Friday, September 20, 2013

Pizza Hut



“Never bought a ticket in my life” – G. said when we both took our places in the bus. “Aren’t you afraid of mandate?” – I asked. “Officially I live with my parents – tenant is coming to theirs. Once he would see their joint, he wouldn’t be back anymore.” I met G. at Pizza Hut where I worked back in 2008. She was younger than me, small and petite.
 
 “I live with my boyfriend now. He also used to drink. He’s sober now, but alcohol wrecked his health. Also I could have disability allowance soon!” – She told me. “The doctor told me that I have to leave my job as it requires lifting. ‘I’m sorry but you are at risk to be completely paralyzed. They will know what’s wrong with me after 4 weeks.” – She said.

“I haven’t been at the cinema. I haven’t seen the sea, never.” – G. said after a while. “It’s not difficult to go to the cinema here in Warsaw!” – I told her. “I can’t have children. I can’t forgive my parents for messing up my life!” – She added. I left Pizza Hut and never saw G. again. I imagine her with her boyfriend, both sad and feeling unlucky. But even the unluckiest people have got something good: the life.

“W życiu nie kupiłam biletu!” – powiedziała G. kiedy zajęłyśmy miejsca w autobusie. „Nie boisz się mandatu?” – spytałam. „Jestem zameldowana u rodziców. Jak komornik przychodzi do ich meliny, od razu się ode mnie odczepia.” Poznałam G. w Pizza Hut, gdzie pracowałam w 2008. Była młodsza ode mnie, szczupła i niska.

„Teraz mieszkam z moim chłopakiem. Też był alkoholikiem, teraz nie pije, ale zdrowie ma zmarnowane. Ja też może pójdę na rentę!” – rzekła. „Lekarz powiedział, że muszę zaprzestać pracy w Pizza Hut, bo nie mogę dźwigać. Grozi mi paraliż całego ciała. Co mi jest, będę wiedziała za 4 tygodnie.”

„Nigdy nie byłam w kinie. Nie widziałam nigdy morza!” - dodała. „W Warszawie nietrudno pójść do kina!” – zauważyłam. „Nie mogę mieć dzieci. Nie mogę wybaczyć rodzicom, że zmarnowali mi życie!” – mówiła. Odeszłam z Pizza Hut i więcej nie spotkałam G. Wyobrażam ją sobie z chłopakiem, obydwoje smutni, wierzący w swego pecha. Ale nawet pechowcy mają coś cennego: życie.

Tuesday, September 17, 2013

One night at ENVY/Noc w ENVY



Some things that won’t be blurred in your memory. Moments which changed your life or at least made you felt more alive. In October 2006 I was living in England for few months. I liked my job and enjoyed living abroad. I wasn’t seeking something more than well known “work-home” circle. My friend Kasia wanted to go to ENVY and took me with her.

ENVY was full that Saturday night: loud music and plenty young people. There was someone else from our nursing home there, M. was about 20 years my senior. Strong and confident at work, she made others listen to her orders. I stared at her, dancing with young boys and letting her hair down. We met two Polish guys, P. and M. that night.

They worked for local farmer. “I will always recognize Polish face!” – M. told us. P. recalled that he’s killing his farmer’s cows with the hammer if he’s having bad day. I felt better while chatting with them, less “teacher of Polish far away from home.” The next day we saw M. she worked like if the night at ENVY never happened. So did me and Kasia:)

Pewne rzeczy nie wyblakną w naszej pamięci. Chwile, które zmieniły nasze życie lub pozwoliły poczuć się bardziej żywymi. W końcu października 2006 mieszkałam w Anglii od paru miesięcy. Lubiłam moją pracę i cieszyło mnie mieszkanie za granicą. Nie szukałam niczego poza kręgiem „praca-dom”. Kasia chciała iść do ENVY i zabrała mnie ze sobą.

Dyskoteka była zatłoczona, grała głośna muzyka. Bawił się tam ktoś jeszcze z naszego domu opieki. M. była starsza ode mnie jakieś 20 lat. Silna i pewna siebie w pracy, wymagała wypełniania swoich poleceń. Gapiłam się, kiedy tańczyła z młodymi chłopakami, oddając się dobrej zabawie. Poznałyśmy dwóch Polaków, M. i P. tamtej nocy.

Pracowali dla miejscowego farmera. „Zawsze rozpoznam polską twarz!” – powiedział M. P. opowiadał, że zabija krowy swego farmera młotkiem, jeżeli ma zły humor. Czuła się lepiej, rozmawiając z nimi, mniej „pani od polskiego daleko od domu.” Nazajutrz spotkałam M.; pracowała jak gdyby noc w ENVY nie miała miejsca. My z Kasią tak samo:)

Sunday, September 15, 2013

Pipe’s horse/Fajki ogier



Think it was Dustin Hoffman in one of his films who said: “We all live in a quiet desperation.” In one of my mum’s stories there was a man in the village; they called him Pipe. Everyone was living in poverty but he was even poorer. Poor Pipe had no field and his only property was the horse. During the winter he was collecting wood with his horse.
 
When spring was coming, they were working together for richer farmers. Because of his poverty, he had no barn – the horse had to live in a little hut, together with Pipe’s family. The horse had no place to move: usually he would lie down in the corner. One day Pipe’s horse had enough and escaped through the broken window.

I heard the story so many times. “Did he escape?”– I asked. “The whole family was after him. They would be lost without him.” – My mum used to say. We live in a quiet desperation, sometimes we cannot take it anymore. We want to brake free, but if there is someone we care for, there is no freedom, but leaving behind. Maybe only the one who’s got nobody could be really free?

Myślę, że to Dustin Hoffman w jednym ze swych filmów powiedział: “Żyjemy w spokojnej desperacji.” W jednej z historii mojej mamy mieszkał na wsi ubogi człowiek. Wszyscy byli biedni, ale on wyróżniał się ubóstwem. Nazywano go Fajka. Nie miał ziemi, jego jedynym dobytkiem był koń. Podczas zimy Fajka jeździł do lasu, by nazbierać chrustu.

Kiedy nadchodziła wiosna, pracowali razem dla bogatszych gospodarzy. Ubogi Fajka nie miał stajni dla swego konia. Zwierzę musiało przebywać w malutkiej chałupce, razem z rodziną Fajki. Koń nie miał miejsca, by się ruszać i zazwyczaj leżał w kącie. Pewnego dnia Fajki ogier powiedział „dość” i uciekł przez wybite okno.

Słyszałam tę historię wiele razy. „Udało mu się uciec?” – pytałam. „Cała rodzina Fajki go goniła. Gdyby uciekł, marnie by zginęli.” Żyjemy w spokojnej desperacji. Czasami nie możemy tego znieść i próbujemy ucieczki. Jeżeli mamy kogoś, na kim nam zależy, nazywa się to opuszczanie, a nie wolność. Być może tylko ten, kto nie ma nikogo, może być wolny?