Sunday, February 15, 2015

Stories like that/Tego rodzaju opowieści

I’m revising my collection of short stories at the moment. My sister-in-law lets me use her computer so I can write when I have some time. The book was revised by someone; sometimes I find their comments funny. In one story a loose woman reveals her adventures.
 
She says that she had a good time with two men while villagers peeped on them. “Women, children, greybeards” – I wrote. “What else, Danka? Where are you looking for stories like that?” - Someone asked. But it’s a real-life story:) Anyway, my brother told our cousin that I’m writing a book.

Her mother called my mum recently. “Tell me what all is about!” – She said. “I’m not sure, I know that there will be one story about unhappy love.” – My mum told her. “I knew that! Sure it’s about me!” – Aunt T. I didn’t know she was unhappy in love! Life is surprising us all the time.

Ostatnio nanoszę poprawki do mojego zbiorku opowiadań. Bratowa pozwala mi korzystać z komputera, mogę pisać gdy mam trochę czasu. Kto jeszcze przejrzał książkę, czasem znajduję zabawne komentarze. W jednym z opowiadań rozwiązła kobieta zwierza się ze swoich przygód.

Opowiada, że nieźle się bawiła z dwoma panami podczas gdy szpiegowali ich mieszkańcy wioski. „Kobiety, dzieci, starcy” – napisałam. „I co jeszcze, Danko? Skąd wytrzasnęłaś tego rodzaju opowieści?” - zapytał ktoś. Tymczasem to historia z życia wzięta:) W każdym razie, mój brat powiedział kuzynce, że piszę książkę.

Jej mama zadzwoniła do mojej. „Powiedz, o co w tym wszystkim chodzi!” – poprosiła. „Nie jestem pewna, wiem, że jedno z opowiadań jest o nieszczęśliwej miłości.” – rzekła mama. „To na pewno o mnie!” – powiedziała ciotka T. Nie wiedziałam, że była nieszczęśliwa w miłości! Życie nas zaskakuje.

Wednesday, February 11, 2015

Love and understanding/Miłość i zrozumienie


One week ago I waited for a bus in the centre of Warsaw: I used to live nearby. In December 2007 I worked in the accounting office. I was renting a room; there were two other girls in the apartment, a couple. They asked me if I don’t mind. I didn’t. My mates were smart; both had good qualifications, but preferred working on their own for less instead of finding well-paid job.
Źródło: internet

Girls were extremely committed: it seemed that they would spend together every minute of their lives; they would have endless chats and enjoyed each other’s company. Once I revealed to one of them a story about a girl who got pregnant by a man she hardly knew. “Bet her parents were mad!” – She said. I joked that her husband was much more upset.

She was about to laugh, but she never did: instead she went to her girlfriend’s room. I heard her saying: “See, Danka told me…”. I understood that she couldn’t laugh without her! To me it was the most beautiful love example. “We are sorry for girls who like men. There is no understanding!” – They used to say. I knew that they had it.

Tydzień temu czekałam na autobus w centrum Warszawy: mieszkałam niedaleko. W grudniu 2007 pracowałam w biurze rachunkowym. Znalazłam pokój; w mieszkaniu były jeszcze dwie dziewczyny, były parą. Pytały, czy mi to nie przeszkadza. Nie przeszkadzało. Były inteligentne, miały doskonałe kwalifikacje, ale wolały prowadzić własną działalność za mniej zamiast znaleźć dobrze płatną pracę.

Były bardzo związane, zdawało się, że spędzały razem każdą chwilę, prowadziły niekończące się rozmowy i lubiły swoje towarzystwo. Raz opowiadałam jednej z nich o dziewczynie, która zaszła w ciążę z przypadkowym mężczyzną. „Rodzice pewnie się wkurzyli!” – zauważyła. Zażartowałam, że mąż wkurzył się znacznie bardziej.

Chciała się roześmiać, ale się powstrzymała. Poszła do pokoju swojej dziewczyny, słyszałam, jak mówiła: „Wiesz, Danka opowiadała…”. Zrozumiałam, że nie mogła się bez niej roześmiać! Uznałam to za jeden z piękniejszych dowodów miłości. „Żal nam dziewcząt, które lubią facetów. Nie ma zrozumienia!” - mówiły. Wiedziałam, że one to miały.

Friday, February 6, 2015

Cancer free/Wolny od raka

The door of Oncology Ward is half-open. At first one feels embarrassed. You would stay there, peeking at the pale people in pajamas. But life is life and after a while you are listening to their chats: they talk about the disease. “I’m doing once-daily self-injection to prevent blood cloths. My GP doctor told me to stop it. ‘You don’t need to jab yourself!’ – He said.”
 
“He gave me something else, but it has side-effects. I wanted the recipe for my injection, but he said: ‘It’s very expensive! NHS pays for it, I have to explain myself!” There is always the hope: “I want to offer up a Mass in the Cathedral of St. John the Baptist. My friend offered the Mass for her dying son: he was miraculously saved!”

They talk about the life: “Also my son lives abroad! He works for Google in Zurich. Do you cook pasta for your husband?” After few hours I left Oncology Ward: I’m not sick… yet. I saw smoking girl on the street. “Bad for you, it’ll make you ill!” – I thought. But we cannot think about tumors’ all the time. We have to live normally – only that way we are cancer free.

Drzwi oddziału onkologii są półotwarte. Początkowo człowiek czuje się skrępowany, stoi w kącie i zerka na bladych ludzi w pidżamach. Ale życie ma swoje prawa: po chwili słucha się rozmów; omawiają problem choroby. „Codziennie robię sobie zastrzyki przeciw zakrzepowi krwi. Lekarz pierwszego kontaktu kazał przestać.‘Nie będzie się pani kłuła!’ – powiedział”.

„Dał mi coś innego, ale miało efekty uboczne. Poprosiłam o zastrzyki, ale marudził: „Są bardzo drogie! NFZ za nie płaci, muszę się tłumaczyć!” Nadzieja jednak nigdy nie umiera: „Chcę zamówić mszę w Archikatedrze Lubelskiej. Znajoma zrobiła to w intencji umierającego syna: cudem wyzdrowiał!”

Rozmawiają o życiu: „Mój syn też mieszka za granicą! Pracuje dla Google w Zurychu. Gotujesz makaron dla męża?” Po paru godzinach opuściłam oddział onkologii: nie jestem chora… jeszcze. Na ulicy zobaczyłam palącą dziewczynę. „Źle robisz! Rozchorujesz się!” – pomyślałam. Ale nie możemy ciągle myśleć o guzach: musimy żyć normalnie. Tylko tak jesteśmy wolni od raka.

Monday, February 2, 2015

Sveglia

Every Friday morning Nicola is selling fruits from his “tre ruote” – mini pickup on three wheels. They call him “Sveglia” because he used do cry: „Wake up!” I went to buy some mandarin oranges; old T. looked at us from her balcony. “How is your daughter? Is she working?” – She asked him. “No job for her, despite she’s got two masters!” – Nicola told her.
 
One year ago M. was babysitting a little boy. His parents decided to move somewhere else, M. is unemployed since. “Are you looking for something?” – I asked. “Desperately: I’m 24 and I never had a proper job yet!” – She told me. One could think that life in Basilicata is hard, but it’s not so simple. S. had lost her job 7 years ago, but she’s still having her gratuity.

At the beginning it was 800€ per month, now it’s about 500€. Despite Italy is in crisis, the politicians won’t take expensive privileges away: no one would be voting them again. It remindes me the story of G. - for several years he didn’t pay all the tax he had to. He would have to give it back, but the new law of Berlusconi “saved” him. G. is the most passionate follower of Silvio since.

W piątkowy ranek Nikola sprzedaje owoce ze swego „tre ruote” – trzykołowego auta z przyczepą. Nazywają go „Sveglia” bo miał w zwyczaju krzyczeć „Pobudka!” Poszłam kupić mandarynki; stara T. patrzyła na nas ze swego balkonu. „Jak twoja córka? Pracuje?” – spytała. “Nie ma zajęcia, pomimo dwóch tytułów magistra!” – odparł Nicola.

Rok temu M. bawiła małego chłopca. Jego rodzice się przeprowadzili, od tego czasu jest bezrobotna. „Szukasz czegoś?” – spytałam. „Desperacko! Mam 24 lata i nigdy tak naprawdę nie pracowałam!” – rzekła. Można by pomyśleć, że życie w Basilicacie nie rozpieszcza, lecz nie jest to takie proste. S. straciła pracę 7 lat temu, ale ciągle pobiera zasiłek.

Początkowo dostawała 800€ na miesiąc, obecnie około 500€. Włochy przeżywają kryzys, politycy nie odbierają kosztownych przywilejów: nikt by na nich nie głosował. Przypomina mi to historię G. Przez wiele lat temu unikał płacenia podatków. Musiałby oddać wszystko z powrotem, ale „ocaliło go” nowe prawo Berlusconiego. Od tamtego czasu jest najbardziej oddanym zwolennikiem Silvio.

Saturday, January 31, 2015

34.La donna cannone

The next La donna cannone illustration. The woman asks: "Have you seen weather-forecast? " The other one says: "No, in the evening I use cartoons to make my daughter eat her dinner. Yesterday I made pasta with rubbed zucchini and potatoes. You need…".

Kolejna ilustracja La donna cannone. Kobieta pyta: "Widziałaś prognozę pogody?" Druga odpowiada: "Nie, w porze kolacji włączam córce bajki żeby lepiej jadła. Wczoraj zrobiłam makaron z tartą cukinią i ziemniakami. Robi się tak…".