Sunday, November 13, 2016

Corso Cavour

„P. says that there is a great ice cream store on Cavon avenue” - I told to my husband. „Cavour! Don't you know who he was?” - He asked. I came to know that Count Cavour was an important figure toward Italian unification. „He gave Savoya and Nice to France” - He explained. „Why, you gave it just like that! Wouldn't be better to pour some blood!” - I joked.
 age-of-the-sage.org/

„In fact Giuseppe Garibaldi was furious: he was born in Nice. Savoy region was the house of Italian kings” - Angelo said. „But the problem was the church Before the unification the Papal States covered most of Lazio (including Rome), Marche, Umbria and Emilia. The popes supported the existence of small states. Pius IX could ask for Napoleon III's help”.

Austria, Italy's major obstacle to unification declared war. Cavour arranged a secret meeting with the French emperor. They formed an alliance, in exchange France received Savoy and Nice. In 1861, Italy was declared a united nation-state. The pope lost most of his territory, Camilo Cavour became the first Prime Minister and died few months later.

„P. mówi, że jest świetna lodziarnia na bulwarze Cavon” - powiedziałam do męża. „Cavour! Nie wiesz, kto to był?” - zapytał. Dowiedziałam się, że hrabia Cavour był ważną postacią w historii włoskiego zjednoczenia. „Oddał Sabaudię i Niceę Francuzom” - wyjaśnił. „Tak sobie oddał? Nie lepiej przelać trochę krwi” - żartowałam.

„Rzeczywiście Giuseppe Garibaldi był wściekły: sam urodził się w Nicei. Sabaudia była domem włoskich królów” - mówił Angelo. „Ale problemem był kościół. Przed zjednoczeniem Państwo Kościelne zajmowało większość Lacjum, Marche, Umbrię i Romanię. Papieże wspierali istnienie małych państewek, Pius IX mógł poprosić Napoleona III o pomoc.”

Austria, główny przeciwnik włoskiego zjednoczenia wypowiedziała wojnę. Cavour spotkał się w sekrecie z imperatorem Francji. Stworzyli koalicję, w zamian Francuzi otrzymali Sabaudię i Niceę. W 1861 r. Włochy stały się jednym państwem. Papież stracił większość swoich ziem, Camillo Cavour został pierwszym premierem i zmarł parę miesięcy później.

Thursday, November 10, 2016

Chinese Proverb/Chińskie powiedzenie

Italians often call anyone who is less than white „Marocchino” (Moroccan). Some time ago I met a woman who had fell in love with a man from Africa. About 40 and single, she had a good job and nice house. He was much younger, poor and good looking. „You're making the biggest mistake in your life!” - The people used to say, but she wouldn't listen and got married. 
englishrussia.com

The young husband moved in to her place. Unfortunately there wasn't happy ending. The „Marocchino” had robbed and dumped her. - twice. She couldn't handle the pain. Her depression spiralled out of control… “Experience is the name everyone gives to their mistakes.” – Oscar Wilde. It's true that mistakes help us grow and teach us a lesson.

Still, not everyone can „Fall down seven times, get up eight” (Chinese Proverb). Sometimes we look at someone's bad choices, and can't help but predicting catastrophe. We live in a world of bad decisions, but nobody wants to be told that he's wrong. Maybe the good advice is: „Follow your heart, but take your brain with you”.

Włosi często nazywają kogoś, kto nie jest całkiem biały „Marocchino” (Marokańczyk). Jakiś czas temu poznałam kobietę, która zakochała się w mężczyźnie z Afryki. Czterdziestoletnia i samotna, miała dobrą pracę i ładny dom. On był znacznie młodszy, przystojny i biedny. „Popełniasz największy błąd w życiu!” - mówiono, ale nie słuchała i wyszła za mąż.

Młody wybranek wprowadził się do jej domu, nie było jednak happy endu. „Marocchino” obrabował ją i porzucił – dwukrotnie. Nie radziła sobie z bólem, depresja wymknęła się spod kontroli… „Doświadczenie to imię, które nadajemy naszym błędom” (Oskar Wilde). To prawda, że porażki pomagają dorosnąć i dają nam lekcję.

Nie każdy jednak potrafi „upaść siedem razy, podnieść się osiem” (chińskie przysłowie). Czasem patrzymy na czyjeś błędne wybory i ciężko nam nie prorokować katastrofy. Żyjemy w świecie złych decyzji, ale nikt nie chce słyszeć, że się myli. Może najlepszą radą jest: „Idź za głosem serca, ale mózg zabierz ze sobą”.

Sunday, November 6, 2016

The sun shining in my face/Promień słońca na mojej twarzy

Snufkin says that One can never be enterily free but travels the world in a search for freedom. He's a loner, also I'm quite happy with solitude. We went to the forest last Sunday. Basilicata is one of Italy lesser known regions, maybe that's why Appennino Lucano National Park is so wild and uncontaminated. I left the others to collect sweet chestnuts and went for a walk. 

At first I heard other people: „My jacket is so heavy... Someone's just picked all the chestnuts...” And the voices were gone. If you like being alone it's because the silence makes all things fade and fall off. I walked on rocky path looking at long, green stalks of unknown plant, and knowing that we're all part of something, and that it's very simple.

We experience ourselves as something different but what separates us are words and feelings, and those one day will be gone forever. After half an hour or so I found myself on the plain. For a while I wasn't thinking anything, looking at the grayish, naked side of Monte Raparo, and feeling the sun shining on my face.

Włóczykij mówi, że nigdy nie jest się zupełnie wolnym, ale przemierza świat w poszukiwaniu wolności. Jest samotnikiem, ja też całkiem dobrze czuję się w sama. Pojechaliśmy do lasu w niedzielę. Basilicata to jeden z mniej znanych zakątków Włoch, może dlatego Park Narodowy Appennino Lucano jest tak dziki, nietknięty.

Oddaliłam się od zbierających kasztany i poszłam na spacer. Początkowo słyszałam innych ludzi: „Ciężka ta moja kapota… Ktoś już wyzbierał kasztany...” Potem głosy ucichły. Jeśli lubisz samotność to dlatego, że cisza sprawia, że wszystko blednie, opada. Szłam kamienistą ścieżką patrząc na długie, zielone łodygi nieznanej rośliny.

Wiedząc, że wszystko jest częścią czegoś, i że jest to bardzo proste. Odbieramy siebie jako innych, lecz to, co nas oddziela to uczucia i słowa, a te kiedyś znikną - na zawsze. Po mniej więcej pół godzinie znalazłam się na polanie. Przez chwilę nie myślałam o niczym, patrzyłam na nagie, szarawe zbocza Monte Raparo, czując promień słońca na mojej twarzy.

Thursday, November 3, 2016

Us, dreamers/My, marzyciele

John is a very modest writer. Authors rarely hide their work, but he keep quiet about it. „I love to read” - He wrote on his blog. „Writing has become a priority for me”. I'm certainly not like John. I'm more like my husband's colleague E. He likes drawing and wants to publish his manga comics on Amazon. E. does not exclude that he'll be famous. 
englishrussia.com

He's thinking what to do with all the money. „I'll satisfy some cravings, and then donate the rest of it for the charity” - E. said. Writers need to be dreamers, but also goalers. I convinced myself that I won't wait to be 'chosen' by traditional publisher, and decided I should self-publish my dystopian mini-novel „Matera 2019” in electronic book format only.

I did the easy part: I designed the book cover, I've found a freelance editor and someone who will convert my manuscript into e-book. When „Matera 2019” is out in the world, I'll start spreading the message. Very likely I won't get mainstream media attention, but I'm counting on blogs for reviewing books. At least I'm giving myself a chance.

John jest bardzo skromnym pisarzem. Autorzy nieczęsto kryją swoje dzieła, on zaś nie obnosi się z twórczością. „Kocham czytać” - pisze na blogu. „Pisanie stało się moim priorytetem”. Nie jestem jak John, przypominam bardziej kolegę mego męża. E. Lubi rysować, chce wydać swoje komiksy manga na Amazon. E. nie wyklucza, że stanie się sławny.

Myśli, co zrobić z nadmiarem pieniędzy. „Zaspokoję parę swoich zachcianek, resztę oddam na dobroczynność” - mówi. Pisarze muszą marzyć, ale i stawiać sobie cele. Przekonałam się, że nie będę czekać aż wybierze mnie tradycyjny wydawca i sama opublikuję moją mini-powieść dystopijną „Matera 2019” w formacie elektronicznym.

Wykonałam „łatwą część”: zrobiłam okładkę, znalazłam redaktora freelancer i kogoś, kto przekształci maszynopis w e-book. Kiedy powieść ukaże się na horyzoncie, zacznę upowszechniać wieści. Pewnie nie zwrócę uwagi głównych mediów, liczę jednak na blogi książkowe. Przynajmniej daję sobie szansę.


Saturday, October 29, 2016

On the edge/Na krawędzi

The bearded man was sitting on the pavement. I went to the Caffeteria and so did he. „Coffee and potato chips for the genetlman outside!” - The clerk said. I saw the beggar paying for the order. I recharged my mobile phone and left the Caffeteria, thinking about the bearded guy. He was spending the coins next to his „work place” - why shouldn't he? 
 englishrussia.com/

Living on the edge, being excluded is a painful experience, and it never gets any easier. The begging man who was looking at the people eating their cake, did he bought some coffee to show that he's not any different? A young black guy with headphones next to the supermarket – to me he was like: “Asking for money? Who cares, I listen to the music!”

I have been reading that prince William spent a night sleeping on the streets of London. Next to him slept Seyi Obakin, homelessness charity chief executive. William rolled his sleeping bag at 6 am. He spent about one hour talking to several homeless people. “He seems like a good guy and at least he is trying to see how the other part live” - One of them said.

Na chodniku siedział brodacz. Weszłam do kawiarni, on też. „Kawa i frytki dla pana na zewnątrz!” - powiedział sprzedawca. Widziałam, jak żebrak płaci za zamówienie. Doładowałam telefon i wyszłam z kawiarni, myśląc o brodatym mężczyźnie. Spędzał swoje drobne obok „miejsca pracy” - dlaczego nie? Żebranie to bolesne doświadczenie.

Życie na krawędzi, bycie wykluczonym - nigdy nie robi się łatwiej. Żebrak który patrzył na ludzi, jedzących ciastka – czy kupił kawę żeby pokazać, że nie jest od nich inny? Młody czarnoskóry mężczyzna ze słuchawkami na uszach koło supermarketu – sprawia na mnie wrażenie, że mówi: “Proszenie o pieniądze? Kogo to obchodzi, ja muzyki słucham!”

Czytałam że książę William spędził noc na ulicach Londynu. Obok niego spał Seyi Obakin, dyrektor organizacji pomagającej bezdomnym. William zwinął swój śpiwór o 6 rano, spędził godzinę rozmawiając z żyjącymi na ulicach ludźmi. “Wygląda na porządnego gościa, przynajmniej próbuje zobaczyć, jak żyje ta inna część” - powiedział jeden z nich.

Thursday, October 27, 2016

Unsafe city/Niebezpieczne miasto

Every morning is a peak time: the parents are dropping their children to school, and parking their cars in double row. Some days an officer is regulating the traffic. Tuesday morning he had a dispute with a woman who left her car on a crosswalk. “It will be only for a minute!” - She insisted. I have to say that I quite like the „spirit of Bari”.

I was approached by an elderly lady in local supermarket. „How much did you pay for the kitchen towel?” - She asked. „About € 1,50” - I said. „Haven't you see the offer? Three kitchen roll towels for €1,70!” - She informed. Few days later I went to buy some grind beef. „I've finished the meat for €6! Come back later” - The clerk told me even if didn't ask for the offer.

We were told that Bari is unsafe before we went to live there. I didn't like our neighborhood the very first day: almost no green, only block of flats. We went to pizza shop for dinner. Italians like to be outdoors in the evening, when the weather is good. I saw the women congregate in the cement square. Everywhere people are the same.

Każdy ranek to godzina szczytu: rodzice podwożą dzieci do szkoły, parkują w podwójnym rzędzie. W niektóre dni ruchem kieruje policjant. We wtorek polemizował z kobietą, która zostawiła samochód na przejściu dla pieszych. „Tylko na chwilę!” - twierdziła. Muszę przyznać, że dość mi się podoba ten „duch Bari”.

Zostałam zaczepiona przez starszą panią w supermarkecie. „Ile zapłaciłaś za papierowe ręczniki?” - zapytała. „Około 1,50 euro!” - odparłam. „Nie widzisz oferty? Trzy rolki za 1,70 euro!” - poinformowała. Parę dni potem chciałam kupić mieloną wołowinę. „Skończyłem mięso za 6 euro, przyjdź później!” - rzekł sprzedawca, choć nie pytałam go o promocję.

Mówiono nam, że Bari to niebezpieczne miasto, zanim przeprowadziliśmy się tutaj. Pierwszego dnia nie spodobało mi się osiedle: prawie żadnej zieleni, tylko bloki. W porze kolacji poszliśmy kupić pizzę. Kiedy jest ciepło,Włosi lubią spędzać wieczór na dworze. Zobaczyłam kobiety, zgromadzone na cementowym placu. Ludzie wszędzie są tacy sami.

Saturday, October 22, 2016

£1 for ten/Funt za 10 sztuk

I have been reading that a bag of rubbish was displayed as a work of art at the Tate Britain gallery. One of the cleaners threw it out with the thrash. The plastic bin linner filled with waste paper was later recovered, but it was too damaged to display. The gallery did't reveal the compensation offer for the artist, but apparently similar bags cost £1 for ten.

For me, the „art work” was rubbish, and cleaning staff's act was an evidence of the ignorance of experts. Very often the filter of common sense can say if something can be considered a good art. About two months ago I started my sketch-a-day challenge. „Your drawings are all the same!” - My husband said when I asked for his opinion.

The harsh critical voice was right. I wasn't improving: I kept drawing simple and quite bad shapes, and cover it with Photoshop filters. But Adobe product isn't a magic tool: it takes a lot of effort to create something which is not rubbish. I believe that I can so keep drawing, and sharing my illustrations on La donna&Photoshop blog and Artmajeur page.

Czytałam, że galeria Tate Modern wystawiła worek na śmieci jako dzieło sztuki. Jedna ze sprzątaczek wyrzuciła go razem z odpadkami. Plastikowy worek wypełniony papierem został odzyskany, był jednak zbyt uszkodzony, by go pokazywać. Galeria nie podała wysokości odszkodowania przyznanego artyście; mówi się, że podobne worki kosztują funta za 10 sztuk.

Moim zdaniem „dzieło” było nic nie warte, to, co zrobiła sprzątaczka pokazuje nieświadomość ekspertów. Bardzo często filtr zdrowego rozsądku wskazuje, czy coś może być uznane za prawdziwą sztukę. Dwa miesiące temu rozpoczęłam wyzwanie: rysunek na dzień. „Twoje szkice są takie same!” - rzekł mąż, poproszony o opinię.

Surowy głos krytyka miał rację. Nic się nie poprawiało: rysowałam proste, niezgrabne kształty i pokrywałam je filtrami Photoshopa. Ale produkt Adobe to nie magiczna różdżka – stworzenie czegoś wartościowego wymaga wysiłku. Wierzę, że mi się uda, więc rysuję – i pokazuję moje obrazki na blogu Ladonna&Photoshop i stronie Artmajeur.