Tuesday, June 2, 2015
Saturday, May 30, 2015
Alitalia
Last
year I
met a man on the wheelchair. A couple of weeks ago I noticed Veli
on the playground. We chatted while my kids played with his twin
girls. Veli told me about his skin and muscles transplantation last
summer. For a month and a half he had to stay in the hospital bed.
He
was in pain and got hospital bug. “At times I felt so down that I
was desperately waiting for someone to call me!” – He said. Veli
pulled through and after 47 days he took his car from hospital car
park. He’d made 1000 kilometres trip to his family in Bernalda.
Brave Veli’s doing very well.
“I’m
strong like a lion!” – He told me. Veli’s brothers live in
northern Italy. He applied for a job in Alitalia and wants to move to
Veneto with his family. “I won’t be thinking twice if they call
me! I’m all right in Bernalda but I’m tired of scraping by
financially. I’ll be better if I’ll be working.” – He told
me. Buona fortuna, Veli!
Zeszłego
roku poznałam
człowieka na wózku. Parę tygodni temu zauważyłam Veli na
placu zabaw. Rozmawialiśmy podczas gdy moje dzieci bawiły się z
jego bliźniaczkami. Opowiedział mi o przeszczepie skóry i mięśni,
jaki przeszedł zeszłego lata. Przez półtora miesiąca był
uwiązany do szpitalnego łóżka.
Cierpiał,
wdało się zakażenie wewnątrzszpitalne. „Czasem byłem tak
przygnębiony, że desperacko czekałem, aż ktoś do mnie zadzwoni!”
– opowiadał. Veli wyzdrowiał - po 47 dniach zabrał samochód ze
szpitalnego parkingu i odbył liczącą 1000 km podróż do rodziny w
Bernaldzie. Dzielny Veli dobrze się miewa.
“Jestem
silny jak lew!” – mówi. Jego bracia mieszkają w północnych
Włoszech. Złożył podanie o pracę w Alitalia i chce się
przenieść do Wenecji Euganejskiej z rodziną. „Nie będę się
namyślał, jeśli do mnie zadzwonią!” – powiedział. „Nie
jest mi źle w Bernaldzie, ale zmęczyło mnie oglądanie każdego
grosza. Będzie nam lepiej, jeśli znajdę pracę!” Buona fortuna,
Veli!
Friday, May 29, 2015
Wednesday, May 27, 2015
About life/O życiu
I
know a woman who is really cross with her ex. It’s been a long time
since he left but she’s still calling him “mine”. “My cretin,
my imbecile” – She says accusing him of having affair and other
bad things. It reminds of someone who died a long time ago - also
she was always mad. I remember her angry face.
She
was smoking her inseparable cigarette and complaining. “My death or
yours!” – She shouted. A moment later she was escaping from her
husband. After many years like that she got ill. Someone told me that
she passed away peacefully, smiling. Everyone deserves happiness, the
problem is that we expect others to make us happy.
It’s
hard to take people for who they are. We want to change others but
sometimes the best choice is to let go. My husband’s grandmother lived
101 years. “How it was, grandma?” – He asked her once. “Like
the wind!” – She told him. Nothing lasts forever; hopefully also
bad memories will be gone sometimes.
Znam
kobietę, która jest naprawdę zła na swojego ex. Odszedł dawno
temu, ale ona ciągle nazywa go „swoim”. „Mój idiota, mój
kretyn” – mówi, oskarżając go o zdradę i inne nieprzyjemne
rzeczy. Przypomina mi kogoś, kto zmarł dawno temu. Również ona
była zawsze wściekła. Pamiętam jej rozgniewaną twarz.
Paliła
nieodłącznego papierosa i narzekała. „Moja śmierć albo twoja!”
– krzyczała, a za chwilę uciekała przed mężem. Po wielu takich
latach zachorowała. Ktoś powiedział mi, że zmarła spokojnie, z
uśmiechem. Wszyscy pragniemy szczęścia. Problem w tym, że
oczekujemy, iż uszczęśliwią nas inni.
Ciężko
zaakceptować ludzi takimi, jakimi są, Chcemy ich zmieniać, ale
czasami najlepszym wyjściem jest pozwolić im odejść. Babka męża żyła 101 lat. „Jak to było, babciu?” – zapytał ją kiedyś.
“Jak wiatr!” – odparła. Wszystko mija, miejmy nadzieję, że
niedobre wspomnienia też nie są wieczne.
Friday, May 22, 2015
Today’s youth/Dzisiejsza młodzież
I
dreamed that I returned to teaching. I was seeking excuses to keep
out the classroom… It didn’t felt right, just like in the past
when I was tired of feeling powerless. I didn’t know how to handle
disrespectful students. Many of my colleagues felt the same – but
not all of them. Recently I met lovely mum from Salerno. T. used to
teach in gymnasium.
„How
it was, working with today’s youth?” – I asked. “Amazing!”
– T. told me. “We had a good time!” I told her about my mom,
she was also a teacher. For two years we worked with the same
classes. During the lesson I used to look at the clock thinking:
“Please go faster!” while she was complaining that school bell
was ringing too early.
My
mother had a lot of experience, but M. was about my age. Also she had
to deal with challenging pupils, but despite the frustrating
experience she still liked teaching. Back in 2008 I went to visit M.
She was unemployed – her contract wasn’t extended. She found a
job in England but was back to Poland after a couple of years. I’m
glad that she did.
Śniło
mi się, że znów uczyłam. Szukałam wymówki, żeby nie wejść do
klasy... Źle się czułam, zupełnie jak w przeszłości, kiedy
wykańczało mnie poczucie bezsilności. Nie wiedziałam, jak radzić
sobie z trudnymi uczniami. Wielu moich kolegów miało te same
odczucia – ale nie wszyscy. Ostatnio poznałam miłą matkę z
Salerno. T. uczyła w gimnazjum.
“Jak
się pracuje z dzisiejszą młodzieżą?” – spytałam.
„Wspaniale!” – odparła. „Świetnie się bawiliśmy!”
Wspomniałam jej o mojej mamie, też była nauczycielką. Przez dwa
lata uczyłyśmy w tych samych klasach. Podczas lekcji patrzyłam na
zegar, myśląc: „Przyśpiesz trochę!” podczas gdy dla niej
dzwonek zawsze brzmiał nazbyt wcześnie.
Mama
miała dużo doświadczenia, ale M. była w moim wieku. Też miała
do czynienia z trudną młodzieżą. Frustrujące doświadczenie nie
sprawiło, że przestała lubić uczenie. W 2008 roku odwiedziłam M.
Była bezrobotna, nie przedłużono jej kontraktu. Znalazła pracę w
Anglii, ale po paru latach wróciła do Polski. Cieszę się, że tak
się stało.
Thursday, May 21, 2015
41.La donna cannone
Instead
of writing a new posts another real-life illustration. That's me
after reading the results of audience voting in writing contest on
Facebook. My short story „Blogger’s death” took 30th outta 33
entries...
Zamiast
pisać nowe posty, kolejna ilustracja z życia wzięta. Oto ja po
przeczytaniu rezultatów głosowania publiczności w konkursie
pisarskim na Facebook. Moje opowiadanie „Śmierć blogera” zajęło
30 miejsce (na 33 zgłoszone;)
Monday, May 18, 2015
Dead man/Martwy człowiek
“Today
is A.’s birthday!” – P. said reading Facebook messages on his
mobile. I like him - he’s one of the very few dads at the
playground. “You're both from the same town, you could have married
her!” – I joked. We started talking about matrimony. “If you
could turn back time would you remarry all over again?” – P.
asked.
“I
would have waited until my mid forties to start family!” – I told
him. “Once you’re mother, I've had a life devoted to your
children and that’s it.” P. knew what I meant. “You’re a dead
woman and I’m a dead man!” – He said. S. was sitting next to
me; she disagreed with him.
“Having
family is a lovely thing! Do you know what my daughter said to her
dad? ‘Keep quiet! Mom is in charge, and if she’s not at home, I’m
the boss, not you!”. We noticed G. coming: he’s another
Playground Dad. He kept his daughter’s bag.“I’ve got Violetta
bag and you not!” – G. joked.
“Dziś
są urodziny A.” – zauważył P. sprawdzając wiadomości
Facebook na ekranie telefonu. Lubię go – jest jednym z niewielu
ojców na placu zabaw. „Jesteście oboje z tego samego miasta, mogłeś się
z nią ożenić!” – zażartowałam. Zaczęliśmy rozmawiać o
małżeństwie. „Gdybyś mogła cofnąć czas, wyszłabyś za mąż?”
– zapytał P.
“Poczekałabym
do 40. z założeniem rodziny!” – odparłam. „Kiedy jesteś
matką, twoje życie kręci się wokół dzieci i tyle". P.
zrozumiał, co miałam na myśli. „Jesteś martwą kobietą, a ja
jestem martwym mężczyzną!” – powiedział. Siedząca koło mnie
S. nie zgodziła się z nim.
“Rodzina
to cudowna sprawa! Wiecie, co moja córka powiedziała do ojca? Siedź
cicho! Tutaj rządzi mama, a gdy nie ma jej w domu, ja decyduję!”.
Zauważyliśmy nadchodzącego G. To kolejny podwórkowy tato. Trzymał
torebkę swojej córki. „A ja mam torebkę Violetty a wy nie!” –
żartował G.
Subscribe to:
Posts (Atom)










