Monday, July 14, 2014

Ruby Feather /Rubinowe Pióro

I sent my collection of short stories to an editor about four months ago. I could have asked them what’s going on, but… What if the answer is NO? I got it several times; I felt humiliated and never spoke about it… My friend Kasia Sikora sent her novel to the editors and got rejected. “It felt like there was an earthquake” - She wrote on her blog.
 

 „I cried thinking about my wasted; I agreed with the critics (...) I cannot write, and there is great competition in the field.” The fallowers of her blog sent her words of comfort and it worked. In the next post she’s quoting a comment to the story she placed in the Short Story Competition.

„I see the potential for a great hit: humour, humour and humour again. People love it.” My friend will not give up on writing. She’s correcting her second novel and working on the third one. As for my editor, the answer was YES. It looks that my my collection of short stories will be published eventually!

P.S. Also I placed my stories in that competition. I got Sapphire and Ruby Feather. Kasia got three Feathers:)

Wysłałam mój zbiorek opowiadań do wydawnictwa około czterech miesięcy temu. Mogłam zapytać, jak sprawy stoją, ale... Co, jeśli otrzymam odpowiedź na NIE? Dostałam ją wiele razy; czułam się upokorzona i nigdy o tym nie mówiłam. Moja znajoma Kasia Sikora wysłała swoją powieść do wydawców i dostała odmowę. „Zatrzęsła się pode mną ziemia.” – napisała na blogu.

“Szlochałam uświadamiając sobie ile straciłam czasu i przyznałam rację krytykom. Nie umiem pisać, a na rynku jest ogromna konkurencja.” Czytelnicy bloga przesłali jej słowa pociechy; pomogło. W kolejnym poście znajoma cytuje komentarz do opowiadania, które zamieściła w konkursie na opowiadanie.

“Tu jest potencjał na przebój kasowy. Humor, humor i jeszcze raz humor – ludzie to uwielbiają.” Nie zrezygnowała z pisania, poprawia drugą powieść i pracuje nad trzecią. Jeśli chodzi o mojego wydawcę, odpowiedź brzmi TAK. Wygląda na to, że mój zbiorek opowiadań ukaże się w końcu drukiem.

P.S. Ja też wzięłam udział w tym konkursie. Dostałam Szafirowe i Rubinowe Pióro. Kasia dostała 3 pióra:)

Sunday, July 13, 2014

27.L'uomo cannone


Italians spend Easter Monday (known as La Pasquetta, Little Easter) outdoors with their families or friends.

Włosi spędzają poniedziałek wielkanocny (zwany La Pasquetta, Mała Wielkanoc) na dworze ze znajomymi lub rodziną. 

Friday, July 11, 2014

The dream/Marzenie

I wanted to create comic book related page on my blog. I was selecting the illustrations when I saw it. I don’t know why I never spotted it before. My children’s illustrations were no good! The thing is that I’m quite lazy. Confident that Photoshop is a quick fix, I would make some miserable sketches and cover it with several filters.
Looking at my stuff, I saw it for what it was: a very poor artwork. Still I know that the sketch can be simple – and good in the same way. Andrzej Milewski started drawing back in 2009. Since 2013 he’s publishing on wyborcza.pl. The simplicity of Milewski’s illustrations makes them unique. I admire his funny pictures; he inspirated my La donna cannone illustrations.

Fred Blunt is my absolute guru. “Right from the beginning he knew he wanted to draw silly pictures for a living... and some decades later he's living the dream!” Fred Blunt’s pictures are my model and ideal. His illustrations are beautiful, funny and so alive. I keep looking at Blunt’s pictures and dreaming that also I will draw for a living!

P.S. Milewski's picture: ALCOHOL: BECAUSE THE SOUP WAS TOO SALTY. MARIHUANA: THE SOUP WAS TOO SALTY, BUT HE ATE THE WHOLE POT.

Chciałam utworzyć stronę związaną z komiksami dla dzieci na blogu. Wybierałam ilustracje, gdy do mnie to dotarło. Jak mogłam nie dostrzec tego wcześniej? Moje ilustracje dla dzieci były niedobre. Jestem z natury dość leniwa. Wierząc, że Photoshop naprawi wszystko, tworzyłam niedbałe rysunki i nakładałam na nie niezliczone filtry.
cargocollective.com/FredBluntIllustration

Patrząc na moje „dzieła” ujrzałam ich mizerną wartość. Wiem jednak, że rysunek może być prosty i jednocześnie bardzo dobry. Andrzej Milewski zaczął rysować w 2009 r. Od 2013 publikuje na wyborcza.pl. Prostota rysunków Milewskiego czyni je wyjątkowymi. Podziwiam jego zabawne obrazki; zainspirowały moje rysunki z cyklu La donna cannone.

Fred Blunt jest moim guru. “Od samego początku wiedział, że chce zarabiać na życie rysowaniem głupiutkich obrazków... Po paru dziesięcioleciach jego sen się urzeczywistnił!”. Rysunki Fred Blunt to dla mnie wzór i ideał. Jego ilustracje są urocze, zabawne i bardzo żywe. Patrzę na obrazki Blunta i marzę, że i ja będę zarabiać na życie rysowaniem!

Thursday, July 10, 2014

26.La donna cannone


The next illustration La donna cannone. The little girl says: "Mum, she's bad! You don't know what she said to me!" The other girl's response: "I only greeted her in English!". This reminded me of a sequence in "The Adventures of Huckleberry Finn". Huck asks Jim what he'd do if someone said: "Parlez-vous français?" Jim says: "I'd slap him upside the head for talking gibberish":)

Kolejna ilustracja La donna cannone. Dziewczynka mówi: "Mamo, ona jest podła! Nie wiesz, co mi powiedziała!" Druga dziewczynka odpowiada: "Ja się tylko z nią przywitałam po angielsku!". Przypomina mi to cytat z "Przygód Hucka." Huck pyta Jima, co by pomyślał, gdyby ktoś zapytał go: "Parlez-vous français?" Jim odpowiada, że zdzieliłby go w łeb za takie głupie seplenienie:)

Tuesday, July 8, 2014

Do not steal/Nie kradnij

One of my dad’s stories: once upon a time there was a thief in the village. They say that every day he was stealing at work. If he had forgotten, he would go back. Everyone knew about his habit, but everyone was stealing in communist Poland. My father never joined communist party (even though it would be beneficial for him) but he really believed in the system.

 
We spent endless hours talking about it; generally I disagreed with him. I think that the ideology isn’t bad, but it simply didn’t work. Let’s take the grocery in my Polish village: you had to be lucky to get something there. The days of empty shelves and long queues ended when I was 12. Private employed buyed the store in our village.

Badly equipped grocery had become a history. Every time when I’m coming to Poland, I find the shop better and better (they even opened a bakery in the store). The thief from my dad’s story had a heart attack and went to the hospital. “Now I would know how to live!” – He told someone. He died, but maybe it’s better for him: one cannot steal every day in capitalist Poland!

Jedna z historii mojego ojca: żył sobie na wsi pewien złodziej. Mówiono, że codziennie kradł coś w pracy. Jeśli zapomniał, wracał z powrotem. Wszyscy wiedzieli o tym zwyczaju, ale wszyscy kradli w komunistycznej Polsce. Mój ojciec nigdy nie zapisał się do partii (chociaż byłoby mu to na rękę), ale wierzył w komunizm.

Rozprawialiśmy o tym długie godziny; zasadniczo się z nim nie zgadzałam. Myślę, że ideologia nie jest zła, ale zwyczajnie nie działa. Weźmy chociaż sklep w mojej polskiej wiosce. Człowiek musiał mieć szczęście, żeby coś tam kupić. Czasy pustych półek i kolejek skończyły się, gdy miałam 12 lat. Prywatny przedsiębiorca kupił nasz sklep.

Złe zaopatrzenie odeszło do historii. Za każdym razem, gdy wracam do Polski, sklep robi się coraz lepszy (otworzono nawet piekarnię na zapleczu). Złodziej z historii mojego ojca dostał zawału; zabrano go do szpitala. „Teraz bym wiedział, jak żyć!” – powiedział komuś. Zmarł, ale może to lepiej dla niego: człowiek nie może kraść codziennie w kapitalistycznej Polsce!