Saturday, May 25, 2013

Rich Basilicata/Bogata Basilicata



I got used to the fact, that the economy of the region is poorly developed and couldn’t believe that in Basilicata there is both petroleum and gas. All the profits however would be taken away from the region, leaving the people of Basilicata only contamination (and petrol token worth 140 EURO a year for every adult resident of the region).

The fact that there is petroleum in Basilicata, and the region is still the poorest in Italy is shameful. It means that the residents are being robbed from what they are entitled to; just like in it happened in “banana republic”. A friend told me that English concern wanted to dig for other oil fields in Basilicata.


Local officials turned them off: they had to learn from previous experience that all the money would go into the pocket of petroleum industry people and officials, who are doing them favours. Even if it’s true, still 50% of petrochemical industry in Basilicata belongs to English, French, Dutch and Japanese companies.

Przyzwyczajona do faktu, że ekonomia prowincji jest dość słabo rozwinięta, nie chciałam uwierzyć, że w Basilicacie znajduje się zarówno gaz, jak i ropa naftowa. Zyski z tego faktu czerpią wyłącznie „osoby zainteresowane” - mieszkańcom prowincji pozostają zanieczyszczenia przemysłowe oraz bon na benzynę o wartości 140 Euro.

Takowy rokrocznie przysługuje każdemu dorosłemu Lukanowi. Fakt, że Basilicata jest najbiedniejszą prowincją Włoch, a jednocześnie na jej terenie wydobywa się ropę naftową jest skandaliczny – pokazuje, że mieszkańcy są okradani z tego, co im należne na podobieństwo „republik bananowych”. Pewien znajomy opowiadał mi, że angielska firma chciała robić odwierty próbne na terenie prowincji.

Ich zdaniem, są tu nieodkryte złoża ropy i gazu. Lokalni urzędnicy, nauczeni doświadczeniem, że pieniądze zasilą kieszeń właścicieli rafinerii oraz przychylnych im urzędników, nie wyrazili zgody. Jeśli nawet to prawda, to 50% przemysłu związanego z wydobyciem ropy w Basilicacie jest już w rękach Francuzów, Anglików, Holendrów i Japończyków.

Saturday, May 18, 2013

No sun for nursery children/Nie ma słońca dla przedszkolaków



About 10 years ago, there was a nice big nursery school in the industrial estate. Unfortunately, the building was quite old and it happened that the roof started leaking water. The parents were concerned about the well-being of their children: they complained, reporting the situation to the government. Local authorities did the easiest thing.

They roof was never fixed and the building had become a ruin. Many years ago, Pisticci Scalo had “scuola media” – a school for 11 – 14 years old children. “Scuola media” closed, leaving empty building, some 4 small class rooms. Local authorities displaced there nursery school. Small children have to stay mostly in one room. They have their lunch in another one.

The little ones would be sitting behind the desk, playing with their toys or drawing. Nobody cares, that those 3-5 years old need some more place to play properly. Nevertheless that the weather in Italy is nice and there is a lot of sun, the kids can only dream about playing outside. There is no playground in their new “nursery”, of course.

Jakieś 10 lat temu, osiedle przemysłowe posiadało porządne, duże przedszkole. Niestety, budynek liczył sobie około czterdziestu lat: pewnego razu rodzice zauważyli, że dach nie spełnia wymogów bezpieczeństwa – wymagał naprawy. Rodzice, w trosce o zdrowie swoich dzieci, zaczęli pisać skargi i zawiadomienia. Władze szkolne zrobiły najłatwiejszą rzecz – nie naprawiono dachu i budynek popadł w ruinę.

Dawno temu, na osiedlu istniała “scuola media” – odpowiednik naszego gimnazjum. “Scuola media” została zamknięta, pozostawiając pusty budynek: około 4. małych salek. Lokalne władze przeniosły tam przedszkole. Dzieci przebywają w jednej małej salce; posiłki jedzą w drugiej, nieco większej.

Maluchy zazwyczaj siedzą w ławkach, bawiąc się klockami i rysując. Nikogo nie obchodzi, że trzylatkom i pięciolatkom przydałoby się miejsce do biegania. Pomimo, że we Włoszech pogoda sprzyja zabawie na świeżym powietrzu, również o tym nie mogą marzyć dzieci z osiedla. Ich nowe „przedszkole” nie ma placu zabaw, oczywiście.



Thursday, May 16, 2013

Pane e cioccolata



The old expat returned to his native Nova Siri. He immigrated to Switzerland 40 years ago, just like „guest worker” Nino "Pane e cioccolata" by Franco Brusati ("Bread and Chocolate" 1974). "Italian miracle" changed the country: the generation of my equals was designated to better life. The most logical choice was to study. The next thirty years changed the life of Italians – for worse.
 
Many of graduated people wouldn't find a job. "I would do beautician course instead of studying!" - Someone told me. "I wish my dad helped me to establish a shop instead of paying for my University!" - Another girl said. Also I’ve got degree. I remember a clerk in Job Center who had said: "Another unemployed with Masters'!"

I felt bad – but I didn’t even like my course: I wanted to become a chef. In Switzerland all the kids are having a very important exam. If the outcome wasn't brilliant - the pupil would be designed to a vocational school. He will be paid during the education and he's sure to find a job afterwards. Isn't a good chef better than unemployed graduate?

Stary emigrant wrócił do rodzinnej Nova Siri. po 40 latach. Wyjechał do Szwajcarii 40 lat temu, jak „gastarbeiter” Nino z filmu "Pane e cioccolata" Franco Brusati ("Chleb i czekolada" 1974). „Włoski cud gospodarczy” zmienił kraj. Pokolenie moich rówieśników było przeznaczone do lepszego życia. Niestety, kolejne trzydzieści lat znów odmieniło życie Włochów – na gorsze.

Wielu wykształconych ludzi nie znalazło pracy. „Lepiej by było, żebym została kosmetyczką, zamiast studiować!” – powiedziała mi ktoś. „Wolałabym, żeby rodzice pomogli mi otworzyć sklepik, zamiast płacić na studia!” – stwierdziła inna znajoma. Też mam dyplom. Pamiętam słowa pani w urzędzie pracy: „O, kolejny bezrobotny magister!”.

Było mi przykro, lecz nie lubiłam studiować: chciałam być kucharzem. Młodzież w Szwajcarii odbywa bardzo ważny egzamin. Jeżeli wyniki nie są dobre - uczniowi sugeruje się szkołę zawodową. Ma płacone praktyki i jest pewien, że znajdzie pracę. Jeżeli chce studiować, rodzice będą musieli płacić za jego edukację. Ostatecznie, czy dobry kucharz nie jest lepszy od bezrobotnego magistra?