Wednesday, September 10, 2014

You are free/Jesteś wolny

Small black beetles flied to our room; I wanted to make them free but left it for a while. A couple of days later I noticed little black balls on the floor; only one beetle seemed to be alive. “You are free!” – I thought opening the window. We live at the industrial estate for two years now; the biggest problem – environmental pollution – makes the life quite bad.
 
The people complain a lot; I’ve learned that all those chats would finish with everlasting phrase: “Cosa possiamo fare?” (What can we do?) Obviously it’s rhetoric question; the answer is “Niente” (Nothing). Well not exactly. The tenants founded committee but it didn’t change anything. The bad smell is still present.

The people seem to give up. Coming back to my beetles, I noticed that many of them were still alive. The small creatures couldn’t find the way of escape and decided to wait. It worked for some of them. “Cosa possiamo fare? Aspettare.” (What can we do it's to wait). But why should we?

Czarne żuczki przyleciały do naszego pokoju; chciałam je wypuścić, lecz odłożyłam to na później. Parę dni później zauważyłam czarne kulki na podłodze; tylko jeden zdawał się być żywy. „Jesteś wolny!” – pomyślałam, otwierając okno. Od dwóch lat mieszkamy na osiedlu przemysłowym. Największy problem – zanieczyszczenie środowiska – daje się we znaki.

Wszyscy bardzo narzekają; nauczyłam się, że wszystkie te rozmowy kończą się: “Cosa possiamo fare?” Jest to pytanie retoryczne; odpowiedź brzmi „Niente” (Nic). No, nie całkiem. Mieszkańcy założyli komitet, ale nic to nie zmieniło. Paskudny zapach cigle czuje się w powietrzu.

Ludzie zdają się rezygnować. Wracając do moich żuczków, odkryłam, że wiele z nich ciągle żyło. Małe stworzonka nie mogły znaleźć drogi wyjścia i zdecydowały się czekać. Wielu z nich się udało. “Cosa possiamo fare? Aspettare.” (Co możemy zrobić? Poczekać.) Czy jednak powinniśmy tylko czekać?

Sunday, September 7, 2014

What they say/Co mówią


„I told my son to get a girlfriend. He said that we don’t need another woman at home!” - Revealed our neighbor many years ago. Think that his son got the point. I know some men who are handsome, brave; they have good jobs… and no woman around. Think one of the reasons why those nice guys are single is that they don’t need a woman that much.

I was queuing to buy smoked fish when a man before me started “making a pass" at shop assistant. “You know what they say: "The way to man’s heart is…” - He smiled, showing metal crowns on his teeth. “Through his stomach!” – The shopkeeper said, looking at him ironically: “You don’t fool me!” The sixty years old was gone, taking his dumplings with him.

Half one hour later I was buying fresh eggs from the pitcher when I saw him again. The flirting guy was with a woman; she looked a bit younger than him. She looked at him with passion. “You have to decide: do you want me or not! I want you to decide!” – Insisted his lady. I don’t know what the decision was but for sure he does need a Woman!

P.S. It says: "The old woman: 'You're 30 whe aren't you married yet?'. The young woman: 'You're 80 whe aren't you dead yet?".

“Powiedziałem synowi, żeby znalazł sobie pannę. Odpowiedział, że nie potrzeba nam jeszcze jednej kobiety w domu!” – opowiadał nasz sąsiad wiele lat temu. Myślę, że syn trafił w sedno. Znam przystojnych, miłych panów, którzy mają dobrą pracę… i żadnej kobiety. Myślę, że jednym z powodów tej samotności jest fakt, że nie potrzeba im tak bardzo kobiety.

Stałam w kolejce, żeby kupić wędzoną rybę, kiedy mężczyzna przede mną zaczął „podrywać” sprzedawczynię. „Wie pani, co mówią: "Do męskiego serduszka trafia się…” – uśmiechnął się, pokazując metalowe koronki. „Przez żołądek!” – odparła sprzedawczyni. Patrzyła na niego ironicznie: „Nie nabierzesz mnie!” Sześdziesięciolatek znikł, zabierając pierogi.

Pół godziny potem kupowałam jajka na ryneczku, kiedy dostrzegłam go znowu. Flirciarz stał z kobietą; wyglądała na młodszą i patrzyła na niego z pasją. „Masz się zdecydować, czy chcesz mnie, czy nie! Decyduj!” – nalegała. Nie wiem, jaką decyzję podjęto, ale na pewno potrzeba mu kobiety!

Wednesday, September 3, 2014

Gone with the wind/Przeminęło z wiatrem

A big farm belongs to a School of Agriculture. I looked at the chewing animals, their ears pierced with tags, thinking about one black cow… When my dad was one, his father died, leaving the widow with four children. One year later World War II started. The family of five lived in poverty in small wooden house the countryside.

The mother worked hard; they had vegetables and plenty of milk. One night however their cow was stolen. “We will die of hunger!” – She said to her terrified kids. Their neighbors decided to help them. Everyone gave some money; it was enough to buy a black calf. In many years to come the widow would keep black female calf, and sell the rest of the brood.

Time had passed; three daughters left wooden house, but my father never did. He graduated, started working – and leaving his “good” jobs. He preferred growing grain and looking after his animals. “The ground will feed you!” – He used to say. He was extremely devoted to his past: he would always keep one black cow, the great granddaughter of the one which “saved” his family many years ago.

Gospodarstwo rolne należy do Szkoły Rolniczej. Patrzyłam na zakolczykowane, przeżuwające zwierzęta, myśląc o czarnej krowie… Kiedy mój tato miał rok, zmarł jego ojciec, pozostawiając wdowę z czworgiem dzieci. Rok później wybuchła II Wojna Światowa. Pięcioosobowa rodzina mieszkała w drewnianym domku na wsi.

Matka pracowała ciężko; mieli warzywa i dużo mleka. Pewnej nocy jednak skradziono im krowę. „Umrzemy z głodu!” – oznajmiła wystraszonym dzieciom. Sąsiedzi zdecydowali się im pomóc. Każdy dał trochę pieniędzy; wystarczyło to na kupno czarnego cielaka. W przyszłości wdowa zatrzymywała czarne cielątko, sprzedając resztę potomstwa.

Minęły kolejne lata; trzy córki opuściły drewniany domek; mój ojciec jednak tam pozostał. Skończył studia, zaczął pracować – i rzucać kolejne „dobre” zajęcia. Preferował siać zboże i doglądać zwierząt. „Ziemia cię wyżywi!” – mówił. Był nadzwyczaj przywiązany do przeszłości. Tak jak matka, miał zawsze czarną krowę, pra-prawnuczkę tej, która „uratowała” jego rodzinę.


Saturday, August 30, 2014

Bari Airport/Lotnisko w Bari


I can admit it: I do envy K. every time when I see her fb post and photos. Pretty K. seems to be the happiest person in the world. K. has got beautiful house with lovely garden; she's proud of her child and enjoys every moment of her life. Been thinking about K: she always looks at the bright side of the moon.
Źródło: Intenet


K. lives abroad: looking at the photos she posted on Facebook, her town is a lovely place and she absolutely loves it. She's happily jogging and gardening... Also I live abroad. Basilicata is beautiful... but it's too hot for me. Besides, I'm unemployed... I used to complain, but looking at K.'s photos makes me realize: my pessimism is a waste of time.

The day before our flight to Poland we discovered that out daughter passport expired. The chances that they'll let us go were small, but we decided to try anyway. Black-eyed woman noticed expired passport; she started calling her colleagues. During the next half one hour I made the promise: if hey will let us go, I'll try to be like K. They did, so I'll try :)

Mogę się przyznać, że zazdroszczę K. za każdym razem, gdy widzę jej zdjęcia i posty. Ładna K zdaje się być najszczęśliwszą osobą pod słońcem. K. ma piękny dom z uroczym ogrodem, jest dumna ze swego dziecka i cieszy się każdą chwilą życia. Myślałam o niej: K. zawsze widzi jasną stronę księżyca.

K. mieszka za granicą; sądząc ze zdjęć, jakie umieściła na fb, jej miasto to wspaniałe miejsce. K. je uwielbia; z zadowoleniem oddaje się bieganiu i pracom w ogrodzie. Ja też mieszkam za granicą. Basilicata jest piękna, ale jest dla mnie za gorąco. Poza tym, jestem bezrobotna. Przywykłam narzekać, patrząc jednak na zdjęcia K. uświadamiam sobie, że mój pesymizm to strata czasu.

Dzień przed wyjazdem do Polski odkryliśmy, że paszport córki stracił ważność. Szanse, że pozwolą nam lecieć były nikłe, ale pozwoliliśmy spróbować. Czarnooka kobieta odkryła problem z paszportem; zaczęła dzwonić do kolegów. Podczas następnej pół godziny obiecałam sobie, że jeśli pozwolą nam lecieć, spróbuję być taka, jak K. Pozwolili, więc spróbuję:)

Tuesday, August 26, 2014

Nevermind/Nic ważnego

“So, Dania how are you?” – E. asked me. The father of my childhood friend S. always called me Dania. He worked in Norway earlier this year. “It was great: I was paid 3000 € per month! I was devastated when the car wash didn’t extend my contract.” – E. told me. His neighbor I. also works in Norway; he left his family in Poland and often comes to our village.
 
My school friend J. immigrated to Norway along with his wife and child. He’s posting nice photos of Norway on nasza klasa. All three children of my neighbor also live in Norway; only L. is coming to Poland for a bit longer. J. lives in Sweden. she's learning Swedish, her son is going to a nice playgroup (she posted photos on nasza klasa).

I met E. recently; it’s been 10 years since she got her first job in the UK. She changed since and works in a potato chips factory. E. likes living in England: I’m sure she will stay there for good. It’s sad that young Poles are choosing to stay and work abroad but it doesn’t seem to bother Polish politicians. Every time I listen to TV News it’s only: Putin this, Putin that…

“Co słychać, Daniu?” – zapytał E. Ojciec mojej przyjaciółki z dzieciństwa zawsze nazywał mnie Dania. Pracował w Norwegii w tym roku. „Było wspaniale: płacili mi 3000 € miesięcznie! Byłem zrozpaczony, kiedy myjnia nie przedłużyła mi kontraktu!” – powiedział E. Jego sąsiad I. też pracuje w Norwegii. Zostawił rodzinę w Polsce i często przyjeżdża do  domu.

Mój szkolny kolega J. wyemigrował do Norwegii z żoną i dzieckiem. Umieszcza ładne zdjęcia Norwegii na naszej klasie. Cała trójka dzieci mojej sąsiadki również mieszka w Norwegii; tylko L. przyjeżdża do Polski na dłużej. J. mieszka w Szwecji i uczy się szwedzkiego; jej syn chodzi do ładnego przedszkola (widziałam zdjęcia na nasza klasa).

Spotkałam E. ostatnio; 10 lat temu znalazła pierwszą pracę w Anglii. W międzyczasie ją zmieniła: pracuje w fabryce chrupków ziemniaczanych. E. lubi życie w Anglii; jestem pewna, że zostanie tam na dobre. To smutne, że młodzi Polacy wybierają emigrację, lecz polscy politycy nie zdają się tym przejmować. Kiedy oglądam wiadomości, słyszę tylko: Putin to, Putin tamto…