Wednesday, June 19, 2013

Illiterate Serafino/Analfabeta Serafino



My father used to say that the communism wasn’t all bad as he, the son of poor widow, could have masters’ degree. For me the fact of free education was something normal. I wasn’t thinking twice about what he said. Living in Italy I understood that he was right. Both my parents, born in 1937 and 1946 finished the university.
Źródło: Internet


High school for their generation was something normal. Their Italian equal, if born in poor families, used to finish their education very early. In famous film “Serafino” (1968) the protagonist, young Serafino Florin is completely illiterate. In Poland the late Sixties, a young man who would “firm” by making little crosses would be reputed a learning disability person.

The prosperity changed Italy. Also Basilicata, the poorest region felt the change. At Matera, until the late Sixties, people lived a troglodytic existence in the warren of caves. The poorest were living in natural caves in picturesque Gravina. Today only Sassi hewn from limestone cliffs remind of the old life.

Mój ojciec zawsze mówił, że komunizm nie był taki zły, ponieważ on, syn biednej wdowy, mógł zrobić tytuł magistra. Nie przywiązywałam do tego znaczenia - fakt chodzenia do szkoły był czymś oczywistym. Mieszkając we Włoszech zrozumiałam, że miał rację. Obydwoje moi rodzice – roczniki 1937 i 1946 – ukończyli studia.

Szkoła średnia dla ich pokolenia to coś naturalnego. Ich włoscy rówieśnicy, jeżeli pochodzili z ubogich rodzin, kończyli edukację wcześnie. W filmie „Serafino” z roku 1968 Serafino Fiorin, który zarabia na życie pasieniem owiec jest analfabetą. W polskiej rzeczywistości lat 60. dwudziestoletni niepiśmienny mężczyzna zostałby uznany za niepełnosprawnego.

Dobrobyt odmienił powojenne Włochy. Poprawę odczuła również Basilicata, najuboższa prowincja Włoch. W Materze jeszcze w latach 60. Ludzie wiedli prymitywną egzystencję w domostwach drążonych w skale. Najubożsi Materanie zasiedlali groty położone w Gravinie. Obecnie jedynie Sassi przypominają o dawnym życiu.

Tuesday, June 11, 2013

Street, Somerset

I flied to England in June 2006: care assistant job was waiting for me. I wasn’t unemployed: I my had teacher's job, but I wanted to see some world and practice my English. So there I was at John Lennon’s Airport in Liverpool – scared and alone with my heavy suitcase, waiting for someone who was supposed to take me to Street in Somerset.
Źródło: Internet


T. he was nice and friendly in English way. He recalled me the story of his beloved wife who sadly died in a car incident. He decided to take the best from his life: he was traveling and having good time. T. told me about his Spanish lover, asked if I know the names of Victoria Beckham’s sons (I knew) and informed me that there is a big Polish community in Somerset (he was right).

In the end of that long day T. parked his car next to the nursing house. We saw many residents, almost all of them on wheelchairs. I don’t know how I looked like but T. asked: “Shall we go back to the airport?” I almost said: “Yes please!” but I didn’t. If I would be back the next day, everyone would be kidding on me! That day my adventure started. Glastonbury&Street, I miss you!

W czerwcu 2006, kiedy to wyjechałam do Anglii, gdzie czekała na mnie praca opiekuna osób starszych. Nie byłam bezrobotna: uczyłam w szkole, ale chciałam zobaczyć świata i poćwiczyć angielski. Tak oto znalazłam się na lotnisku Johna Lennona w Liverpoolu, przestraszona, samotna z ciężką walizką, czekając na kogoś, kto miał mnie zabrać do Street w Somerset.

T. był miły i przyjacielski w angielski sposób. Opowiedział o swojej ukochanej żonie, którą utracił w wypadku. Zdecydował, że chce korzystać z życia: podróżował i dobrze się bawił. Wspomniał o hiszpańskiej kochance, zapytał, czy znam imiona dzieci Victorii Beckham (znałam) i poinformował, że w Somerset znajduje się duża polska społeczność (miał rację).

Pod koniec długiego dnia zaparkował samochód obok domu opieki. Zobaczyliśmy wielu rezydentów, prawie wszyscy na wózkach. Nie wiem, jak wyglądałam, ale T. zapytał: „Wracamy na lotnisko?” Chciałam powiedzieć: „Tak!” lecz zrobiłam tego. Gdybym wróciła następnego dnia, wszyscy by ze mnie żartowali. Tego dnia zaczęła się moja przygoda. Glastonbury&Street, tęsknię za wami!

Monday, June 10, 2013

Lovely Italy /Piękne Włochy



Handsome and friendly F. is a real patriot: “Italy it’s a most beautiful country in the world! You wouldn’t find anywhere else so many amazing relics, pretty landscape...” F. wouldn’t consider living his native south: he’s very close with his family and he wouldn’t like “to lose his rots”, like he say.
 
The intelligent 38 years old would proudly show his fridge, full of sauces and other food that his parents made for him. It’s very typical of Southern Italians, great attachment to their family and respect for the tradition. One of those precious traditions is habit that a man would call his son with the name of his father.

Once I met a girl who agreed with her husband that their newborn baby boy will be called Tommaso, the name of his grandfather. He didn’t mind that two of his brothers also called their boys Tommaso. F. has a girlfriend. They match very well - also she's very close to her family. They believe in the same qualities, typical of Southern Italy.

Przystojny, sympatyczny F. to prawdziwy patriota. „Włochy to najpiękniejszy kraj na świecie!” – mówi. „Nigdzie indziej nie znajdziesz tylu wspaniałych zabytków, pięknych krajobrazów…” F. nigdy nie myślał o opuszczeniu rodzinnego Południa: jest bardzo związany z rodziną i obawiałby się „utracić korzenie”, jak to określa.

Ten inteligentny trzydziestoośmiolatek z dumą opowiada, że lodówkę ma pełną przetworów i sosów, które robi jego ojciec. Typową cechą Włochów z Południa jest ich głęboki związek z rodziną i szacunek dla tradycji. Jedną z nich jest zwyczaj, że mężczyzna nazywa swojego pierworodnego syna imieniem własnego ojca.

Pewnego razu poznałam dziewczynę, której mąż zdecydował o nazwaniu ich pierwszego dziecka Tommaso, imieniem swego ojca. Nie przeszkadzał mu fakt, że jego dwaj bracia również nazwali swoich synów Tommaso. F. spotyka się z dziewczyną. Bardzo do siebie pasują: jest bardzo związana z rodziną. Wyznają te same wartości, tak typowe dla włoskiego Południa