Sunday, December 22, 2013

Sweetie/Ciucio



She's got five children; her youngest is going to the nursery. “My baby would chew a chewing gum and eat crisps when she was only seven months old!” – She said proudly. “Precocious little girl!” – I told her, but I was shocked. During the era of communism you had to be lucky to find chocolate in empty shops. Once achieved, one would give the sweet prize to his children.
 
The idea of “unhealthy” hardly crosses his mind. I remember our neighbor who had got a chocolate bar; when she saw me coming, to avoid sharing she placed the whole lot into her granddaughter mouth. Today we are careful when it comes to child’s food. Last summer in Poland I was surprised to see a mother of one-year-old, who gave him a bar of chocolate.

“Sweetie! He’s afraid he would leave a bit! – She noticed. “Today he had a fried meat ball for dinner. He loves it!” – She added. The boy looked healthy; also five kids my friend are doing well. Still, “unhealthy” food isn’t good: should be given occasionally to the kids, if we want to see them big and strong one day :)

Moja znajoma ma pięcioro dzieci, najmłodsza córka chodzi do przedszkola. „Żuła gumę i jadła chipsy w wieku 7. miesięcy!” – oznajmiła z dumą znajoma. „Dobrze się rozwija!” – powiedziałam, lecz byłam zaszokowana. W epoce komunizmu trzeba było mieć szczęście, by zdobyć czekoladę. Kiedy się to udało, człowiek dawał słodką zdobycz dzieciom.

Nikt nie myślał, czy jest to „niezdrowe.” Pamiętam sąsiadkę, która zdobyła baton czekoladowy; widząc mnie na horyzoncie włożyła go w całości do buzi swojej wnuczki, aby się nim nie dzielić. Dzisiaj zwracamy uwagę na to, co podajemy dzieciom. Byłam zaskoczona zeszłego lata w Polsce, widząc matkę rocznego chłopca, która dała mu batonik.

„Ciucio! Boi się, że coś mógłby zostawić!” – zauważyła. „Dzisiaj zjadł mielonego na obiad. Przepada!” – dodała. Chłopiec doskonale wyglądał; również pięcioro dzieci znajomej dobrze się miewają. Jednak „niezdrowe” jedzenie nie jest zdrowe i nie należy dawać go często dzieciakom, jeżeli chcemy, by były duże i silne:)

Wednesday, December 18, 2013

Dog's life/Pieskie życie



I haven’t met N.; I got to know his mum, she's very pedantic. Her friends recalled that she used give N. the lesson: “going down the stairs and making no noise.” Minding her son’s comfort, A. would disconnect the phone, when he was having a nap; she would also ask not to visit at that time. Thirty-something N. went to the college, but got no diploma.
 

He’s unemployed and lives with his parents. V. is supported by her husband: S. reminds me of Dostoyevski’s heroes: extremely slim intellectual; seems that eating doesn't bother him. S. doesn’t like cooking and often is forgetting about meals. He’s on his own in Milan where he’s got a well paid job. V. prefers living close to her parents.

They don’t have children. She says it’s because she lives on the fourth floor – you can’t expect that she would have to do all those stairs pregnant or with small child. S. is also not expecting that his wife would be living with him. “I have a dog. He’s old and very ill; he cannot be left alone!” – V. told me. I didn’t comment, neither her petite husband did.

Nie znam N., lecz zostałam przedstawiona jego mamie. Jest bardzo pedantyczna, znajome A. opowiadały, że uczyła N., jak się schodzi po schodach, nie robiąc hałasu. Dbając o wygodę syna, matka wyłączała telefony podczas jego drzemki, znajomych zaś prosiła, by nie odwiedzali jej w tym czasie. Trzydziestoletni N. studiował, lecz wrócił do domu bez dyplomu.

Nie pracuje i mieszka z rodzicami. V. pozostaje na utrzymaniu męża. S. przypomina mi postacie z powieści Dostojewskiego – sprawia wrażenie, jakby obchodził się bez jedzenia. S. nie lubi gotować i zapomina o posiłkach. Mieszka samotnie w Mediolanie, gdzie wykonuje dobrze płatną pracę. V. preferuje mieszkać niedaleko rodziców.

Dzieci nie mają: V. mówi, że jej apartament znajduje się na czwartym piętrze, nie można oczekiwać, by wchodziła po schodach w ciąży lub z dzieckiem. S. nie wymaga, by żona z nim zamieszkała. „Mam starego psa, jest schorowany, nie mogę go zostawić samego!” – tłumaczy V. Nie skomentowałam; jej chudziutki mąż również nic nie powiedział.

Saturday, December 14, 2013

And your goat too/I twoja koza też



From January 1, all 29 million people living in Romania and Bulgaria will be given the rights to live and work in the UK. Mail Online journalist had spoken to the mayor of two Romanian villages. 'In January, the only thing left will be the goat' – Koller Gabriel-Adrian said. He believed ‘50 per cent’ of the people in Berini and Uliuc could travel to Britain.
 
‘You should take care because, if everybody goes to the UK, what will you do? Can you afford it?’ - Mr Gabriel said. Back in 2009 I went to the GP in London; I informed the doctor about my pregnancy. “Do you want to abort?” – He asked me. When my daughter was born, midwifes in the hospital kept telling me about contraception. “We will give you everything you need!” – I was told.

British system may encourage to family planning, but once the child is born it does help. I still remember £80 of Child Benefit, coming monthly into my account… I’d lost it when we moved to Basilicata. In Italy they won’t tell you not to get pregnant, and won’t help once your child is born. Just like in Poland, by the way. That’s why the immigrants are choosing Britain. Also their goats would:)

Od 1 stycznia, 29 milionów Rumunów i Bułgarów uzyska prawo do pracy i mieszkania w Anglii. Dziennikarz Mail Online rozmawiał z sołtysem dwóch rumuńskich wsi. „W styczniu zostanie tu tylko koza!” – powiedział Koller Gabriel-Adrian. Jest on zdania, że „50 procent” mieszkańców wsi Berini i Ulic może wyjechać do Anglii.

„Powinniście uważać, jeżeli wszyscy przyjadą do Wielkiej Brytanii, co zrobicie? Poradzicie sobie?” – mówi Gabriel. W 2009 r. poszłam do przychodni w Londynie, by poinformować o mojej ciąży. „Chcesz może usunąć?” – zapytał doktor. Kiedy córka przyszła na świat, położne w szpitalu powtarzały informacje o antykoncepcji: „Damy ci wszystko, czego potrzebujesz!”.

Brytyjski system zachęca do planowania rodziny, ale pomaga, kiedy potomstwo przychodzi na świat. Pamiętam 80 funtów zasiłku na dziecko, wpływające co miesiąc na mój rachunek. Utraciłam je, kiedy przenieśliśmy się do Basilicaty. We Włoszech nikt ci nie powie, by nie zachodzić w ciążę, i nikt nie pomaga, gdy urodzisz. Zupełnie jak w Polsce. Dlatego emigranci wybierają Anglię. Ich kozy też by wybrały:)