów

 

I’m not feeling well since my arrival in Poland. Beata at the stop, Grażyna on a bicycle remind me who I am… So what is this thing – afraid of everything, and see all this an attack on herself? It’s our specialness. We are forced to protect her from one’s glances, and every small inconvenience… It’s like the whole point of life: impossible not to make a habit of it. 

My specialness is a king: defends her territory and will fight if provoked. Each day I’m trying to talk with God. Last Thursday someone did come to my small home. A neighbour is starting petition: most inhabitants of my village don’t like the idea of joining the city of Chełm. He surprised me. I didn’t want him seeing me crying, and began to pretend that a mice is hiding behind the couch, and I’m looking for it…

Probably E. doesn’t fell for it, and thinks I’m a nut anyway… I didn’t like my behaviour, and wanted to teach my specialness a lesson. That’s why I write about it “Every effort should be made to eradicate self-importance from the lives of warriors. Without delf-importance we are invulnerable” – Don Juan said. I took the next step, and that’s a small miracle.

Niedobrze się czuję od przyjazdu do Polski. Beata na przystanku, Grażyna na rowerze przypominają mi, kim jestem... Co to takiego – wszystko ją przeraża, wiecznie podejrzewa atak na siebie? To nasza wyjątkowość. Musimy jej bronić przed każdym spojrzeniem, najdrobniejszą niewygodą... To cały sens życia: weszło w krew, nie sposób nie przywyknąć.

Moja wyjątkowość to król: broni terytorium, walczy jeśli ją zaczepić. Każdego dnia próbuję rozmawiać z Bogiem. W ubiegły czwartek ktoś wszedł do mojego domku. Sąsiad zbiera podpisy: większości mieszkańców wioski nie podoba się pomysł przyłączenia jej do Chełma. Zaskoczył mnie. Nie chcąc, żeby widział, że płakałam, zaczęłam udawać że szukam myszy ukrytej za wersalką.

E. zapewne nie dał się nabrać i wziął mnie za wariata. Nie podobało mi się takie zachowanie. Postanowiłam dać mojej specjalności nauczkę, dlatego o tym piszę. „Każdy wysiłek powinien zostać podjęty w celu wykorzenienia własnej ważności z życia wojownika. Bez poczucia ważności jesteśmy niezwyciężeni” – mówił don Juan. Zrobiłam kolejny krok: to mały cud.