Sunday, May 8, 2016

An option/Jakaś opcja

April 2010: Amanda Hocking is sitting in her tiny apartment in Austin. She's frustrated: a huge Muppets fan, she wants to see an exhibiton about Jim Henson in Chicago but she can't afford the trip and the hotel for one night. All she needs is $300. „I'm going to sell the books on Amazon!” - Amanda announces to her housemate Eric. April 15 she made her book available on Amazon.
 Photograph: Carlos Gonzalez/Polaris

“I didn't have a lot of hope invested in it,” Amanda says. She was wrong: in 6 months she raised $300 – and additional $20,000. By the end of 2011 she sold 1.5m books and made $2.5m. Hocking has become rich and bought herself her own detached home. For $2.1m, she has signed up with US and UK editors to publish her next tranche of books.

In her „struggling would-be author” times Hocking wrote 17 novels and had every one rejected. Failure doesn't make you a failure, but self-publishing is an option only if WE can market our books effectively trough your network. If we just hit the “publish” button, it won't move our career forward.

Kwiecień 2010: Amanda Hocking siedzi w maleńkim mieszkaniu w Austin. Jest sfrustrowana: jako fan Muppetów chciała zobaczyć wystawę poświęconą Jimowi Henson w Chicago, ale nie stać jej było na podróż i hotel. Potrzebowała 300 dolarów. „Zacznę sprzedawać książki na Amazon!” - oświadczyła współlokatorowi. 15 kwietnia udostępniła pierwszą książkę.

„Nie robiłam sobie zbyt wiele nadziei!” - mówi Amanda. Myliła się: w ciągu 6 miesięcy zarobiła 300 dolarów – i dodatkowe 20 tys. Do końca 2011 sprzedała 1,5 mln książek i uzyskała 2,5 mln dol. Hocking stała się sławna i kupiła sobie duży dom. Podpisała opiewający na 2,1 mln dol. kontrakt w wydawcami w USA i Anglii na publikację następnej serii książek.

W swoich „debiutanckich” czasach Hocking napisała 17 książek, wszystkie zostały odrzucone. Porażka nie czyni nas przegranym, ale self-publishing jest rozwiązaniem jeśli SAMI potrafimy efektywnie promować naszą książkę w sieci. Nie pomożemy karierze, jeśli tylko naciśniemy przycisk „publikuj”.

Wednesday, May 4, 2016

Le vent nous portera

I remember this chatty old man, my father's friend. Very curious, he'd always knew what's going on in the village. His wife would stop me on the road with constant: “Where are you going, Dania?”. I have lovely memories of her home, especially “always working” kitchen. I was sure that they'll be “old” and I'll be young forever.

I remember the light-hearted drunkard and a woman with inseparable cigarette. She was always angry and full of bitterness, complaining about the bad life... All they vanished, like in the song Le vent nous portera (translation from lyricstranslate.com).

Everything will disappear but/The wind will carry us,
A caress and a hail of bullets/And this scab that pulls at us,
The palace of another time/Of yesterday and tomorrow,
The wind will carry us.

Nothing belongs to us – but where do we belong? If the wind will take us away, are we for real? What is for real? Probably something else that one thinks, that's why we all have to suffer. “Death is the stripping away of all that is not you. The secret of life (…) is to find that there is no death.” And live before you die too.

Pamiętam tego rozmownego starszego pana, przyjaciela ojca. Bardzo ciekawy, zawsze wiedział, co się dzieje na wsi. Jego żona zatrzymywała mnie na ulicy z niezmiennym: “Gdzie idziesz, Daniu?”. Mam piękne wspomnienia ich domu, zwłaszcza “zawsze czynnej” kuchni. Byłam pewna, że będą “starzy” a ja młoda – na zawsze.

Pamiętam niefrasobliwego pijaka i kobietę z nieodłącznym papierosem. Zawsze zła, pełna goryczy, narzekała na swoje paskudne życie… Wszyscy oni znikli, jak w piosence Le vent nous portera (tłumaczenie tekstowo pl.)
Wszystko zniknie lecz/Zabierze nas wiatr
Pieszczotę i złom/Tą ranę która nas rwie
Pałace minionych dni/Wczoraj i jutra
Zabierze je wiatr.

Nic do nas nie należy – gdzie więc należymy? Jeśli zabierze nas wiatr, czy jesteśmy prawdziwi? Co jest naprawdę? Pewnie coś innego, niż myślimy, dlatego musimy cierpieć. “Cierpienie odziera nas ze wszystkiego, co nie jest nasze. Sekretem życia (…) jest odkrycie, że śmierć nie istnieje”. I żyć, zanim się umrze.

Tuesday, May 3, 2016

2.La donna&Photoshop

„Can you see any progress?” - I asked my husband. „None! You're particularly bad at drawing faces!” - He said. It won't put me back: the key to successes is being passionate about what you're doing. Like blogging. Exactly four years ago I published my first post which later I deleted. It wasn't good enough:)

„Widzisz jakiś postęp?” - spytałam męża. „Żadnego. Twarze wychodzą ci najgorzej!” - stwierdził. Nie zniechęci mnie to: kluczem do sukcesu jest bycie pasjonatem tego, co robimy. Jak blogowanie. Dokładnie cztery lata temu napisałam pierwszy post, który usunęłam po jakimś czasie. Nie był dość dobry:)

Saturday, April 30, 2016

Law of Attraction/Prawo przyciągania

Recently I feel like nothing is working out for me. I complain forgetting Transurfing Rule: the world is like a mirror, it reflects your attitude. But my friend reminds that thoughts and feelings are what create our reality. We have something in common: both debutants, we keep on writing, taking our chance of becoming succesful authors.

Her novels were rejected by the publishers, but she would stay positive at all times. Instead of worrying, she's celebrating every small bit of success (like positive opinions of her readers). Triumph again, she. wrote, announcing that her short-story will be published on literary magazine online.

Projecting „good vibrations” does pay. The Law of Attraction governs our lives. When we focus on good (or bad) things - we create our reality. “Accepting and issuing negative energy, you create your hell. Accepting and relaying positive energy you create your heaven”. When we worry we find ourselves further away from the solutions.

Ostatnio czuję, że nic mi się nie udaje. Narzekam, zapominając o regule Transerfingu: rzeczywistość jest jak lustro, odbija twój stosunek do niej. Ale moja znajoma przypomina, że myśli i uczucia kształtują nasz świat. Mamy coś wspólnego: debiutantki, obydwie piszemy, próbując odnieść sukces w zawodzie pisarza.

Jej powieści zostały odrzucone przez wydawców, niezmiennie jednak towarzyszy jej optymizm. Zamiast się martwić, świętuj każdy mały sukces (jak pozytywna opinia jej czytelników). „Znów triumf!” - napisała, oznajmiając, że jej opowiadanie ukaże się w magazynie literackim online.

Emanowanie pozytywnej energii popłaca. Życiem rządzi prawo przyciągania. Koncentrując się na dobrych (lub złych) rzeczach, kreujemy naszą rzeczywistość. „Przyjmując i emitując negatywną energię stwarzasz swoje piekło. Przyjmując i przekazując pozytywną energię, stwarzasz swój raj”. Zamartwianie się oddala nas od rozwiązań.

Wednesday, April 27, 2016

Importance/Ważność

I stopped reading political news years ago: it was getting on my nerves. I did an exception: I was hoping that Italians would be voting in “oil drilling” referendum. They had to decide whether energy companies should be able to keep extracting from offshore platforms within 12 nautical miles off the coast. Only 32% of the electorate did. If Italians don't care – why the hell should I?
the photo from: leepricestudio.com

Writing is one of the most disappointing things. You hope that editor will like your work, but you're getting rejection. Fed up to knocking to publisher's doors I've learned that the best thing is not to expect anything from your writing apart from the personal fulfilment. I've been blogging for four years now but I haven't gotten much traffic.

I don't have much comments, let alone subscribers. I'm tired of all that „generate traffic” thing - advertising blog on social media is not for me. So News is bad for you, writing and blogging makes your frustrated. I tend to curse, but it's my fault: I created the over potential. Once reduced, you got the state of equilibrium.

Przestałam śledzić politykę lata temu: działało mi to na nerwy. Zrobiłam wyjątek: miałam nadzieję, że Włosi zagłosują w referendum w sprawie odwiertów. Mieli zdecydować, czy kompanie naftowe będą mogły eksploatować złoża z platform leżących bliżej niż 12 mil morskich od brzegu. Głosowało tylko 32% elektoratu. Jeśli Włosi się nie przejmują – co mi do tego?

Pisanie okropnie zawodzi. Masz nadzieję, że wydawcy spodoba się twoja praca, ale zostajesz odrzucony. Mam dość pukania do wydawniczych drzwi – nauczyłam się, że najlepiej nie liczyć na nic w związku z pisaniem (oprócz osobistego zadowolenia). Prowadzę tego bloga od czterech lat, ale nie odwiedza go zbyt wiele osób.

Mam mało komentarzy, nie mówiąc o „followers” którzy śledzą bloga. Zabawa w zwiększanie oglądalności nuży, promowanie bloga na serwisach społecznościowych jest nie dla mnie. Polityka szkodzi na zdrowie, pisanie i blogowanie frustruje. Chce się kląć, lecz to moja wina: zawyżyłam ważność. Kiedy się ją obniży, człowiek wraca do stanu równowagi.

Saturday, April 23, 2016

The main course/Drugie danie

We went to Nova Siri the day of referendum. The Sunday afternoon was warm and lovely. I found F. outside: she was remooving the woody end of asparagus. „I'll cook it tomorrow!” - She explained. „A bit of sausage, eggs and w'll have the main course!” F. didn't vote; only about 32% of the electorate did and the referendum failed to draw the necessary turnout. 
http://www.reuters.com

The voters were asked whether Rome should have stopped renewing offshore drilling licenses for all the oil and gas fields within 12 miles of the shores. There are 69 exploration concessions in Italian waters, of these, 44 fall within the 12-mile range. If the referendum had succeeded, these 44 fields would have been shut when their concessions expired, even if they were still operational.

The referendum was proposed by 9 regional assemblies which objected drilling platforms because of their impact on environment and tourism. Basilicata however was the only region where voter turnout topped 50%. After the asparagus was done, F. started cutting potatoes and onion for dinner. „We were eating and that's important!” - Mr. R. use to say.

Pojechaliśmy do Nova Siri w dzień referendum. Niedzielne popołudnie było piękne i ciepłe. Zobaczyłam F. na dworze, odłamywała twarde końce szparagów. „Ugotuję je jutro!” - rzekła. „Trochę kiełbasy, jajka i będzie drugie danie!” F. nie głosowała, zrobiło to tylko 32% elektoratu i referendum nie uzyskało koniecznej większości.

Wyborców pytano, czy Rzym powinien wstrzymać odnawianie koncesji na odwierty na morzu, jeśli znajdują się bliżej niż 12 mil od brzegu. Na włoskich wodach znajduje się 69 platform, z czego 44 nie spełniają warunku 12 mil. Gdyby referendum przeszło, zostałyby zamknięte, nawet jeśli złoża nie byłyby jeszcze wyeksploatowane.

Referendum było zaproponowane przez 9 regionów, które sprzeciwiają się platformom wiertniczym ze względu na ich wpływ na środowisko i turystykę. Jednak jedynie Basilicata przekroczyła konieczne 50% głosów. Kiedy szparagi były gotowe, F. zaczęła ciąć ziemniaki i cebulę na kolację. Jak mówi pan R. „Zjedliśmy i to jest ważne!”.

Wednesday, April 20, 2016

Pro-child policies/Polityka prorodzinna

I went to see the doctor as soon as I found out that I'm pregnant. It was 2009 and I was living in England. One of his first question was: “Do you consider termination of pregnancy?”. My daughter was born in London. Shortly after the labour the doctor asked if I'm thinking about contraception. The question was repeated by the midwife who was coming to our home.

“You'll be given everything that you need!” - She told me. Despite the „discourage” in 2010 nearly 20 000 Polish children were born inthe UK. Polish government is also concerned about parenthood and procreation. Our politics seem favorable for tightening current anti-abortion law, already one of Europe's strictest.

Would the threat of jail encourage to have a baby? England is an example that people are more likely to have kids when they can give them better chances in life. The Marxist belief that men and women are essentialy economic creatures is alive in Russia. The government offered a bonus of 250,000 rubles to women who would have a second child...

Poszłam do lekarza kiedy odkryłam, że jestem w ciąży. Był rok 2009 i mieszkałam w Anglii. Jedno z jego pierwszych pytań brzmiało: „Rozważasz aborcję?”. Córka urodziła się w Londynie. Zaraz po porodzie lekarka zapytała, czy myślę o antykoncepcji. To samo powtarzała położna, która odwiedzała nas w domu.

„Dostaniesz wszystko, czego potrzebujesz!” - mówiła. Pomimo „zniechęcania” w 2010 roku prawie 20 000 polskich dzieci urodziło się w Anglii. Polski rząd też myśli o rodzinie i prokreacji. Politycy zdają się sprzyjać jeszcze większemu zaostrzeniu prawa aborcyjnego, i tak jednego z najbardziej restrykcyjnych w Europie.

Czy groźba więzienia zachęci do urodzenia dziecka? Anglia jest przykładem, że ludzie starają się o potomstwo, jeśli mogą zapewnić mu lepsze życie. Marksistowskie przekonanie, że kobieta i mężczyzna to istoty materialistyczne jest żywe w Rosji. Rząd oferuje bonus w wysokości 250 tys. Rubli kobiecie, która urodzi drugie dziecko...