Sunday, December 25, 2022

2.Matera 2019

 

W 1993 roku Matera została objęta patronatem UNESCO. Opuszczone Sassi, do których od lat zapuszczali się narkomani albo wagarujący uczniowie, doczekały się zainteresowania. Gaia mieszkała w Corte San Pietro. Przed wielką zagładą wykute w skale wąwozu domki gościły turystów. Groty, w których dawniej gnieździły się rodziny nędzarzy, poddano restauracji i przekształcono w pokoje eleganckiego hotelu. Zadbano, by zachować niepowtarzalność Sassi: oryginalną strukturę ścian z prymitywnymi niszami i „usta trzech cystern”, czyli antyczny system zbioru wody deszczowej, służący dawnym mieszkańcom dzielnicy.

Nad Sasso Caveoso góruje Madonna de Idris. Jedyny w swoim rodzaju starożytny kościół to kolejna pieczara, do której doczepiono fasadę z białego kamienia. Wykute w stwardniałej glinie stopnie prowadzą do kaplicy. Na jej dachu piętrzy się surowa, nieobrobiona skała. Gaia szła powoli ulicą, która – jak pisał Carlo Levi – z jednej strony miała przepaść, z drugiej zaś domy. Zapędziła trzy kozy do chaty, służącej im za oborę, i długo leżała na obszernym łóżku, w niedopranej pościeli. Czuła się samotna i bezradna jak jeszcze nigdy w życiu. Miała wrażenie, że los Sassi był przesądzony.

Człowiek-hybryda miał rację – ich przewodnik żegnał się z życiem. Należał do nielicznych, którzy pamiętali świat sprzed czasów zagłady. Siedmioletni, osierocony chłopiec zaczynał nowe życie na gruzowiskach starego. Charyzmatyczny Falco był zdania, że katastrofa, która spustoszyła Ziemię, to owoc ludzkiego egoizmu i głupoty. Pochodził z Taranto w Apulii. Kiedy był mały, chodniki portowego miasta pokrywały pokłady czerwonego pyłu. Zakłady przemysłu stalowego dawały pracę i umieralność na raka płuc przekraczającą włoską średnią o trzydzieści procent. W dzielnicy Tamburi, gdzie mieszkał, prawo zabraniało ludziom uprawiania czegokolwiek na zatrutej ziemi. Matkom z Taranto odradzano karmienie piersią, bo miały trzykrotnie przekroczoną normę toksyn w mleku.

Falco upodobał sobie cytat z Matrixa:

– Każdy ssak na tej planecie instynktownie stwarza naturalną równowagę ze środowiskiem, ale ludzie nie – powtarzał. – Umieją przetrwać, zajmując nowy teren. Jest jeszcze jeden organizm, który tak właśnie się zachowuje. Wirus. Ludzie są chorobą, rakiem tej planety.

Przez dwanaście lat po wojnie mieszkał w dużej kolonii i był świadkiem eksperymentów, którym poddawano mieszkańców. Nastoletni Falco widział zwierzęta noszące w sobie zmutowane, służące do przeszczepów części ludzkiego ciała.

– Tłumaczyli, że wymieniane narządy są odporne na promieniowanie – opowiadał po latach.

Dołączyłby pewnie do tych, którzy ze strachu przed śmiercią pozwalali to ze sobą robić, gdyby nie Kurt. Siwowłosy, brodaty Anglik opuścił dom i rodzinę wiele lat przed wojną. Przemierzał świat z dwom dużymi psami, na chleb i piwo zarabiał żebraniem, nauczył się żonglować i pokazywał sztuczki na ulicach Matery. Upodobał sobie Sassi i chciał tam powrócić po końcu starego świata. Falco zaprzyjaźnił się z Kurtem. Pod wpływem sześćdziesięciolatka odmawiającego poddania się transplantacjom również się z nich wycofał. Postanowili, że opuszczą kolonię – chcieli szukać miejsca, które bardziej im odpowiadało.

– Wiedziałem, że możemy zginąć – mówił Falco. – Byłem na to gotowy.

Przemierzali wyludnioną Apulię i Basilicatę, nie wiedząc, dokąd się udać. Pewnego dnia skończyły się im skromne zapasy jedzenia. Młody Falco był pewien, że czeka ich śmierć głodowa, a wtedy Kurt powiedział mu o breatharianizmie, czyli odżywianiu pranicznym.

– Ciało przyzwyczaiło się do pokarmu, bo zostało zmuszone – mówił. – Składa się z atomów, dziewięćdziesiąt dziewięć i pół procenta atomu to pusta przestrzeń. Tam znajduje się prana. Można ją absorbować z Kosmosu. To rodzaj fotosyntezy.

Anglik twierdził, że takie odżywianie było w powszechnym użyciu w zamierzchłych czasach, kiedy człowiek żył na wyższym poziomie energetycznym. Można się do niego dostroić poprzez oddychanie i światło. Dwudziestolatek podchodził sceptycznie do takich rewelacji, ale nie miał wyboru. Znajdowali się na wyjałowionej ziemi.

– Medytowaliśmy na tamtym pustkowiu – opowiadał Falco. – Wznosiliśmy energię, produkując i absorbując pranę.

Mijały dni i tygodnie. Ku zdziwieniu chłopaka nie tylko nie umierali, lecz mieli siłę na codzienne pokonywanie wielu kilometrów drogi. Kurt wyjaśniał ten przypływ energii przywróceniem funkcji gruczołów.

– Wszystko ma swoją ścieżkę energetyczną. – powtarzał. – Kiedy jemy, mieszamy naszą energię z obcą.

Falco uwierzył, że ciało powinno żywić się praną. Po wielu dniach wędrówki, która po latach obrosła legendą, dotarli do Matery. Kurt pamiętał wiszące nad przepaścią miasto. Utrzymywał, że mogli tam żyć ludzie, którzy myśleli podobnie jak oni. Tak też było, zostali przygarnięci przez nowych mieszkańców Sassi. Licząca niecałe sto osób społeczność w istocie nie chciała mieć nic wspólnego z ludźmihybrydami. Byli wygłodzeni, odżywiali się odrobiną mąki z wyhodowanych ziaren i wszyscy chorowali. Nowi przybysze uczyli ich, jak zastąpić jedzenie energią życiową. Ludzie z Sassi chętnie słuchali brodatego Anglika. Kurt zmarł kilka lat potem. Odchodząc, namaścił na następcę swojego przyjaciela.

– Masz w sobie ogień – mówił. – Wzmacniaj go, bądź szamanem swojego plemienia! Przez trzydzieści pięć lat Falco sprawował funkcję przewodnika. Za jego przykładem ludzie z Sassi medytowali, ucząc swoje ciała wchłaniania ciekłej energii. Szukano w nim oparcia – wszyscy mieli chwile zwątpienia, choroby i nieszczęścia z przeszłości niejednego pogrążyły w depresji. Był ostoją, ze wszystkimi problemami zwracano się do niego. Ostatnimi czasy bardzo podupadł na zdrowiu, jego twarz przybrała woskowożółty kolor. Przypuszczano, że ma raka wątroby. On sam zdawał się tym nie przejmować.

Ciemnowłosa Gaia przystanęła przed domkiem, na którego dachu rozrastały się ukwiecone krzewy. Lipcowe słońce rozgrzewało do białości niebo, było bardzo gorąco – nie powinna przebywać na zewnątrz. Zdarzały się jej omdlenia, traciła przytomność, gdy była zmęczona lub kiedy doskwierały upały. Otarła spocone czoło i zastukała do drzwi pomalowanych wyblakłą, granatową farbą.

– Wejdź! – usłyszała.

W środku było orzeźwiająco chłodno. Podeszła do łóżka, na którym leżał Falco.

– Co cię sprowadza? – zapytał przyciszonym głosem.

Gaia mimowolnie zaczęła mu się przyglądać, jakby szukając oznak nadchodzącej śmierci. Przewodnik miał wzdęty brzuch, wychudzone ręce i nogi. Podkrążone cieniami oczy były zapadnięte. Wiedziała, co to oznaczało.

„To już koniec!” – pomyślała z rozpaczą. „Wszyscy tak samo umrzemy!” Napięcie ostatnich godzin sięgnęło zenitu. Odwróciła się, nie chcąc, żeby widział łzy, których nie powstrzymywała.

– Co się stało? – odezwał się. – Płaczesz przeze mnie? Dlaczego?

„Nie chcę, żebyś umierał!” – pomyślała, stojąc twarzą do ściany.

– Oni nas obserwują – rzekła po dłuższej chwili.

Opowiedziała mu o spotkaniu z człowiekiem, który kazał się nazywać Riddickiem. Słuchał, nie przerywając, wpatrzony w stojące na wykutej w skale półce gliniane naczynia i dzbany.

– Oczywiście, że obserwują – szepnął, kiedy skończyła mówić. – Muszą wszystko wiedzieć…

– Chcą narządów?

– Jesteśmy wystawieni na promieniowanie – zauważył. – Nie przeszczepia się takich organów… Był młody, przystojny, prawda? Podobał ci się?

– Chyba tak – rzekła po chwili. – Może.

– Pomyśl. Dlaczego przyszedł do ciebie?

– Żeby się ze mną rozmnażać?

– Można by tak powiedzieć… Potrzebują ludzkich komórek jajowych, czystych, niezmodyfikowanych.

– Co teraz będzie? – spytała naiwnie Gaia.

– Zależy to tylko od ciebie. Ich prawo szanuje wolność jednostki… Nie zmuszą nas do niczego.

„Dlatego tracił czas na rozmowę!” – pomyślała. „Chciał mnie przekonać, żeby dopiąć swego”.

Uświadomiła sobie dwie rzeczy: że najprawdopodobniej zobaczy jeszcze Riddicka i że to jej odpowiada. Siedziała na ściemniałym ze starości krześle, rozglądając się w zamyśleniu. W domu mieściło się wcześniej muzeum, odrestaurowaną grotę wypełniały meble z poprzedniej epoki. Pod ścianą stał kołowrotek do przędzenia, drewniany kufer i ciężki, ręcznie robiony mebel z szufladami. Obok łóżka, na którym leżał chory, widać było kołyskę. Falco miał kilkoro dzieci z dwiema kobietami. Te, które przeżyły, były już dorosłe i mieszkały niedaleko niego. Myślała, co jeszcze powinna powiedzieć. Miała nadzieję, że słowa rozproszą niepokój, który gościł w jej sercu.

– Martwisz się. – usłyszała. – Myślisz o przyszłości, a z nią nie możesz się zmierzyć! – Dla ciebie to nie ma znaczenia…

– Nie myślę, że przeszłość jest ważniejsza od tego, co teraz, ani że przyszłość może mnie uratować. Jedyne, co mam, to ta chwila… Dlaczego jesteś smutna? Czy w tym momencie czegoś ci brakuje?

Zastanowiła się nad tym, co powiedział. Nic szczególnego nie przychodziło jej do głowy.

– A widzisz… Ale to nie wystarczy, bo czekasz na coś innego.

– Ty umierasz… – zaczęła.

– Mój czas minął. Wiesz, co myślę o śmierci? Przypomina mi się jeżyk, którego znalazłem na chodniku dawno temu, przed wojną. Leżał zwinięty w kłębek, taka kolczasta kulka – opowiadał. – Zrobiło mi się żal i mama wsadziła go do reklamówki. Jeszcze żył, kiedy dotarliśmy do domu… Położyłem zwierzątko pod jabłonką, chciałem mu dać jabłko, ale na nie nie patrzył. Przyjął śmierć spokojnie, bez lamentowania, jakby to był kawałek owocu.

– Chciałabym pamiętać, jak było w tamtych czasach!

– Wciąż rozmawiało się o jedzeniu! – zawołał z uśmiechem Falco. – Ojciec spędzał całe dnie w pracy, żeby na nie zarobić. Matka robiła zakupy i gotowała. Jeszcze nie zdążyła sprzątnąć po obiedzie, a już zastanawiała się, co da nam jeść wieczorem. Bajka, prawda?

Gaia stłumiła westchnienie. Przychodząc tutaj, miała nadzieję usłyszeć coś konkretnego, lecz było to niemożliwe. Czuła, że rozmowa z Riddickiem zasiała w niej ziarno wątpliwości, którego nie umiała wyplewić. W Sassi unikano mówienia na temat przyszłości, tego, co im zagrażało. Za przykładem Falca koncentrowano się na dniu dzisiejszym, nie na jutrze, które mogło nigdy nie nadejść. Człowiek-hybryda poruszał trudne kwestie… Twierdził, że nie muszą chorować.

– Pójdę już – powiedziała.

– Zawsze możesz wrócić.

Przed domem Falca stała plastikowa donica z karłowatym drzewkiem oliwnym, które zasadzono jeszcze w czasach przedwojennych. Patrzyła na nie przez chwilę, po czym ruszyła przed siebie w oślepiającym słońcu, które odbierało jej siły. Tego wieczoru Gaia odpoczywała w pokoju, kiedyś służącym gościom czterogwiazdkowego hotelu. Materac leżał na „łóżku” wykutym w skale. Wapienna podłoga była biała, gładka, tak samo jak ściany odnowionej pieczary. Niedużą wannę wpasowano w owalny wypolerowany kamień. Przez oszklone drzwi wpadało trochę światła. Leżący obok Vito miał przymknięte powieki. Zmęczeni upałem, przytulali się i rozmawiali o tym, co zaszło.

– Chciałabym, żeby wrócił – przyznała. – Tak mało wiemy o świecie…

– Co cię interesuje?

– Żyjemy tak, jakby nikogo innego nie było. Nie możemy się wiecznie ukrywać.

– Więc co, pozwolisz się zabrać do tej ich kolonii? – Vito uniósł się na łokciu. – Chcesz rodzić mieszańcom dzieci?

– Nie, ale mam prawo wiedzieć!

– Wiesz, co myślę? On ci się podoba, taki siłacz. Jestem przy nim nędznym komarem. Riddick rzeczywiście wydawał się olbrzymi. Niewysoki, drobny Vito w niczym go nie przypominał. Trapiła go anemia oraz choroba stawów, uskarżał się na bóle, nieczęsto starczało mu energii, by uprawiać z nią miłość. Nie był jej pierwszym partnerem. W Sassi nie zawierano małżeństw, łączono się w związki, z których rodziły się dzieci. Zazwyczaj nie podtrzymywano szwankujących relacji, ludzie łatwo się rozstawali, nie szukano winnego. Uderzyło ją, ile było prawdy w tym, co usłyszała. Riddick ją fascynował, bo uosabiał siłę, której w Sassi wszystkim brakowało.

„No tak!” – pomyślała Gaia. „Dałam się nabrać i czekam na muskularnego!”

– Nie rozumiesz – zaczęła. – Nasz przywódca umiera, a wszyscy udają, że nic się nie stało.

– Będziemy mieć nowego.

Rudawy Guido miał skrzywienie kręgosłupa, które pochylało jego ciało z lekka na lewą stronę. W zimowych miesiącach cierpiał na objawy depresji. Malował wtedy ponure obrazy, będące ilustracją do dziewiętnastowiecznej przepowiedni. Ściany jego domu pokrywały utrzymane w przybrudzonej żółci, szarości i czerni murale, wyobrażające wojnę prowadzoną przez dziesięciu królów Antychrysta, jedynych władców świata. Obsesyjnie rysował ludzkość dręczoną plagami, przerażające deszcze zwierząt, niszczące miasta pioruny oraz trzęsienia ziemi. Podpisywał je: „Głosy słychać będzie w powietrzu, ludzie będą bić głowami o ściany, będą wzywać śmierci i śmierć dopełni ich cierpienia, krew będzie płynąć ze wszystkich stron”.

– Śmiać mi się chce, kiedy patrzę na te jego obrazy – rzekła Gaia. – Myślę sobie: co myśmy takiego zrobili, że wciąż nas trzeba karać? Już lepiej, żebyśmy wcale nie istnieli, nie trzeba by się przynajmniej męczyć!

– Przecież to wszystko robota ludzi – zauważył Vito. – Pamiętasz, co opowiadał Falco? Kiedy wędrował z Kurtem, w pewnym momencie zaczęli mieć trudności w oddychaniu, piekły ich oczy, dokuczały im bóle głowy i ciągle wymiotowali. Nie wiedzieli, że nocowali niedaleko szybu naftowego. Był otwarty i emitował siarkowodór w dawkach, które mogły ich zabić. Przed wojną wydobywano tam ropę, nikogo nie obchodziło, że była zanieczyszczona siarką. Ty wiesz, dlaczego mamy przesrane!

– W nowych koloniach są lekarstwa – mruknęła.

– Można by się leczyć. – Oczywiście, wszystko można! Ale ja nie chcę. Wiesz dlaczego? Bo pójść do nich to jak przyznać: „Mieliście rację, klonowanie to jedyna droga! Zróbcie ze mnie człowieka-hybrydę, inaczej się nie da!”.

Umilkli oboje. Gaia wstała z łóżka i podeszła do białych drzwi. Przez oszklony prostokąt widać było mały taras, na którym stało kilka ocalałych, rzeźbionych w metalu krzeseł. Patrzyła na Madonnę de Idris. Umocowany na szczycie krzyż odcinał się na tle ciemniejącego nieba.

– O jednym nie pomyślałaś – odezwał się ponownie Vito. – Kiedy znów zobaczysz pana muskularnego, zapytaj, po co go do nas wysłano! Dziwne, że tacy fajni mutanci chcą czegoś od chorych nędzarzy.

– Falco mówi, że chcą się z nami rozmnażać.

– Na nic się nie zgadzaj! Ich rasa musi wyginąć. Jeżeli ludzkość ma przetrwać, to my jesteśmy nadzieją. A jeśli nie – sama mówiłaś, że nikt nie będzie wtedy cierpieć.

– Wiem – przyznała.

Vito uśmiechnął się lekko, po czym przymknął oczy. Usiadła na brzegu łóżka, za chwilę się położyła. Miała nadzieję, że zaśnie i nie będzie musiała już myśleć.



1.Matera 2019


Matera – wisząca nad przepaścią bryła szarożółtego kamienia. Wykute w piaskowcu Sassi, ponoć najstarsze miasto świata. Liczące tysiące lat domy, do których z biegiem czasu doczepiano fasady – białe i równe fronty jaskiń. Z daleka zdają się tworzyć posklejaną całość. Miasto leży na wzgórzu. Spalona słońcem trawa raz po raz ustępuje miejsca glinie, gdzieniegdzie widać kaktusy i karłowate drzewa. Ściany wąwozu spadają pionowo, dołem płyną mętne wody Graviny.

Na sąsiednich wzgórzach widać pieczary, w których jeszcze po drugiej wojnie gnieździli się ludzie. Kędzierzawa Gaia wspinała się do swojej groty z nadzieją, że trzy kozy nie oddalą się zbytnio i będzie mogła odpocząć. Wyciągnęła się na ociosanym kamieniu, który służył za legowisko, i przymknęła oczy. Nasłuchiwała pulsowania krwi, tętniącej miarowo w skroniach. Miała wrażenie, że jest na granicy omdlenia. Wyszła z domu dość wcześnie, by zdążyć przed upałem, który odbierał jej siły. Na pewno miała anemię – wszyscy w Sassi cierpieli na niedokrwistość. Przychodzili na świat chorzy, nic na to nie można było poradzić. Każde narodziny witane było z obawą. Rodzina i sąsiedzi oglądali dziecko, oddychali z ulgą, jeśli było żywe i niezdeformowane.

Gaia znała historię dzielnicy, wykutej w glinie wąwozu w prehistorycznych czasach. Pisarz Carlo Levi pokazał nędzę Matery w swojej sławnej książce. Pisał o pozbawionych okien i drzwi jamach, o ciemnych dziurach i ich ścianach z ziemi. Sypiali tam razem ze zwierzętami ich właściciele i liczne wynędzniałe potomstwo. Miasto doczekało się uwagi i ludzi przesiedlono do bloków. Przez trzydzieści lat Sasso Caveoso i Barisano świeciły pustkami, po czym dostrzeżono ich walor turystyczny. W grotach powstawały restauracje i hotele, które zajmowały szereg dawnych mieszkań – jaskiń. Remontowano domki; w jednym z nich zamieszkali w 2000 roku pradziadkowie dziewczyny. Prowadzili sklepik, rzeźbili i sprzedawali pamiątki – kamienne miniatury Sassi. Matera przyciągała zwiedzających, raz po raz otwierano nowe Bed&Breakfast. Mówiący w różnych językach ludzie robili zdjęcia i zostawiali pieniądze. Miasto miało zostać Europejską Stolicą Kultury w roku 2019, ale wcześniej stało się to, co w niejasnych słowach przewidział Nostradamus.

– Rozpętała się wojna – opowiadali sąsiedzi.

Doszło do katastrofy o niewyobrażalnych rozmiarach. Wszyscy chorowali z powodu napromieniowania. Umierający nie mieli komu się skarżyć, pozostali walczyli o życie. Matera opustoszała, nieliczni ocaleni wrócili do wykutych w miękkiej skale mieszkań-jaskiń. Gaia przyszła na świat trzydzieści lat po końcu świata, który wyludnił Włochy i pewnie całą Ziemię. Wiedziała, jak było wcześniej, bo ciągle rozmawiano o przedwojennych czasach. Ludzie mieli wszystko, przemieszczali się samochodami (rozpadające się wraki widziała w nowszej części miasta). Kupowali jedzenie, zamiast je produkować. Choroby można było leczyć, a dzieci chodziły do szkoły…

Miała dziewiętnaście lat, źle jednak znosiła każdy fizyczny wysiłek. Była chuda i niska, spod opalenizny wyzierały głębokie cienie oczu. Pilnowanie kóz skrajnie ją wyczerpywało, ktoś jednak musiał to robić. Pragnęła przysnąć na chwilę w cieniu, jaki dawała grota, lecz się na to nie zdecydowała. Należało mieć oko na zwierzęta, które mogły się oddalić. Usiadła na białym, chropowatym kamieniu i sięgnęła po zawiniątko, które przyniosła ze sobą. Zawierało dwa placki posmarowane miodem – całodniowy posiłek. Gryzła je, popijając wodą. Kiedy skończyła, podeszła do otworu jaskini, prawie całkiem zakrytego przez niskie drzewo figowe. Gałęzie oblepione były owocami – nie zrywała ich, bo były napromieniowane.

– Miną setki lat, zanim to się unormuje – powtarzali sąsiedzi.

Ludzie w Sassi obywali się prawie bez jedzenia. Na ich polach rosły kamut i quinoa, hodowali pszczoły, które dawały trochę miodu do posłodzenia placków, pili kozie mleko – to wszystko. Uczyli się pobierać pranę, czyli energię z powietrza.

– Wszystko pochodzi ze światła! – mówił Falco, który pamiętał, jak było przed końcem świata. – Światło jest absorbowane przez trawę, zwierzęta, wszystko, co żyje… Możemy mieć do niego bezpośredni dostęp. Nasz mózg wyposażony jest w receptory, które służą przyswajaniu inteligentnej energii. Powiększają się, kiedy przestajemy jeść, zwłaszcza szyszynka budzi się do swojej podstawowej funkcji. Falco uświadamiał wszystkim, co to jest breatharianizm. Pokazywał, jak trzeba oddychać, by dostarczyć organizmowi prany, która uzdrawia i żywi. Kędzierzawa Gaia wyszła z cienia figowych zarośli i rozejrzała się za kozami: skubały trawę parę metrów dalej. Przysiadła w słońcu lipcowego poranka, przymknęła oczy, skrzyżowała nogi i zaczęła wciągać przez nos gorące powietrze. Bezchmurne niemal niebo przepowiadało wielkie upały. Męczyło ją to. Po dłuższej chwili wróciła do jaskini i znów wyciągnęła się na chłodnym kamieniu.

– Dlaczego nie nazrywasz owoców? – usłyszała.

Poderwała się z legowiska – ktoś stał u wejścia do groty. Utkwiła spojrzenie w wysokiej postaci. Ubrany na ciemno mężczyzna obierał trzymaną w ręku figę. Obezwładnił ją lęk, jakby żegnała się z życiem.

– Boisz się mnie? – zapytał.

– Tak – szepnęła.

– Dlaczego?

Był młody, wysoki i silny. Pomimo że temperatura przekraczała trzydzieści stopni Celsjusza, nosił rodzaj szczelnego kombinezonu z czarnego plastiku lub skóry. Miał też ciężkie buty. Bosonoga Gaia pomyślała, że nie starczyłoby jej sił, aby się w takich poruszać. Mierzyli się wzrokiem. Milczała.

– Wiesz, kim jestem? – odezwał się znowu.

– Człowiekiem-hybrydą – rzekła odważnie.

Wiedziała, że jej sąsiedzi stanowili ułamek tych, którzy przetrwali. Większość żyła w dużych skupiskach, jak przed końcem świata. Bronili się przed efektami napromieniowania w sposób, który w mieszkańcach Sassi budził grozę i sprzeciw: mieszali się ze zwierzętami. Badacze hodowali różne narządy, w eksperymentalny sposób łącząc ludzkie i zwierzęce DNA. Ludzie-hybrydy nosili w swoich ciałach takie zmutowane fragmenty. Dawało to większą odporność oraz przeżywalność, w Sassi mówiono jednak, że lepiej chorować i umrzeć, pozostając człowiekiem. Mieszańcy budzili lęk – wszyscy mieli nadzieję, że będą się trzymać z daleka.

– Czego chcesz? – rzuciła nieprzyjaźnie Gaia.

– Niczego. Porozmawiać.

Nosił okulary o bardzo ciemnych soczewkach. Zastanowiła się, jak wyglądają jego oczy. Być może wstawiono mu rogówkę tygrysa albo ptaka, który widzi w mroku?

– Nawet jeśli jestem mutantem, nie musisz się mnie obawiać. – usłyszała.

– Nie wierzę, że chodzi ci o rozmowę!

– A o co?

– O narządy! – odważyła się Gaia.

Minęło już prawie pięćdziesiąt lat od wielkiej zagłady. W Sassi opowiadano, że ludzie-hybrydy eksperymentowali ze swymi ciałami; materiał genetyczny wymieszał się z tym pochodzącym od zwierząt, potrzebowali więc orginalnego. Ludzie z grot nie mieli nic oprócz narządów, które, jak się obawiali, mogły budzić pożądanie nowego, straszliwego świata.

– Głupoty – roześmiał się, pokazując silne, wspaniałe zęby.

– Nie jesteś tu, żeby rozmawiać.

– Dlaczego nie? Lubicie sobie pogadać. Co robicie wieczorami w tych waszych jaskiniach?

– Opowiadamy stare filmy! – rzekła poważnie Gaia.

– No proszę. Masz jakiś ulubiony?

– “Wyłaź, kretynie!” z Lino Banfi. Odtwarzał tam rolę Pasquale’a, który po dwóch latach w więzieniu jest spragniony seksu…

Przerwała. Nieznajomy wyczuł jej wahanie i znów się uśmiechnął.

– Dalej – zachęcił. – Robi się ciekawie.

– Pasquale idzie do mieszkania, gdzie przed odsiadką spotykał się z prostytutkami. Nie wie, że teraz przyjmuje tam prywatnie dentystka… Rozmawia z asystentką. „Jaka jest taryfa?” – pyta. „Za wypełnienie?” – docieka dziewczyna. „Cholera, jesteście genialni! Wymyślacie wszystko, jak trzeba. Tak, za wypełnienie!” „Dwadzieścia tysięcy!” – mówi pomoc dentystyczna. „Więc proszę o pięć wypełnień!” – odpowiada Pasqale. „Pięć wypełnień?” – dziwi się asystentka. „No, już dwa lata, jak… tego…” Znów umilkła, zaciskając drobne, opalone dłonie.

– Mów – nalegał mężczyzna w czarnym kombinezonie.

– Pomoc dentystyczna pyta: „Preferuje pan właścicielkę czy jej męża?”. Pasquale na to: „A, robimy tu mieszane gierki! Chciałbym zabawić się z panienką!”

– Zabawił się? – Nie. Inny klient mówił, że wszystkim tam wyrywają i uciekł, bo się wystraszył.

– Gdyby został, nic by mu się nie stało – zauważył przybysz. – W Sassi też się boicie. – Żyjemy, jak się nam podoba.

– Giniecie, jesteście chorzy.

– Nie chcemy waszych lekarstw! – rzekła zdecydowanie Gaia. – Trzymajcie się od nas z daleka.

Skinął lekko głową, po czym wyrzucił obraną figę. Upadła na kamienną podłogę i od razu pokryła się brudem.

– Film Riddick też macie w repertuarze? – odezwał się po dłuższej chwili.

– Nie mamy.

– Jest o przetrwaniu. Bohater zostaje porzucony na pustynnej planecie, zamieszkiwanej przez żyjące w wodzie potwory. Radzi sobie, ale pewnego dnia widzi zbliżające się chmury – opowiadał. – Zbiera się na deszcz. Riddick wie, że to oznacza kłopoty. Znajduje opuszczoną stację kosmiczną i przekazuje wiadomość: „Tu mnie znajdziecie”. Jest poszukiwany, ktoś rzeczywiście się zjawia, żeby go aresztować.

– To przestępca?

– Bohater, robi to, co trzeba… Kiedy rozpętuje się piekło, zawiera pokój z wrogami. W pewnym momencie jest ranny, sojusznicy go opuścili, wodne kreatury nadchodzą stadami. Nie miał najmniejszej szansy, ale się nie poddał.

– Wystarczyło, aby przeżyć?

– Ostatecznie po niego wrócili i dał nogę z planety…

– Był fajny, nie bał się niczego – rzuciła ironicznie. – Żeby przetrwać, zmieniłby się nawet w potwora.

– Kto wie, może… Powiesz mi swoje imię?

– Gaia. A ty powiesz mi swoje?

– Niech będzie Riddick. Boisz się mnie, ale mamy ten sam cel: przeżyć. Moje ciało jest w części zmutowane – przyznał. – To konieczność w świecie, w którym wszyscy żyjemy.

– Naukowcy eksperymentowali, zanim to się zaczęło! Ludzie, którzy u was rządzą, wywołują piekło i robią dalsze świństwa, mówiąc, że są do tego zmuszeni. Kto zatruł wszystko tak, że nie da się jeść owoców, a wiatr i deszcz przynoszą promieniowanie? Ci sami, którzy z was robią mutantów. W Sassi nikt się na to nie zgadza.

– Musimy przetrwać na zatrutej ziemi – powtórzył Riddick. – U was też rodzą się zmutowane dzieci.

– To nie nasz wybór, nie można tego zmienić.

– Chorób też nie można leczyć?

– Widać nie, jeśli mieszacie się ze zwierzętami.

– Jak mówi Falco, lepiej umrzeć, ale pozostać człowiekiem. – uśmiechnął się lekko. – Jeszcze żyje ten wasz przywódca?

Gaia rzuciła mu wrogie spojrzenie.

– Szpiegujecie nas – stwierdziła. – Jego śmierć nic wam nie da, nie pozwolimy sobą manipulować!

Ogarnięta wzburzeniem próbowała go wyminąć przy wyjściu z jaskini.

– Przyglądamy się wam – zaczął, ale mu przerwała.

– Zza czarnych okularów? Wstawili ci tam kamery?

– Sama się przekonaj.

Oczy Riddicka miały dziwny kolor, tęczówki błyskały fiołkowo i jasnozielono. Wpatrywała się w nie jak urzeczona.

– Są klonowane – powiedział. – Wyhodowane z moich komórek w ciele jakiegoś kocura.

– To straszne – wyrwało się Gai. – Dlaczego ci to zrobili?

– Urodziłem się z nowotworem siatkówki, moi dwaj bracia bliźniacy tak samo. Amputowano nam oczy a potem przeszczepiono. Nikt nas nie pytał o zdanie, ale dziś też bym się zgodził. Wolałabyś białą laskę?

Na to nie znalazła odpowiedzi. Nagle ogarnęło ją przygnębienie, miała ochotę się rozpłakać.

– To bez sensu – rzekła. – Nie ma ratunku dla nas ani dla was.

– Musimy próbować.

– Dlaczego nas szpiegujecie? Chcecie sobie pogadać, opowiadać nam filmy?

– Możemy sobie pomóc.

– Chodzi wam o organy? Niczego nie dostaniecie – stwierdziła. – Pozwolisz mi odejść?

Riddick odsunął się, minęła go i wyszła z jaskini. Rozejrzała się za kozami i przywołała je przeciągłym gwizdem. Zaczęła schodzić w dół wąwozu, tam gdzie rosły drzewa. Wody Graviny były płytkie o tej porze roku. Przebyła ją, skacząc po kamieniach, i znalazła znajomą ścieżkę. Wyprzedzana przez kozy, wspinała się na górę, która przeradzała się w wykute w skale miasto.

Saturday, December 24, 2022

14.Io posso amare

 

People with Avoidant Personality Disorder have an intense fear of being judged and criticised. It’s like the fear of rejection seems to be the most important thing in social contacts. An example: the small house I’m living in Poland is sort of temporary, and needs to be revised. The biggest problem is electricity: it’s connected to my brother’s house. It’s been a long time that my sister-in-law asked me to detach myself, but I never did it. I hate handling official matter, and avoid it if I can. Still, it become a problem: it happened many times during my stay in Poland that the light went off in my home, and my brothers as well. 

He kept ask me to set up my own electricity meter, which I never did so far. In consequence, our relations deteriorated… People with Avoidant Personality Disorder struggle with low self-esteem, but they doubting in their own value is often the effect of their own activities… Or their lack, like in my case. I had a lot of time to fix the problem, but I never did… It’s like I was acting against my own interest. I’m hardly a positive person: when I make a mistake, I find it hard to forgive myself, and I tend to focus on the bad things… I’m wrong, clearly. The future belongs to a people like the famous Martian who creates a garden in the another planet… 

“Each day I go outside, and look at the endless horizon, because I can!” - He wrote. He wouldn’t leave unfinished business, and he was right! I left my Polish house with the electricity problem, and the chimney that becomes blocked (it needs sweeping) and went to Italy. It’s nice and warm: each day about 15 – 20 ° C but I don’t feel any better… The difference between the brave Martian and myself is self-love. Well, at least I’m trying to understand the problem, and that’s why also I “posso amare me stessa.”

Ludzie z osobowością unikową odczuwają lęk przed osądem i krytyką. Jest tak, jakby obawa przed odrzuceniem była najważniejsza w kontaktach społecznych. Mały przykład: domek w którym mieszkam w Polsce jest dość prowizoryczny i powinien być zmodernizowany. Największy problem to elektryczność, która podłączona jest do domu brata. Od bardzo dawna jego żona prosiła mnie, żebym się odłączyła, ale nie zrobiłam tego. Nienawidzę spraw urzędowych, unikam ich jak mogę. Cała sprawa przekształciła się w problem, wiele razy podczas mojego pobytu w Polsce gasło światło w moim domu, jak również brata. 

Prosił mnie, żebym założyła własny licznik, czego dotąd nie zrobiłam. W konsekwencji nasze stosunki się pogorszyły… Ludzie z osobowością unikową borykają się z niską samooceną, jest ona jednak wynikiem ich działań, czy raczej ich braku, jak w moim przypadku. Miałam dużo czasu, żeby rozwiązać problem, nie zrobiłam tego jednak. Działam przeciwko sobie. Nie jestem pozytywną osobą, kiedy popełniam błąd, trudno mi sobie wybaczyć, koncentruję się na złych rzeczach… Mylę się, rzecz jasna. Przyszłość należy do ludzi jak słynny Marsjanin, który stworzył ogród na obcej planecie. 

“Każdego dnia wychodzę i patrzę na bezkresny horyzont, ponieważ mogę to zrobić” – pisał. Nie zostawiał niedokończonych spraw i miał rację! Opuściłam mój polski dom z problemem prądu i kominem, który się zablokował (trzeba go przeczyścić) i przyjechałam do Włoch. Jest przyjemnie i ciepło, każdego dnia 15 – 20 ° C ale nie czuję się lepiej… Różnica pomiędzy mną a dzielnym Marsjaninem to miłość własna. Cóż, przynajmniej staram się zrozumieć problem i dlatego “posso amare me stessa.”




Thursday, December 15, 2022

12.Io posso amare

 

A person with the Avoidant Personality Disorder wants to be well liked, and even tends to be people’s pleaser, but on the other hand is scared to commit to a relationship. I’ll show it on my own example: I don’t really have long-term friends. It happened however that I was close with someone for some time… It would always end in the same way: my short-term friend distanced himself, because wouldn’t accept my extreme sincerity, just like E. She was very nice to me recently in Poland. It seemed that she cared about me: she would call almost every day, and even make some presents… The last time I saw E. the day before I went back to Italy. That morning I was meeting her, and my friend G. We went for a coffee: she insisted to pay for my drink, and bought me a nice book to read in the airport. G. sent me a message to say that he’s not coming.

I started texting him, without any consideration for E. At some point I realised that I’m not paying any attention to my friend, and I told her about it. “See me for who I am!” - I said. “You went to meet me, and G. is not coming, but that’s why I keep texting him. I’m attracted to people who don’t care about me!” I revealed also that I gave away the other book that she’s gifted me… That was too much: since that day, I haven’t heard from E. Been thinking why I was acting like that… Think that it’s due to the fear of rejection. I sort of prefer G. because to me, he was honest, while the nice E. told me to wait before she cancelled me from the list of her friends. I wasn’t really sorry. People with the Avoidant Personality Disorder lack to trust in others… As I wrote before, I have faults, but advantages as well. I like my sincerity, and that’s why “posso amare me stessa.”

Osoba z osobowością unikową pragnie być lubiana, chce nawet zadowalać ludzi, lecz z drugiej strony boi się tworzenia związków. Pokażę to na moim przykładzie: nie nawiązuję długoletnich przyjaźni. Zdarzało mi się zbliżyć do kogoś na krótki czas… Kończyło się zawsze w ten sam sposób: mój krótkoterminowy przyjaciel oddalał się, nie mogąc znieść mojej szczerości, zupełnie jak E. Była dla mnie miła ostatnimi czasy w Polsce. Wyglądało na to, że jej zależy: dzwoniła prawie codziennie, robiła nawet prezenty… Ostatni raz widziałam ją dzień przed powrotem do Włoch. Tego ranka miałam spotkać się z nią, a następnie z G. Poszłyśmy na kawę, chciała zapłacić za mój napój, kupiła mi ciekawą książkę do czytania na lotnisku. G. napisał że nie przychodzi.

Zaczęłam wysyłać mu wiadomości, nie zwracając uwagi na E. W pewnym momencie zdałam sobie sprawę że nie słucham tego, o czym mówi, i powiedziałam jej to. “Patrz jaka jestem!” - rzekłam. “Przyszłaś na spotkanie, G. się nie zjawi, i dlatego właśnie do niego piszę. Przyciągają mnie ludzie, którzy o mnie nie dbają!” Wyznałam również, że oddałam komuś książkę, którą podarowała mi wcześniej. Tego było za wiele: od tamtego dnia urwał się kontakt z E. Zastanawiałam się, dlaczego zachowuję się w ten sposób. Myślę że chodzi o strach przed odrzuceniem. W pewnym sensie wolę G. bo był szczery, podczas gdy miła E. kazała mi czekać, zanim wyrzuciła z listy znajomych. Nie było mi przykro. Ludzie z osobowością unikową nie ufają innym. Jak pisałam wcześniej, mam wady, ale i zalety. Lubię moją szczerość i dlatego “posso amare me stessa.”





Saturday, December 10, 2022

9.Io posso amare

 

I have faults but advantages as well: I easily find a common language with the others. I remember that when I only met my husband, we were talking like I knew him for ages. We’re chatting again now when I’m back to Bari… Few days ago I revealed Angelo a story of the ugly cap. Many years ago when I was young my mother bought me the wooden headwear in the horrible pink colour. To make matters worse, it was all stiff, like the old military coat… I hated it: it reminded of the mutton sheepskin. However one cold Sunday I was forced by my mother to wear it. I cried at home, all the way to the church, but she was the winner. 

It means, that I was the looser, clearly. I arrived in the church with the face swollen from tears, desperate, hating myself and the whole world… But with the ugly, pink “mutton sheepskin” on my head. Think that the biggest difference between Jesus and the ordinary man on the street is that most of us agreed to wear the “ugly cap” so many times in our life! I did it for the sake of pace – arguing with my mother, it was a suicide – but I was wrong. 

It’s been so many years – 30 at least – and I’m still thinking about the old humiliation… To me, Jesus Christ is the one who would stand by himself, and said: “Ok, you can crucify me if you want, but I won’t wear the pink cap, looking so silly!” You see, the trick is to force you once to wear it. The next time, you would put it on, and keep your mouth shut. I did... Coming back to the present, today there is no sun again. I repeat, then: “Io posso amare” (I can love) my writing.

Mam swoje wady, ale również zalety: łatwo znajduję wspólny język z innymi. Pamiętam, że kiedy poznałam męża, rozmawialiśmy jakbyśmy się znali od wieków. Gawędzimy znowu, kiedy jestem w Bari… Parę dni temu opowiedziałam Angelo historię brzydkiej czapki. Wiele lat temu matka kupiła to wełniane paskudztwo w okropnym różowym kolorze. Na domiar złego, była sztywna niczym stary płaszcz wojskowy. Nienawidziłam jej, przypominała papachę. Pomimo tego pewnej zimowej niedzieli zostałam zmuszona, by ją włożyć. Płakałam w domu, całą drogę do kościoła, ale matka okazała się zwycięzcą. 

To znaczy, że ja przegrałam, rzecz jasna. Przybyłam do kościoła z twarzą opuchłą od łez, zdesperowana, nienawidząca wszystkich... Ale trzymając na głowie brzydką, różową “papachę.” Myślę, że największa różnica między Jezusem a przeciętnym panem z ulicy jest taka, że większość z nas godzi się nosić “brzydką czapę” tak wiele razy w ciągu życia! Zrobiłam to dla świętego spokoju – kłótnia z matką oznaczała samobójstwo – ale byłam w błędzie. 

Minęło tyle lat – ponad 30 – a ja ciągle myślę o dawnym upokorzeniu. Dla mnie Jezus to człowiek, który bronił swej godności. Powiedziałby: “Ok, ukrzyżuj mnie jeśli chcesz, ale nie włożę różowego świństwa, w którym głupio wyglądam!” Cała sztuczka w tym, żeby zmusić cię raz, aby ją nałożyć. Następnym razem sam naciągniesz czapkę i nic nie powiesz. Ja tak robiłam. Wracając do chwili obecnej – znów nie ma słońca. W takim razie powtórzę: “Io posso amare” (mogę kochać) moje pisanie…

Friday, December 9, 2022

8.Io posso amare

 

Can we talk with our subconscious in a dream? Sometimes it seems that we actually can… Few days ago I was thinking that the earthly vegetation is finishing so quickly! The life is a privilege of the very few, and will be appreciated by those who are not afraid of the storm, just like in the song: “In a time Where the sun descends alone I ran a long, long way from home To find a heart that's made of stone I will try I just need a little time To get your face right out of my mind To see the world through different eyes Every time I see you, oh, I try to hide away But when we meet it seems I can't let go Every time you leave the room I feel I'm fading like a flower Tell me why When I scream, there's no reply When I reach out, there's nothing to find When I sleep, I break down and cry.” 

It’s just a song but I find it curious, and wondered who is the one who tries to “hide away?” In the night I dreamed that I’m reading the leaflet: “Częstochowa is to blame for your death. That’s where those who carry the cross are going.” The name of the city is a wordplay, “Często chowa” means “hides often.” In the dream I found out that the one who “hides often” is my mysterious ego, and that he’s born 26th of March, just like Jesus. He’s a wizard, dedicated to the study of the magical arts. 

When he’s learned everything, the 22th of August four fingers of his right hand were cut off, leaving only thumb… Scary! I woke up repeating words: “If I killed somebody for you.” I googled it (obviously) getting Alec Benjamin’s song as a result. I have a feeling that my subconscious is playing games… But was it for the strange dream, or because there is no sun, but I’m feeling quite low today. I went to the sea but it started raining. Tomorrow will be better… Maybe. In the meantime, “Io posso amare” (I can love) my writing.

Czy można rozmawiać z podświadomością we śnie? Czasami wydaje się, że tak. Parę dni temu myślałam że ziemska wegetacja kończy się tak szybko! Życie to przywilej nielicznych. Docenia je ten, kto nie lęka się burzy, zupełnie jak w piosence: „W czasie gdy samotne słońce opada w dół Przebiegam długą drogę tam, gdzie dom By znaleźć kamienne serce Spróbuję, potrzebny mi jednak czas Aby z umysłu znikła twoja twarz By świat zobaczyć przez inny wzrok Kiedy cię widzę, och ukrywam się Kiedy przychodzisz nie daję odejść Opuszczasz pokój i więdnę jak kwiat Powiedz czemu ja Krzyczę lecz nikt nie odpowiada Wyciągam rękę i niczego nie ma Rozpadam się, wybieram płacz we śnie Kiedy cię widzę, och ukrywam się Kiedy przychodzisz nie daję odejść Opuszczasz pokój i więdnę jak kwiat Więdnę jak róża więdnę jak róża Którą burza chłoszcze Mówię do siebie Obmywany deszczem Takie zimne, zimne jest to miasto.” 

To tylko piosenka, zastanawiałam się jednak, kto się ukrywa? W nocy śniło mi się, że czytam ulotkę: “Winna twojej śmierci jest Częstochowa. Tam idą ci, którzy niosą krzyże.” Nazwa miasta to gra słów, często (się) chowa tajemnicze ego… We śnie urodził się dwudziestego szóstego marca, zupełnie jak Chrystus. Dlatego właśnie został czarownikiem. Ukończył szkołę nauk magicznych. 

Kiedy pojął już wszystko, dwudziestego drugiego sierpnia ucięto mu cztery palce u prawej ręki. Straszne! Obudziłam się, powtarzając słowa:“If I killed somebody for you.” Wpisałam je do wyszukiwarki, uzyskując piosenkę Aleca Benjamina. Mam wrażenie, że podświadomość bawi się ze mną… Tak czy inaczej, przyczyną jest dziwny sen lub brak słońca, lecz kiepsko dziś się czuję. Poszłam nad morze, ale zaczęło padać. Jutro będzie lepiej… Może. W międzyczasie “Io posso amare” (mogę kochać) moje pisanie.