Sunday, January 8, 2017

Safe zone/Bezpieczna zona

We stayed with my in laws last summer. Every evening people would leave their houses, and chat till late hours. „Let me call A.” - M. said one day. „She would stay at home all day!”. I never met her in the four years in the industrial estate, but she lives there for a long time. „Everyone who lives at Pisticci is becoming attached to it.”- A. insisted. „You will be back!”

„You will be back!” In fact I felt that I wasn't ready to leave. I felt really comfortable here, and knew what to expect. The biggest fear is of the unknown, but staying in our routine can be a trap. A bit of dicomfort is better than becoming stagnant. „A man grows most tired standing still” (Chinese proverb). Us,humans we are built to move.

Discomfort is a fuel, it will force us to be more creative. At 11 PM it was still nice and hot outside, but we decided it's time to co home. „See you later!” - I said to A. „You know where to find me” - She smiled. „Maybe after 20 years you also I will be still here!” - I said, but deep im my heart I wasn't sure if I was joking...

Mieszkaliśmy u teściów zeszłego lata. Każdego wieczoru ludzie wychodzili z domów i gawędzili do późnej nocy. „Zadzwonię do A.” - rzekła M. któregoś wieczoru. „Nie wychodzi z domu całymi dniami!”. Nie spotkałam jej w ciągu czterech lat na osiedlu przemysłowym, ale mieszka tu od dawna. „Kto żyje w Pisticci, przywiązuje się do niego.” - twierdziła A. 

„Wrócicie!” Rzeczywiście czułam, że nie jestem gotowa na przeprowadzkę. Było mi tu wygodnie, wiedziałam czego się mogę spodziewać. Boimy się nieznanego, ale tkwienie w rutynie może być pułapką. Odrobina niewygody jest lepsza niż stagnacja. „Człowiek męczy się najbardziej, kiedy stoi w miejscu” (chińskie przysłowie). Ludzie stworzeni są do ruchu.

Niewygoda to paliwo, zmusza do bycia kreatywnym. O 11 wieczorem było wciąż ciepło i przyjemnie na dworze, ale zdecydowaliśmy, że czas wracać do domu. “Do zobaczenia!” - rzekłam. “Wiesz gdzie mnie znaleźć” - uśmiechnęła się A. “Może za 20 lat też sama tutaj będę” - rzekłam, ale w głębi duszy nie byłam pewna, czy to żart...

Thursday, January 5, 2017

The opposite effect/Przeciwny efekt

„I would say, ‘Ma, I don’t wanna eat fish.' She would go, ‘What do you want, honey? I’ll make you something else.’ My mother’s 94 now, and she’s still like that” - C.Palminteri wrote. It remindes me of the chatty old lady who would always talk about her son and his family. They live far away, and very rarely visit. The elderly lady lives alone.
 englishrussia.com/

She enjoyed a good health into older age. Unfortunately she had a fall, and needed an operation. We were suprised that the son never went to see her. His mother didn't complain about it when she was back home after two months in two hospitals. „He would call every day!” - She said. „Besides, he topped my mobile with 100€”.

The Christmas season passed, and Easter as well. She would explain to everyone that he son won't come because he can't take a vacation, and the plane tickets are costy. „I don't want them to come!” - She told me last summer. „What's the point? I'm still unwell, I can't cook for all of them!” I understood that she's expected to do everything for her son, and not in the contrary.

„Mówię: 'Ma, nie chcę ryby'. Ona na to: 'Co zjesz, kochany? Zrobię ci coś innego'. Moja matka ma 94 lata i wciąż jest taka sama” - napisał C.Palminteri. Przypomina mi to rozmowną starszą panią, która wciąż mówi o synu i jego rodzinie. Mieszkają daleko i odwiedzają ją z rzadka. Staruszka mieszka samotnie.

Cieszyła się dobrym zdrowiem do późnego wieku, niestety zdarzył się upadek i potrzebna była operacja. Byliśmy zdziwieni kiedy jej syn się nie zjawił. Matka nie narzekała, gdy wróciła do domu po dwóch miesiącach w dwóch szpitalach. „Dzwoni do mnie codziennie!” - mówiła. „Poza tym, doładował mi telefon na całe 100 euro!”

Minęło Boże Narodzenie i Wielkanoc. Wyjaśniała wszystkim, że syn jej nie odwiedził, bo nie mógł wziąć ferii i że bilety lotnicze kosztują. „Nie chcę, żeby przyjeżdżali!” - powiedziała mi zeszłego lata. „To nie ma sensu, nie stanęłam jeszcze na nogi, nie mogę dla nich gotować”. Zrozumiałam, że to ona ma robić wszystko dla syna, a nie odwrotnie.

Sunday, December 25, 2016

One week or two/Tydzień lub dwa

Many years ago my cousin wasn't accepted at desired university. „It's because she passed the entrance exam too well!” - My aunt insisted. It could be true. After four-and-a-half year blogging I can say that nothing is sure, and everything possible. Does getting traffic and comments depend on writing good contest? It looks that it doesn't.
huffingtonpost.com

You can inform the world that your friend is aibrushing her photos before posting it on Facebook. You can and make a lot of grammatical errors writing that she's old, ugly and silly – and you'll get quite a few comments. I would certainly feel myself becoming bitter, but after four-and-a-half year I'm not taking so seriously the „grow my blog” thing.

„What are you going to do with that traffic?” - Josi Denise asked. Building your audience means consuming a lot of time in a daily whirlwind of posting, commenting and on social media.. Blogging is for fun, and it doesn't have to be a chore. So I wish you Marry Christmas and Happy New Year - and take one one two weeks break from writing.

P.S. Szortal published my favorite short-story Fajki ogier.

Wiele lat temu moja kuzynka nie dostała się na wybrane studia. „To dlatego, że za dobrze zdała egzamin!” - twierdziła moja ciotka. Mogła mówić prawdę. Cztery i pół roku blogowania przekonały mnie, że nic nie jest pewne, i wszystko może się zdarzyć. Czy ruch na blogu i komentarze zależą od dobrej jakości wpisów? Wygląda na to, że nie.

Można informować świat, że twoja znajoma umieszcza na Facebook zdjęcia przerabiane w Photoshopie. Można robić błędy ortograficzne pisząc, że w rzeczywistości jest stara, brzydka i głupia – i mieć sporo komentarzy. Pewnie stałabym się zgorzkniała, ale po czterech i pół roku nie jestem aż tak poważna w sprawie generowania wyświetleń.

„Co zrobisz z całym tym ruchem na blogu?” - pyta Josi Denise. Zabieganie o publiczność znaczy spędzanie czasu w codziennym cyklu publikowania wpisów, komentowania, serwisów społecznościowych. Blogowanie to zabawa, nie obowiązek. Życzę więc wszystkim wesołych Świąt, szczęśliwego Nowego Roku i biorę wolne (tydzień lub dwa) od pisania.

P.S. Szortal opublikował moje ulubione opowiadanie Fajki ogier.

Thursday, December 22, 2016

Swiss dream/Szwajcarski sen

My husband's colleague quit his Bari job, and is and is moving to Switzerland along with his family. In Zurich he'll be paid 5000€, but the cost of living is very high. Monthly rent (an apartment outside Zurich) is 2700€. They resigned from putting their child into nursery: it would cost them 2000€ per month. The father I recently met also works there.
http://iltirreno.gelocal.it/

He was shocked when he had to pay 4€ for espresso in coffee shop, and become the night shopper (supermarkets discount food that is about to pass its “sell-by” date). Some people make monthly shopping in Germany. We are making sacrifices for a better future, and higest living standards… Russian scientist Tsiolkovsky is one of the fathers of cosmonautics.

Writing about his college days he recalled black bread. Tsiolkovsky was depriving himself even of necessaries like tea and potatoes. If he had some money he would buy books, and was happy that he had the chance to study. Knowledge is wealth, and so is the family. Many working in Swiss side Italians prefer living in their own country and come across border every day.

Kolega męża zwolnił się z pracy w Bari i przeprowadza się z rodziną do Szwajcarii. W Zurychu zarobi 5 tys. euro, ale koszta życia są tam wysokie. Miesięczny czynsz (mieszkanie poza Zurychem) to 2700 euro. Zrezygnowali z wysłania dziecka do żłobka: kosztowałoby to 2000 euro. Ojciec którego niedawno poznałam też tam pracuje.

Był zaszokowany, kiedy za espresso w barze zapłacił 4 euro. Nauczył się robić zakupy wieczorem (supermarkety przeceniają jedzenie, które traci datę ważności). Niektórzy robią miesięczne zakupy w Niemczech. Lepsza przyszłość, wyższe standardy życia warte są poświęceń… Rosyjski uczony Ciołkowski to jeden z ojców kosmonautyki.

Pisząc o studenckich czasach wspominał czarny chleb. Ciołkowski pozbawiał się najpotrzebniejszych rzeczy, jak ziemniaki czy herbata. Jeśli miał pieniądze, kupował książki – i był szczęśliwy, że może się uczyć. Wiedza to bogactwo, rodzina tak samo. Wielu pracujących w Szwajcarii Włochów woli mieszkać we własnym kraju i przekraczać granicę co dzień.

Sunday, December 18, 2016

Each day/Każdy dzień

If I would be on Instagram I would check it countless times during the day. People are telling their story with photos – like Louise, the full-time mummy who is blogging about parenthood and life. Inspired by a friend who each day shared on Facebook a photo showing one thing she was thankful for, the blogger started her own #366 days of gratitude project. 

 “Day 346 - I am grateful for new recipes to try out. Loved tonight's garlic prawns with mini roast potatoes” - She wrote. Louise is very optimistic, but the road of parenthood wasn't easy: her older daughter “little heart-warrior Jessica was born with half a working heart”. Reading her blog reminded me that life is hard but there are such a nice rewards.

The problem is that we take for granted the very things that deserve our gratitude. That's why the idea of taking pause and began to appreciate what we have is great. 19th of December: I am glad for ordinary quiet afternoon and my one-hour “break” (so I can write this post). And for my new cabinet above the sink as well:-)

Gdybym była na Instagramie, zaglądałabym tam niezliczone razy w ciągu dnia. Ludzie opowiadają swoje historie za pomocą zdjęć – jak Louise, pełnoetatowa mama która pisze bloga o życiu i rodzicielstwie. Zainspirowana przez przyjaciółkę, która każdego dnia pokazywała na Facebook zdjęcie rzeczy, za którą była wdzięczna, blogerka rozpoczęła swój #366 dni wdzięczności projekt.

“Dzień 346 – jestem wdzięczna za nowe przepisy. Smakowały mi dzisiejsze czosnkowe krewetki z pieczonymi ziemniaczkami!” - pisze. Louise jest optymistką, ale jej rodzicielstwo nie było łatwe: starsza córka “małe waleczne serce Jessica urodziła się z połową pracującego serca”. Lektura jej bloga przypomina, że życie jest ciężkie, ale wynagradza.

Problem w tym, że bierzemy za coś oczywistego rzeczy, za które powinniśmy dziękować. Dlatego pomysł, by zatrzymać się i zacząć doceniać to, co mamy jest tak dobry. 19 grudnia: jestem wdzięczna za spokojne popołudnie i moją godzinną “przerwę” (kiedy mogłam naskrobać ten wpis). I za nową szafkę nad zlewem też;-)

Thursday, December 15, 2016

Our experiences/Nasze doświadczenia

I used to share a room with a girl in my first year of the university. Her two colleagues were often coming to our place; obviously they had a crush on her. One of them was handsome, the other was quite big. The bigger guy revealed us that he had a girlfiend who had long nails, and liked skratching. Once his mother noticed 10 mysterious marks on his shoulders…
blog.bufferapp.com

Once when I was small I went to play with my friend; when back home, I noticed that my parents had a row. I wanted to distract my upset mum, and told her that my friend's dad closed her mother in the wardrobe… We're relating stories to our experiences, that's why the tale of someone's misfortune can be comforting. People are hungry for stories.

Writing is different. Nobody respects authors, but (almost) everyone wants to be one. Rejection is everywhere, realizing your dream is rare… “I'm an author, people should read my work!” - You would say in the past. Today the writers are building an audience, pulling and pushing. A propos, szortal just published an episode of my book. If someone wants to read it…

Dzieliłam pokój z dziewczyną na pierwszym roku studiów. Często odwiedzali nas jej dwaj koledzy; rzecz jasna, obydwu się podobała. Jeden z nich był przystojny, drugi miał nadwagę. Grubszy z chłopaków opowiadał o byłej sympatii, która miała długie pazury i lubiła drapać. Pewnego dnia jego matka zauważyła 10 tajemniczych śladów na plecach syna...

Pewnego razu kiedy byłam mała poszłam bawić się do koleżanki. Kiedy wróciłam do domu zobaczyłam, że rodzice się kłócili. Chcąc odwrócić uwagę rozzłoszczonej mamy powiedziałam, że ojciec przyjaciółki zamknął jej matkę w szafie. Opowieści nawiązują do naszych doświadczeń, relacja o czyimś pechu może być pocieszająca. Ludzie są żądni historii.

Pisanie to coś innego. Nikt nie szanuje autorów, ale (prawie) każdy chce pisać. Odrzucenie czai się wszędzie, realizacja marzeń to rzadkość. “Jestem autorem, ludzie powinni mnie czytać!” - mówiło się kiedyś. Dziś pisarze budują armię fanów, popychają i pociągają. A propos, szortal właśnie opublikował fragment mojej powieści. Jeśli ktoś chce przeczytać...

Sunday, December 11, 2016

Ou!

One sunny day in November I was observing two Bari people: one man was giving to the other a plastic bag with some oysters. „Ou!” - He said (it meant: „There, take it!”). His friend took it and said: „Ou! Ou!” (C'mon you didn't have to do that!). The answer was: „Ou! Ou! Ou!” (You just take it and that's it!). It doesn't meant that Italians are not chatty.

„More than 100000 migrants are coming!” - Informed the clerk cutting ham in local supermarket. The client didn't comment so he changed the subject. „Look at him, he's so big, it's a hippo!” - He said, pointing at the clerk in meat department. „You won't live a long life! You're taking tablets 7 times a day!” - The „hippo” joked.

The cashier is having small talk with female customer. „Yesterday I didn't want to cook anything!” - She said. „I had a big piece of lasagne in the fridge, I was sure it'll be enough for our dinner...” Anyway, Italians are communicative, and blogging trains us to be observant. Sometimes the most ordinary things can be extremely interesting (at least for the blogger).

Pewnego pięknego dnia w listopadzie obserwowałam dwóch mieszkańców Bari. Jeden wręczał drugiemu woreczek ostryg. „Ou!” - powiedział (znaczyło to: „Trzymaj!”). Jego znajomy wziął je i rzekł: „Ou! Ou!” (Daj spokój, nie trzeba!). Odpowiedź brzmiała: „Ou! Ou! Ou!” (Bierz i nie gadaj!). Nie znaczy to, że Włosi lubią milczeć.

„Przyjedzie tu ponad 100 tys. emigrantów!” - poinformował sprzedawca, krojący szynkę w supermarkecie. Klient nie skomentował, więc zmienił temat. „Patrz na niego, jaki grubas! To hipcio!” - mówił, wskazując na sprzedawcę w dziale mięsnym. „Nie wróżę ci długiego życia! Bierzesz siedem tabletek dziennie!” - żartował „hipcio”.

Kasjerka gawędzi z klientką. „Wczoraj nie chciało mi się gotować!” - mówi. „Miałam dużą porcję lazanii w lodówce, myślałam, że wystarczy nam ma obiad...” W każdym razie, Włosi są rozmowni, a blogowanie wyostrza zmysł obserwacji. Czasami najbardziej zwyczajne rzeczy okazują się najciekawsze (przynajmniej dla blogera).