Thursday, November 21, 2013

Good job/Dobra praca



Back in 2007 I worked as a career in Street; one a resident recalled me that his grandson is travelling the world. “He can afford it: he’s got very good job! He’s teaching.” – G. told me. Once again I felt British superiority. In my country one could hardly call teacher’s job “good one.” In a first place it’s difficult to find.

Getting teacher’s job in a city like Chełm (almost 70 000 inhabitants) would be a small miracle. Once working, the wage (at least in the beginning) is small. It would hardly cover traveling expenses. Living in Italy I can see the same problems. A. has’s got doctorate, for many years she performed works at the University (always as a contractor). 

 “Would you like to go back to work once your kids get older?” – I asked. “I don’t really like cleaning jobs!” – A. told me. I was shocked: she thinks that cleaning job is her only alternative! A. and her husband don’t want to leave their native Basilicata. I agree that money is not most important. But it’s nice to know that in some places places your diploma could give you a good job!

W 2007 roku pracowałam jako opiekun w Street; pewien rezydent opowiadał, że jego wnuk podróżuje po świecie. „Może sobie na to pozwolić: ma dobrą pracę! Uczy w szkole.” – powiedział. Po raz kolejny poczułam wyższość Brytyjczyków. W moim kraju trudno jest nazwać pracę nauczyciela „dobrą.” Po pierwsze, niełatwo ją znaleźć.

Dostać pracę w szkole w mieście takim jak Chełm (prawie 70 000 mieszkańców) graniczy z cudem. Pensja na początku – jest bardzo niska. Na pewno nie wystarcza na dalekie podróże. Mieszkając we Włoszech widzę te same problemy. A. ma doktorat, przez wiele lat pracowała na uniwersytecie (zawsze na umowę zlecenie).

„Chciałabyś wrócić do pracy, kiedy dzieci podrosną?” – zapytałam kiedyś. „Nie bardzo lubię sprzątanie!” – odparła. Byłam zaszokowana: uważa, że praca sprzątaczki to jedyna alternatywa! A. i jej mąż nie chcą opuszczać rodzinnej Basilicaty. Zgadzam się, że pieniądze nie są najważniejsze, ale dobrze wiedzieć, że są miejsca, gdzie dyplom zapewnia pracę!

Monday, November 18, 2013

Sad day of November/Smutny dzień w listopadzie



Autumn and winter are not the best: children’s colds and rainy weather make me stay at home. Days are passing by while I clean dirty noses, watch Peppa Pig and change endless nappies. Sometimes I feel like life is just happening to me, and I have very little to say about it. Just like 10 years ago. Back in 2003, after one year of unemployment I decided to get another diploma.
 
The idea of becoming a nurse seemed really good. I always liked hospitals; I was sure that diploma in nursing will help me to find a good job. I passed the matriculation and started my course on October 2003. Think everything would go well if it wouldn’t be for money: I hoped to study while working part-time, but couldn’t find any job in Lublin.

My savings ended very quickly and I had to give up. The day I was back to Okszów was cold and rainy. I watched TV with my dad feeling really down. I felt like a failure: unemployed and still living with parents… It seemed that life couldn’t get any worse. The next year year I started teaching job and I understood that actually it could:)

Jesień i zima nie są dobrym czasem: dziecięce przeziębienia i deszczowa pogoda zmuszają do siedzenia w domu. Dni mijają a ja wycieram nosy, oglądam Peppę Pig i zmieniam pieluchy. Czasami czuję, że życie tylko mi się przytrafia - zupełnie jak 10 lat temu. W 2003, po roku bezrobocia zdecydowałam się zdobyć kolejny dyplom.

Idea zostania pielęgniarką wydawała się dobra. Zawsze lubiłam szpitale; byłam pewna, że studia pielęgniarskie pomogą mi znaleźć zajęcie. Zdałam egzamin wstępny i w październiku 2003 rozpoczęłam studia. Wszystko poszłoby dobrze, gdyby nie pieniądze. Chciałam pracować na część etatu, ale nie znalazłam pracy w Lublinie.

Oszczędności stopniały szybko i musiałam się poddać. Dzień, w którym wróciłam do Okszowa był zimny i deszczowy. Oglądałam telewizję z ojcem; byłam przygnębiona. Czułam się przegrana: bezrobotna i mieszkająca z rodzicami… Wydawało się, że życie nie może być gorsze. Rok później zaczęłam uczyć w technikum i zrozumiałam, że może:)


Saturday, November 16, 2013

Bacon and eggs/ Jajka z bekonem



Sometimes my daughter is telling me: “Now go right, turn left”. It makes me think about one of F. He used to show me the way while walking on London roads; he was always right. Before I got the job, I worked as agency staff, doing bank shifts in several places. My favorite was the one in South End of London. The residents had a range of learning disabilities.
 
On Easter 2008 I had to go to the church with M. He promised not to use rude words, which he forgot. The people were staring at us. “That’s Dankan!” – Introduced me M. “Where are the biscuits?” – He asked. “Don’t be silly, we are in the church!” - I told him, but he knew better. In the end of the mess a couple of polite ladies were serving tea and sweets. M. didn’t waste his time, taking as much as he could.

“How is your wife?” – He asked confused priest. His love for food made someone lose his job. One of the staff recorded M. who sneaked some cheese and started showing his video. Everyone had a laugh - except the manager. He wanted to protect the best interest of M. but he wouldn’t be angry. I remember him chatting, singing, dreaming about eggs and bacon – always glad, and expecting only good things.

Czasem córka mówi: „Teraz idź na prawo, skręć w lewo…” Przypomina mi F. On też pokazywał drogę, gdy szliśmy ulicami Londynu, miał zawsze rację. Zanim znalazłam to zajęcie, pracowałam dla agencji, wypełniając wolne godziny w wielu miejscach. Moim ulubionym było to we wschodnim Londynie. Rezydenci mieli różne stopnie niepełnosprawności.

W Wielkanoc 2009 r. miałam iść do kościoła z M. Obiecał nie używać wulgarnych słów, o czym zapomniał. Ludzie gapili się na nas. „To Dankan!” – przedstawiał mnie M. “Gdzie są ciacha?” – pytał. „Nie wygłupiaj się, jesteśmy w kościele!” – pouczyłam, ale on wiedział lepiej. Po skończonej mszy dwie miłe panie oferowały herbatę i słodycze. M. nie marnował czasu, biorąc tyle, ile się dało.

„Jak tam żona?” – pytał zmieszanego księdza. Jego miłość do jedzenia i kosztowała kogoś utratę pracy. Jeden z pracowników nagrał M. kiedy podkradał ser i pokazywał wideo. Wszyscy się uśmieli – oprócz menagera. Ten wierzył, że działa w interesie M., ale on by się nie obraził. Pamiętam go gawędzącego, śpiewającego, marzącego o jajkach z bekonem – zawsze zadowolonego, oczekującego dobrych rzeczy.