Wednesday, March 11, 2015

Gay Club


After I completed my degree I was given six month probation in the office. This was my first time using a computer. Someone explained me the secrets of Word and after few days I was happily working… and surfing the Internet. I discovered quickly chat rooms website. I liked Gay Club: I thought its funny introducing myself as Jehovah Witness.
 
I was choosing someone with particular nick like: “Blow job Kraków” and telling him that there is a special program for gays: “Homo boys in the slavery” (slavery of sin of course). I asked him if he doesn’t mind me to make his paths straight. Sometimes the answer was: “My dick is crooked, you may work on it!”. One day the computer wasn’t working well.

Someone went to take a look. M. controlled the browser history. I thought he’ll find my chat rooms but he noticed something else. “Well well! Who is looking at “Big boobs?” – M. asked. “It’s Danka, I’m never to be found in the office!” – My boss told him. I never said a word. If M. noticed my Gay Club, he was positive that my boss and I are same-sex attracted!

Po skończonych studiach dostałam sześciomiesięczny staż w biurze. Po raz pierwszy miałam używać komputera. Ktoś wyjaśnił mi tajniki Worda i po paru dniach z zadowoleniem pracowałam... i surfowałam w Internecie. Szybko odkryłam pokoje czat. Polubiłam Gay Club: bawiło mnie przedstawianie się za świadka Jehowy.

Wybierałam kogoś o specyficznym nicku, jak „Obciągnę Kraków” i mówiłam mu, że mamy specjalny program dla gejów: „Chłopcy homo w niewoli” (niewoli grzechu rzecz jasna). Pytałam, czy nie ma nic przeciwko, by prostować jego ścieżki. Czasem odpowiedź brzmiała: „Fiuta mi naprostuj, bo mam krzywego!”. Pewnego dnia komputer się zepsuł.

Ktoś przyszedł go naprawić. M. skontrolował historię Internetu. Myślałam, że znajdzie moje pokoje chat ale trafił na coś innego. “No proszę! Kto lubi stronę Wielkie Biusty?” – zapytał. “To Danka, mnie nigdy nie ma w biurze!” – odparł mój szef. Nie odezwałam się słowem. Jeśli M. zauważył mój Gay Club, pomyślał, że oboje z szefem należymy do kochających inaczej!


Saturday, March 7, 2015

About death/O śmierci

When I think about death I remember that guy from a nursing home where I worked. He was about sixty, loneley and terminally ill. We were told that he had only few weeks left. Strong drugs made him hallucinating. Once he asked me to open the drawer. I found some bank statements. “It’s extremely important!” - He insisted.
 
I remember a small hedgehog dying on the street. It had been hit by a car. I felt pity and decided to take him with me. The creature bundled himself and died pacefully under apple tree in my brother’s garden. He accepted death just a piece of fruit. For us humans walking away is a great tragedy.

We are using pioneering technology to keeps us alive. Lev Tolstoy's last words are also often recounted as "But the peasants, how do they die?" Think the answer may be: “Simply.” I believe that more important than living few years longer is leaving behind something more that bank statement.

Kiedy myślę o śmierci, przypominam sobie pacjenta domu starców, gdzie pracowałam. Miał koło sześćdziesiątki, był samotny i nieuleczalnie chory. Powiedziano nam, że zostało mu parę tygodni. Silne leki wywoływały halucynacje; raz poprosił, żebym otwarła szufladę. Znalazłam trochę wyciągów bankowych. „To nadzwyczaj ważne!” – twierdził.

Pamiętam jeżyka, umierającego na ulicy. Uderzył go samochód – zrobiło mi się żal i zabrałam zwierzątko ze sobą. Zwinął się w kłębek i odszedł spokojnie pod jabłonią w ogrodzie mojego brata. Przyjął śmierć jakby to był kawałek owocu. My, ludzie widzimy umieranie jako wielką tragedię.

Używamy pionierskich technik, aby utrzymać się przy życiu. Mówi się, że ostatnie słowa Tołstoja brzmiały: “A chłopi to jak umierają?” Myślę, że odpowiedź może brzmieć: „Zwyczajnie.” Wierzę, że od życia parę lat dłużej ważniejsze jest, by zostawić po sobie coś więcej niż wyciągi z konta.

Tuesday, March 3, 2015

Crazy uncle/Szalony wujek

Many years ago mum took me and my brother to a Christmas Party for kids. I used to read a lot of books when I was small. “It’s very polite to eat slowly” – I had read. I decided to show everyone that I’m well-educated. I was eating tiny bites, the smallest mouthfuls I possibly could.
httpwww.topissimo.fr

Other kids had three or four doughnuts and left the table but I was still eating. “C’mon Danka you’re stuffing yourself for one hour!” – My mum told me eventually :) few years later I was talking a teacher who lived in the blocks in Chełm. My mum told me that a man she used to know also lived there.

“See, our uncle is your neighbour!” – I lied. “What’s his name?” – She asked. It turned out that everyone in the blocked signed the petition to eject my “uncle.” He was alcoholic and abused badly his poor wife. She used to escape in the middle of the night; he was after her and so on. When you pretend something things may go wrong!

Wiele lat temu mama zabrała mnie i brata na przyjęcie mikołajkowe dla dzieci. Czytałam mnóstwo książek kiedy byłam mała. Znalazłam gdzieś uwagę, że dobrze wychowani ludzie jedzą powoli. Chciałam pokazać, że wiem coś o tym: zaczęłam jeść pączka, gryząc najmniejsze kęsy, jakie się dało.

Inne dzieci wsunęły lub cztery pączki i odeszły od stołu a ja wciąż jadłam. „Dawaj, Danka, opychasz się od godziny!” – rzekła w końcu mama:) Parę lat później rozmawiałam z nauczycielką mieszkającą w blokach w centrum Chełma. Mama wspomniała, że znała kiedyś człowieka, który też tam mieszkał.

„Mój wujek jest pani sąsiadem!” – skłamałam. „Jak się nazywa?” – zapytała. Okazało się, że wszyscy na osiedlu podpisali petycję o wyeksmitowanie mego „wujka.” Był alkoholikiem i znęcał się nad żoną. Uciekała z domu w środku nocy, ganiał ją i tak dalej. Bywa, że sprawa przybiera zły obrót, kiedy próbujesz udawać!

Saturday, February 28, 2015

36.La donna cannone

Another La donna cannone. The title may be: „Before the lunch: looking from the balcony”.

Kolejna La donna cannone. Tytuł mógłby brzmieć: :Przed obiadem: wyglądając z balkonu”.

Tuesday, February 24, 2015

The cover/Przykrycie

Recently I cannot sleep very well. I wake up in the early morning, but I won’t get up. I stay in bed for hours, head under duvet: it’s warm and safe while outside it’s dark and inhospitable. I knew a woman: she’s my age; we started talking some time ago. She seems sad: she’s single, living with her mother. I asked what her name is; she told me.


 “I don’t like it!” – She added. I had the impression that she dislikes a lot more that the name. Been thinking that also she keeps her head under the cover; she’s too frightened to throw it out. I was talking about it with Angelo, we were going to Bari. It was still dark outside; I looked through the window thinking about P.’s car.

P. was the best friend of me and Kasia at the beginning of our life in England. I remember him driving with one hand; the other one was useful for rolling his tobacco cigarettes. 2006/2007 was the best years of my life. I felt like living an adventure: I had the courage to uncover my head. It wasn’t dark outside, and I felt happy. 

Ostatnio nie mogę spać: budzę się wcześnie rano, ale nie wstaję z łóżka. Leżę godzinami z głową pod kołdrą: tak jest bezpiecznie, ciepło, na zewnątrz jest ciemno i nieprzyjemnie. Znam kobietę w moim wieku, ostatnio zaczęłyśmy rozmawiać. Wydaje się smutna: jest samotna, mieszka z matką. Zapytałam, jak się nazywa, powiedziała mi.

„Nie lubię tego imienia!” – dodała. Miałam wrażenie, że nie podoba się jej znacznie więcej rzeczy. Myślałam, że ona też trzyma głowę pod kołdrą, zbyt przelękniona, aby odrzucić okrycie. Powiedziałam o tym Angelo; jechaliśmy do Bari. Było wciąż ciemno na dworze, patrzyłam przez okno, myśląc o samochodzie P.

P. był najlepszym przyjacielem moim i Kasi w początku naszego życia w Anglii. Pamiętam, jak prowadził jedną ręką; druga służyła mu do skręcania papierosów z tytoniu. 2006/2007 były najlepszymi latami mego życia. Przeżywałam przygodę - znalazłam odwagę, żeby odkryć głowę. Nie było ciemno na zewnątrz i byłam szczęśliwa. 

Sunday, February 22, 2015

35.L'uomo cannone

Another real-life illustration: Cannone man this time. The boy says: „Are we going to the park, dad?” His father answer is:”"C'mon! Daddy will take you to the pub. You'll get a big bag of crisps!”.

Kolejna ilustracja z życia wzięta. Chłopiec pyta: “Tato, pójdziemy do parku?”. Ojciec odpowiada: “Daj spokój! Tato zabierze cię do baru. dostaniesz dużą paczkę chrupek!”.




Thursday, February 19, 2015

Child Benefit

I got Child Benefit in London. I filled the form, attached her birth certificate – and that's it. I was given about 80£ per month. A friend told me how it works in Poland: she applied for Maternity Allowance – about 500 zł per month (100£). She needed the certificates from: 1.Revenue&Customs Office for herself 2. Revenue&Customs Office for her husband, 3.Social Insurance Institution for her. 
 
4. Social Insurance Institution for her husband, 5.Testimonial from her employer. 6. She’s living in the village so she had to inform about her land (less than 1 ha). She did it in April. My friend was sure the Allowance would last one year but she was wrong. „You'll have to collect all the documents again after five months! Our fiscal year will start in September!” - The official told her.

To get the Maternity Allowance the family income has to be 575 zł per person or less. The family will have to add the benefit to the income. If the revenue will cross 575 zł per person they won't be given the benefit in the next year. It's hard, but Poles see daylight: in 2010 nearly 20 000 babies were born to Polish migrants in England.

Moja córka urodziła się w Londynie; dostałam zasiłek na dziecko. Wypełniłam formularz, dołączyłam akt urodzenia – i tyle. Dostawałam około 80£ na miesiąc. Przyjaciółka powiedziała, jak to wygląda w Polsce: starała się o dodatek do zasiłku wychowawczego, około 500 zł na miesiąc. Potrzebowała zaświadczeń z: 1.Urzędu skarbowego dla niej, 2.Urzędu skarbowego dla męża.

3.ZUS dla niej, 4.ZUS dla męża, 5.Zaświadczenie od pracodawcy, 6.Mieszka na wsi, więc musiała wykazać, ile ma ziemi (mniej niż hektar). Złożyła dokumenty w kwietniu; myślała, że wystarczą na rok, ale była w błędzie. „Za pięć miesięcy ma pani złożyć znów wszystkie papiery! Rozpoczynamy rok rozliczeniowy we wrześniu!” - usłyszała.

Aby dostać dodatek do wychowawczego, dochód rodziny nie może przekraczać 575 na osobę. Rodzina musi dodać zasiłek do przychodu; jeśli przekroczy on 575 na osobę, w następnym roku nic nie dostaną. Nie jest łatwo, ale Polacy widzą światło w tunelu. W 2010 polskie matki urodziły prawie 20 000 dzieci w Wielkiej Brytanii.