"Dziś też jedliśmy!" - powiedział. W
każdym razie, mój blog kończy dziś trzy lata. 289 postów i 33248
wyświetleń strony. Będzie tylko lepiej!
Monday, May 4, 2015
39.L'uomo cannone
Tuesday, April 28, 2015
Qick cure/Szybka kuracja
Back
in 2008 I was renting a room in Warsaw; there was a young family in
the apartment. Ł. worked something like 14 hours per day while his
wife looked after their child. “I’m a bricklayer but I’m
earning 6000 zł (about 1200 pounds) per month!” – He used to
say. The hard work finally made him ill. Ł. began to complain of
sharp pain in his back and arms.
I
felt sorry to him. “He’s tired!” – I told his wife once. –
“It’s too much for him. You cannot transform Fiat 126 into
Porshe!” He was taking medicines to ease the pain and was going to
work anyway. Ł. was getting worse – he found it difficult to walk
one day. I remember him lying in bed; it was Friday, they were
supposed to go somewhere but Ł. was unable to drive.
The
door was open; I allowed myself to peek into “how is that
situation”. His wife was mad. I saw her bending over her sick
husband. “Get up you f*** a***! I’m f*** with you!” - She
shouted. Ł. looked at her with his eyes wide open. After some 10
minutes of screaming and really bad words he did get up of bed and
helped her with packing. It was very quick cure.
W
2008 roku wynajmowałam pokój w Warszawie; było tam jeszcze młode
małżeństwo. Ł. pracował jakieś 14 godzin dziennie, podczas gdy
żona zajmowała się dzieckiem. „Jestem murarzem, ale zarabiam
6000 zł na miesiąc!” – mówił. Ciężka praca powoli go
wyczerpywała - zaczął narzekać na silny ból pleców i ramion.
Było
mi go żal. „Jest zmęczony!” – powiedziałam kiedyś jego
żonie. - “Nie można przerobić malucha na Porshe.” Brał leki
przeciwbólowe i dalej chodził do pracy. Czuł się coraz gorzej -
pewnego dnia miał trudności z chodzeniem. Pamiętam go leżącego w
łóżku; był piątek, mieli gdzieś jechać, ale Ł. nie dał rady
prowadzić.
Drzwi
były otwarte; pozwoliłam sobie zerknąć, żeby “skontrolować
sytuację.” Żona była wściekła: widziałam, jak pochyla się
nad chorym Ł. „Wstawaj, ty p*** ch***! Mam cię k*** dosyć!”
– wrzeszczała. Patrzył na nią wielkimi oczami. Po jakichś 10
minutach krzyków i przekleństw wstał z łóżka i pomógł jej w
pakowaniu. Była to bardzo szybka kuracja.
Monday, April 27, 2015
Sunday, April 26, 2015
The picture/Obrazek
My
neighbour T. is 86 but still fit and healthy. We got chatting
recently – she noticed me reading “Dylan Dog” comic book. “My
husband loved crosswords!” – She told me. “Every evening before
I fell asleep I think about him!”. He died 7 years ago after long
illness. There is still door plate with his name on T.’s door.
Forrest
Gump: “And then in the desert, when the sun comes up, I couldn't
tell where heaven stopped and the earth began. It's so beautiful.”
Jenny Curran: “I wish I could've been there with you.” Forrest:
“You were.” The quote from famous film makes me think about the
old lady from the nursing home where I worked. I used to look at the
picture in her room.
She
and husband were running down the hill: they looked ever so happy.
Sadly the man died and she got ill. I liked her: she was silent and
polite. Her illness was progressing - she lived in a world completely
in her own mind and often “talked” to her daughter. I’m sure
sure she hadn’t forgotten also her beloved husband. Wherever she
went there he was.
Moja
sąsiadka T. ma 86 lat ale jest zdrowa i sprawna. Rozmawiałyśmy
ostatnio – zauważyła, że czytam komiks „Dylan Dog". „Mąż
uwielbiał krzyżówki!” – rzekła. „Każdego wieczoru zanim
zasnę, długo o nim myślę!” Mąż zmarł 7 lat temu po długiej
chorobie. Na drzwiach T. ciągle wisi tabliczka z jego imieniem.
Forrest
Gump: “A na pustyni, kiedy wschodzi słońce, nie można rozróżnić,
gdzie kończy się niebo i zaczyna ziemia. To takie piękne.” Jenny
Curran: „Chciałabym być tam z tobą.” Forrest: “Byłaś".
Cytat ze sławnego filmu przypomina mi staruszkę z domu opieki, w
którym pracowałam. Patrzyłam na zdjęcie w jej pokoju.
Ona
i jej mąż zbiegali w dół wzgórza; wyglądali na bardzo
szczęśliwych. Niestety mężczyzna zmarł, a ona zachorowała.
Lubiłam ją – była milcząca i uprzejma. Choroba postępowała
szybko – żyła we własnym świecie i często „rozmawiała” z
córką. Jestem pewna, że nie zapomniała również ukochanego męża.
Gdziekolwiek była, był i on.
Tuesday, April 21, 2015
Matera 2019
The
Sassi di Matera (stones of Matera) is second oldest city in the
world. The ancient city hot to fame thanks to Carlo Levi. The Italian
author had been arrested for anti-Fascist activities in 1935 and
exiled to Basilicata. In Mussolini’s time the region was distant
and barbarous. “Christ stopped short of here!” - The locals told
him. Levi was shocked by poverty almost unknown in northern Italy.
His
book “Christ stopped at Eboli” was published in 1945. When Levi
came to Matera, city’s residents lived troglodytic existence in
cave houses. He wrote about children “sitting on the doorsteps, in
the dirt, while the sun beat down on them, with their eyes
half-closed and their eyelids red and swollen.” They begged for
quinine. Child mortality reached 44 per cent.
His
book helped to propel the "Problem of the South." In 1948,
Italian prime minister declared Matera the shame of Italy. The
government cleared Sassi, moving the inhabitants to new houses. Today
there are numerous shops, galleries and museums, cafés and stylish
private houses. Matera, the city of caves, will be European Capital
of Culture for 2019.
P.S.
A very interesting post about Matera.
Sassi
di Matera (kamienie Matery) to drugie najstarsze miasto świata.
Starożytne miasto wsławiło się dzięki Carlo Levi. Włoski pisarz
został aresztowany w 1935 roku za działalność antyfaszystowską i
zesłany do Basilicaty. W czasach Mussoliniego region był
niedostępny i dziki. „Chrystus zatrzymał się kawałek od nas!”
– mówili mieszkańcy. Levi był zaszokowany ubóstwem prawie
nieznanym na północy kraju.
Książka
„Chrystus zatrzymał się w Eboli” ukazała się w 1945 roku.
Kiedy Levi przyjechał do Matery, mieszkańcy prowadzili żywot
troglodytów w domach-jaskiniach. Opisał dzieci „siedzące przy
drzwiach w gnoju, w słońcu, z oczyma na pół przymkniętymi, o
powiekach czerwonych i nabrzmiałych.” Błagały o chininę.
Śmiertelność dzieci sięgała 44 procent.
Książka
pomogła zauważyć “Problem Południa.” W 1948 roku włoski
premier ogłosił Materę „hańbą Włoch.” Rząd opróżnił
Sassi, wysiedlając mieszkańców do nowych mieszkań. Dziś znajdują
się tam liczne sklepy, galerie, muzea, kawiarnie i orginalne domy.
Miasto jaskiń, Matera ogłoszona została Europejską Stolicą
Kultury 2019.
P.S.
Ciekawy post o Materze.
Friday, April 17, 2015
Acid lake/Kwaśne jezioro
Recently
I bought WWF exercise book. “The human population of our planet is
now consuming 50 per cent more natural resources than it can
sustainably produce” – I read on the cover. “Humans will need
two Earths to support our lifestyles by 2030 because we are draining
the world’s resources so quickly”.
Few
days ago someone
shared
this
link.
“Hidden in an unknown corner of Inner Mongolia is a toxic,
nightmarish lake created by our thirst for smartphones, consumer
gadgets. Dozens of pipes line the shore, churning out a torrent of
thick, black, chemical waste from the refineries that surround the
lake.”
“The
smell of sulphur and the roar of the pipes invades my senses. It
feels like hell on Earth.” It reminded Miazaki’s animated film.
Nausicaä lives in fantasy post-apocaliptic word. Her beloved
Valley of the Wind is not far form acid lake. Fantasy and reality
clash with. Toxic
Jungle is waiting for us.
Ostatnio
kupiłam zeszyt WWF. “Już dziś zużywamy 50% więcej surowców
niż Ziemia jest nam w stanie zapewnić.” – czytałam na okładce.
„W 2030 roku będziemy potrzebowali aż dwóch planet, żeby
zaspokoić nasze potrzeby.” Parę dni temu ktoś
upowszechnił ten
link.
„Ukryte
w nieznanym zakątku Mongolii Wewnętrznej leży toksyczne jezioro
jak z koszmarnego snu. Wykreował je nasz głód smartfonów i innych
gadżetów. Dziesiątki rur otaczają brzeg, wypluwając potoki
czarnych, chemicznych ścieków z rafinerii otaczających jezioro.”
“Smród
siarki ryk huczenie rur poraża moje zmysły. Wygląda to jak piekło
na ziemi.” Przypomniało mi to jeden z filmów Miazaki. Nausicaä
żyje w fantastycznym, postapokaliptycznym świecie. Jej ukochana
Dolina Wiatru leży niedaleko kwaśnego jeziora. Rzeczywistość
miesza się z fantazją. Czeka nas Toksyczna
Dżungla.
Tuesday, April 14, 2015
Other parts of Italy/Inne części Włoch
R.
went to express condolences. She brought me coffee and sweets –
it’s long established custom. Her daughter moved to Milano some
time ago: her husband found a job there. For five years he couldn’t
find anything in Basilicata. C. worked in the factory, but recently
he was discharged. He went to Toscany; they say that his family will
join him there.
Despite
all the drilling the region remains the poorest parts of Italy and
suffers from unemployment (more than 11%). Basilicata loses 3,000
people a year, as people seek opportunities in other parts of Italy.
A. and S. never wanted to leave, but they are living with lack of job
security. Recently the situation got worse.
S.
is thinking to leave his native place. “I have to buy some new
clothes!” – He told A. – “I have to look smart if I want to
work in the North!” I was talking about it with my husband. “You
have to be more elegant. Maybe also you will find something in
Lombardy!” – I joked. “I don’t want to go to the North!” –
He said. I know!
R.
przyszła złożyć mi kondolencje. Przyniosła kawę i słodycze –
popularny tu zwyczaj. Jej córka wyjechała niedawno do Mediolanu:
jej mąż znalazł tam pracę. Przez pięć lat nie udawało mu się
to w Basilicacie. C. pracował w fabryce, ale niedawno został
zwolniony. Pojechał do Toskanii, mówi się, że rodzina dołączy
do niego.
Na
przekór pozyskiwaniu tu ropy, region pozostaje najbiedniejszy we
Włoszech i cierpi z powodu bezrobocia (powyżej 11%). Basilicata
traci 3000 osób rocznie – ludzie szukają możliwości w innych
częściach Włoch. A. i S. nigdy nie chcieli wyjeżdżać, brak im
jednak poczucia bezpieczeństwa i stabilnej sytuacji w pracy.
Ostatnio
wszystko się pogorszyło. S. myśli o opuszczeniu rodzinnych stron.
„Muszę kupić nowe ubrania!” – powiedział A. „Muszę dobrze
wyglądać, jeśli chcę pracować na Północy”. Rozmawiałam o
tym z mężem. „Powinieneś być bardziej elegancki. Może też
znajdziesz coś w Lombardii!” – żartowałam. “Nie chcę jechać
na Północ!” – odparł. Wiem!
Subscribe to:
Posts (Atom)











