Tuesday, April 7, 2015

Fave e cicorie

A friend sent me that photo asking what it is. I recognized it immediately: it’s cichorium endivia – I saw it many times at local grocery. The first time in my life I ate it in Basilicata: my mother-in-law makes amazing “fave e cicorie” plate (cichorium and broad bean puree). 
 
Southern Italian kitchen is simple and affordable. Springtime is perfect for foraging wild asparagus. My friend S. is walking long kilometers to find the plant that taste so good. Some time ago M. told me that her husband loves snails. Apparently the area is full of tasty snails and he knows where to find them.

I told M. that I never tasted it. Few days later she brought me small pot of cooked snails. I thanked her but couldn’t bring myself to eat the garlic smell rarity. However I understand that mine is only prejudice. Snails are much better than chicken I use to buy. Meat industry uses antibiotics. “Return to Nature” that’s what we need.

Znajoma wysłała mi zdjęcie, pytając, co to takiego. Od razu rozpoznałam cykorię – dość często widzę ją w naszym sklepie. Po raz pierwszy jadłam to w Basilicacie – moja teściowa robi wspaniałe “fave e cicorie” (cykoria z rozgotowanym bobem). Południowi Włosi cenią tanią i prostą kuchnię.

Wiosna jest doskonała na zbieranie dzikich szparagów. Moja znajoma S. przemierza kilometry w poszukiwaniu rośliny o niezwykłym smaku. Jakiś czas temu M. wspomniała, że jej mąż lubi ślimaki. Okolica obfituje ponoć w smaczne ślimaczki a on wie, gdzie je zbierać. Powiedziałam, że nigdy tego nie próbowałam.

Parę dni później przyniosła mi garnuszek pełen gotowanych ślimaków. Podziękowałam, ale nie odważyłam się skosztować zalatującego czosnkiem przysmaku. Zdaję sobie sprawę, że to uprzedzenia: ślimaki są lepsze od kurczaków, które kupuję. Branża mięsna używa antybiotyków. Powrót do natury, oto czego nam potrzeba.


Friday, April 3, 2015

The numbers/Numery

I went to visit my aunt and uncle. Their grandson went to England three months ago: he works night shifts in the laundry. A. was born in 1989, I was 12 then. I won't forget history teacher's words: "Guys I do envy you! You're living through the great moment! You're lucky." Unfortunately my equals had become immigrant generation. I talked about it with my uncle.

He's passionate follower of conservative presidential candidate. „He's the only hope!” - My uncle told me. I told him that I'm not voting for 10 years and I won't do it again. 1989 was supposed to change the face of Poland. What we've got after 26 years? It’s been 12 years that unemployment in Poland is not going down. 2.1 million Poles are living abroad. My uncle's son agreed with me.

He used to work in Ireland. In Poland he's on-off unemployed. He works on „junk contract” - every now and then boss is giving him a „break.” Statistics show that 0,6 mln of Polish employees have these contracts. My uncle is very optimistic: he told me that his candidate promised social pension for all those unemployed. Such a relief!

Wczoraj poszłam odwiedzić wujostwo. Ich wnuk pojechał do Anglii trzy miesiące temu: pracuje na nocną zmianę w pralni. Urodził się w 1989, miałam wtedy 12 lat. Nie zapomnę słów nauczyciela historii. „Dzieciaki, zazdroszczę wam! Żyjecie we wspaniałym momencie. Macie szczęście!” - powiedział. Niestety, moi rówieśnicy stali się pokoleniem emigrantów.

Rozmawiałam o tym z wujkiem. Jest wielkim zwolennikiem prawicowego kandydata. „To jedyna nadzieja!” - twierdzi. Powiedziałam, że nie głosuję od 10 lat i nigdy tego nie zrobię. Rok 1989 miał zmienić oblicze Polski. Co mamy po 26 latach? Bezrobocie nie spada od 12 lat, 2,1 mln Polaków pracuje za granicą. Syn wujka zgodził się ze mną.

Pracował w Irlandii. W Polsce co jakiś czas jest bezrobotny: ma „umowę śmieciową” od czasu do czasu szef robi mu „przerwę.” Statystyki pokazują, że 0,6 mln Polaków pracuje na takich kontraktach. Wujek jest jednak optymistą – jego kandydat obiecał rentę socjalną dla tych wszystkich „bezrobotnych.” Co za ulga.

Sunday, March 29, 2015

UFO

C. lives in Pugila. He had a dream when he was Teen. He saw two aliens in the bedroom. “You can ask us all the questions you’ve always wanted!” – They told hem. Unfortunately he couldn’t think of anything. They took him far far away: he got frightened and started coursing them. They took him back to the bedroom where he woke up. Some time later C. was watching talk-show. 
 
A young man insisted that aliens are coming to him every now and then. The last time they left him a message. “A boy from Puglia coursed us very badly. We want him to remove the course!” – They told him. A. lives nearby. We are chatting every now and then. She used to have a friend: her father tragically died in a car accident. A. saw him in her dream.

He told her four numbers. “I want you to play those!” – He told her. She didn’t really believed but she wanted to give it a try. She bought lottery ticket along with her boyfriend. They didn’t put much – let’s say 10 £. Much to their surprise it won. They shared the money: it was enough to buy two cars. The stories remind me of the poster from Fox Mulder’s office: I want to believe.

C. mieszka w Pulii. Kiedy był nastolatkiem, przyśniło mu się, że do jego sypialni przyszło UFO. „Możesz nas zapytać wszystko to, co chciałbyś wiedzieć!” – rzekli. Niestety nic mu nie przychodziło do głowy. Unosili go gdzieś bardzo daleko. Przeraził się i zaczął ich przeklinać ze wszystkich sił. Zanieśli go z powrotem do sypialni, gdzie się obudził. Jakiś czas potem oglądał talk-show.

Młody człowiek twierdził, że czasem odwiedza go UFO. Ostatnim razem zostawili mu informację: „Chłopak z Pulii okropnie nas przeklął! Prosimy go, żeby zdjął złe słowo!” – mówili. A. mieszka niedaleko mnie. Miała przyjaciółkę, której ojciec zmarł tragicznie w wypadku samochodowym. Pewnego dnia odwiedził A. we śnie.

Podał jej cztery numery. „Chcę, żebyś zagrała!” – powiedział. Niespecjalnie w to uwierzyła, ale postanowiła spróbować. Razem z chłopakiem kupili kupon na loterię. Nie wydali zbyt wiele – powiedzmy 50 zł. Ku wielkiemu zdziwieniu ich kupon wygrał. Podzielili pieniądze, wystarczyły na kupno dwóch samochodów. Obie historie przypominają mi plakat z biura Foxa Muldera: „Chcę uwierzyć”.

Tuesday, March 24, 2015

Hypohondriac/Hypochondryk

Back in June 2007 I was going to England. I took the train from Chełm to Kraków; it arrived at about 3 AM. The city was dark and silent. I wanted to get a room. What I usually do is asking; a young man agreed to show me a not expensive hotel. We walked the empty streets. We went to a couple of hotels but there were no rooms available. I still remember his name.
 
He told me that he was Film School student. The future television director had very interesting life. He was bisexual and going on both ways. His girlfriend was aware of it but she didn’t mind. I gave up on the hotel – J. accompanied me to the station, I took the first train to the airport. Few weeks ago I was observing people on Warsaw Chopin Airport.

A young blonde was on the phone, she spoke English mixed with Italian. “Calm down, my love. Please darling! You’re such a hypochondriac. You got me f… up! F… you!”– She shouted. On Bari Airport I noticed another interesting person. Short transvestite weared a wig and colourful leggings. You can write about history and politics but life is far more interesting!

W czerwcu 2007 wracałam do Anglii. Wsiadłam do pociągu Chełm – Kraków, przyjechałam około 3 nad ranem. Miasto było ciemne i ciche. Chciałam wynająć pokój; zazwyczaj pytam o drogę. Jakiś chłopak zgodził się pokazać mi niedrogi hotel. Szliśmy pustymi ulicami; wstąpiliśmy do paru hoteli, ale nie mieli wolnych pokoi. Wciąż pamiętam jego imię.

Powiedział, że jest studentem Szkoły Filmowej. Przyszły reżyser miał ciekawe życie: był biseksualny i eksperymentował z obydwoma płciami. Jego dziewczyna nie miała nic przeciwko temu. Dałam sobie spokój z hotelem – J. odprowadził mnie na stację. Wzięłam pierwszy pociąg na lotnisko. Parę tygodni temu obserwowałam ludzi na Lotnisku Chopina w Warszawie.

Młoda blondynka rozmawiała przez telefon mieszanką włoskiego i angielskiego. „Uspokój się, skarbie! Proszę, kochanie! Jesteś takim hipohondrykiem. Teraz mnie już wk…! Sp…!” – krzyczała. Na lotnisku Bari zauważyłam kolejną ciekawą osobę. Niski transwestyta nosił perukę i kolorowe leginsy. Można pisać o polityce i historii, ale życie jest znacznie ciekawsze!

Saturday, March 21, 2015

Calanchi

Think that Basilicata is like calanchi: rinsed and it seems there is nothing to search for. At the begginning I use to hate it. The hills look like the desert, landscape on the moon. Sometimes there in nothing but white clay with neither trees or grass growing upon it. I took time, but now I like the clay hills eroded by rain and wind.
 
Since 2004 environmentalist organizations World Wildlife Fund Basilicata and Organizzazione Lucana Ambientalista has been lobbying for a Calanchi Regional Park. It would attract tourism; companies would be prevented from drilling or dumping in the calanchi. The chances however appear slim.

Oil companies already have research permits in the area and are drilling nearby. Anyway it’s not sure that merely establishing a Calanchi Reserve could protect the hills. Val DʼAgri National Park was established in 1998. Still there’s oil drilling inside the park and pipelines crossing through it.

Myślę, że calanchi są jak Basilicata: spłukane i zdaje się, że nie ma tu czego szukać. Z początku ich nienawidziłam - wzgórza przypominały mi pustynię, krajobraz księżycowy. Czasami nie widać nic oprócz białej gliny, nie rosną tam drzewa ani trawa. Zajęło mi to sporo czasu, ale polubiłam te powstałe z erozji, wypłukane deszczem wzgórza.

Od 2004 roku ambientaliści jak World Wildlife Fund Basilicata i Organizzazione Lucana Ambientalista walczą o utworzenie Parku Narodowego Calanchi. Przyciągnąłby turystów, nafciarze nie mogliby robić tu odwiertów ani porzucać śmieci. Szanse takiej inicjatywy są jednak bardzo nikłe.

Kompanie naftowe dostały już pozwolenia i stawiają szyby w pobliżu. W każdym razie nie jest pewne, że utworzenie Rezerwatu Calanchi mogłoby ochronić wzgórza. W 1998 roku powstał Park Narodowy Val D’Agri. Pomimo tego w środku rezerwatu znajduje się szyb naftowy i rurociągi.

Tuesday, March 17, 2015

The wind of change/Wiatr zmian

My uncle worked at cement factory. In the Communist era in Poland job was literary seeking the people. Everyone had to have rubber stamp “working” in his ID Card. If Militia noticed a group of men on the street they could check if they are employed. If not – they would take them to the closest works.
Żródło: Internet

 “We used to have some ‘unfree labourers’ in our factory!” – My uncle told me. “They would spend their time leaning on the shovel. If someone asked them what they were doing, they would show the rubber stamp. ‘Can’t you see? I’m ‘working’!” But the times have changed. My friend works in a small institute. Officialy there is four employers there, another two are informal.

One of those people is being paid Invality Pension. Every year or so special Committee has to check his health. Recently he had one appointment: it went well. “I’m permanently incapable of work!” – He said to his workmates. The Communism took away all strength from healthy people while capitalism cured well the sick ones!

Mój wujek pracował w cementowni. W czasach komunizmu praca dosłownie szukała ludzi. Każdy musiał mieć pieczątkę „Pracujący” w dowodzie. Jeśli milicja zauważyła grupę mężczyzn na ulicy, mogła sprawdzić, czy są zatrudnieni, Jeżeli nie byli – zabierano ich do najbliższego zakładu pracy.

„Mieliśmy takich ‘robotników przymusowych’ w fabryce!” – opowiadał wujek. „Spędzali czas oparci o łopaty. Jeśli ktoś zapytał, co robią, pokazywali pieczątkę w dowodzie. ‘Nie widzisz? Jestem ‘Pracujący’!” Czasy jednak się zmieniły. Przyjaciel pracuje w małym zakładzie. Oficjalnie zatrudnione są ok. 4 osoby, dwie pracują “na czarno”.

Jedna z nich pobiera rentę inwalidzką. Mniej więcej co rok specjalna komisja sprawdza stan jego zdrowia. Ostatnio musiał się stawić; wrócił zadowolony. „Jestem kompletnie niezdolny do pracy!” – opowiadał kolegom z zakładu. Komunizm odbierał siłę zdrowym ludziom, kapitalizm zaś skutecznie leczy chorych!


Sunday, March 15, 2015

37.La donna cannone


Another La donna cannone illustration. The woman says: „I was telling my husband about the woman who is only 90 cm tall. She cannot have a child in the 'normal' way: it would crush her lungs. He said that they are different ways to have sex!”. The other woman is laughing: „He didn't understand that it was about the child! He thought that her man would crush her lungs if he'd go on the top!”.

Kolejna La donna cannone. Kobieta mówi: „Opowiadałam mężowi o kobiecie, która ma tylko 90 cm wzrostu i chce mieć dziecko. Nie może go mieć w 'tradycyjny' sposób, bo zostałyby zgniecione jej płuca. Odparł, że są różne sposoby uprawiania seksu!”. Druga kobieta się śmieje: „Nie domyślił się, że chodzi o dziecko! Myślał, że mąż zgniótłby jej płuca, gdyby się na niej położył!”.