Friday, February 6, 2015

Cancer free/Wolny od raka

The door of Oncology Ward is half-open. At first one feels embarrassed. You would stay there, peeking at the pale people in pajamas. But life is life and after a while you are listening to their chats: they talk about the disease. “I’m doing once-daily self-injection to prevent blood cloths. My GP doctor told me to stop it. ‘You don’t need to jab yourself!’ – He said.”
 
“He gave me something else, but it has side-effects. I wanted the recipe for my injection, but he said: ‘It’s very expensive! NHS pays for it, I have to explain myself!” There is always the hope: “I want to offer up a Mass in the Cathedral of St. John the Baptist. My friend offered the Mass for her dying son: he was miraculously saved!”

They talk about the life: “Also my son lives abroad! He works for Google in Zurich. Do you cook pasta for your husband?” After few hours I left Oncology Ward: I’m not sick… yet. I saw smoking girl on the street. “Bad for you, it’ll make you ill!” – I thought. But we cannot think about tumors’ all the time. We have to live normally – only that way we are cancer free.

Drzwi oddziału onkologii są półotwarte. Początkowo człowiek czuje się skrępowany, stoi w kącie i zerka na bladych ludzi w pidżamach. Ale życie ma swoje prawa: po chwili słucha się rozmów; omawiają problem choroby. „Codziennie robię sobie zastrzyki przeciw zakrzepowi krwi. Lekarz pierwszego kontaktu kazał przestać.‘Nie będzie się pani kłuła!’ – powiedział”.

„Dał mi coś innego, ale miało efekty uboczne. Poprosiłam o zastrzyki, ale marudził: „Są bardzo drogie! NFZ za nie płaci, muszę się tłumaczyć!” Nadzieja jednak nigdy nie umiera: „Chcę zamówić mszę w Archikatedrze Lubelskiej. Znajoma zrobiła to w intencji umierającego syna: cudem wyzdrowiał!”

Rozmawiają o życiu: „Mój syn też mieszka za granicą! Pracuje dla Google w Zurychu. Gotujesz makaron dla męża?” Po paru godzinach opuściłam oddział onkologii: nie jestem chora… jeszcze. Na ulicy zobaczyłam palącą dziewczynę. „Źle robisz! Rozchorujesz się!” – pomyślałam. Ale nie możemy ciągle myśleć o guzach: musimy żyć normalnie. Tylko tak jesteśmy wolni od raka.

Monday, February 2, 2015

Sveglia

Every Friday morning Nicola is selling fruits from his “tre ruote” – mini pickup on three wheels. They call him “Sveglia” because he used do cry: „Wake up!” I went to buy some mandarin oranges; old T. looked at us from her balcony. “How is your daughter? Is she working?” – She asked him. “No job for her, despite she’s got two masters!” – Nicola told her.
 
One year ago M. was babysitting a little boy. His parents decided to move somewhere else, M. is unemployed since. “Are you looking for something?” – I asked. “Desperately: I’m 24 and I never had a proper job yet!” – She told me. One could think that life in Basilicata is hard, but it’s not so simple. S. had lost her job 7 years ago, but she’s still having her gratuity.

At the beginning it was 800€ per month, now it’s about 500€. Despite Italy is in crisis, the politicians won’t take expensive privileges away: no one would be voting them again. It remindes me the story of G. - for several years he didn’t pay all the tax he had to. He would have to give it back, but the new law of Berlusconi “saved” him. G. is the most passionate follower of Silvio since.

W piątkowy ranek Nikola sprzedaje owoce ze swego „tre ruote” – trzykołowego auta z przyczepą. Nazywają go „Sveglia” bo miał w zwyczaju krzyczeć „Pobudka!” Poszłam kupić mandarynki; stara T. patrzyła na nas ze swego balkonu. „Jak twoja córka? Pracuje?” – spytała. “Nie ma zajęcia, pomimo dwóch tytułów magistra!” – odparł Nicola.

Rok temu M. bawiła małego chłopca. Jego rodzice się przeprowadzili, od tego czasu jest bezrobotna. „Szukasz czegoś?” – spytałam. „Desperacko! Mam 24 lata i nigdy tak naprawdę nie pracowałam!” – rzekła. Można by pomyśleć, że życie w Basilicacie nie rozpieszcza, lecz nie jest to takie proste. S. straciła pracę 7 lat temu, ale ciągle pobiera zasiłek.

Początkowo dostawała 800€ na miesiąc, obecnie około 500€. Włochy przeżywają kryzys, politycy nie odbierają kosztownych przywilejów: nikt by na nich nie głosował. Przypomina mi to historię G. Przez wiele lat temu unikał płacenia podatków. Musiałby oddać wszystko z powrotem, ale „ocaliło go” nowe prawo Berlusconiego. Od tamtego czasu jest najbardziej oddanym zwolennikiem Silvio.

Saturday, January 31, 2015

34.La donna cannone

The next La donna cannone illustration. The woman asks: "Have you seen weather-forecast? " The other one says: "No, in the evening I use cartoons to make my daughter eat her dinner. Yesterday I made pasta with rubbed zucchini and potatoes. You need…".

Kolejna ilustracja La donna cannone. Kobieta pyta: "Widziałaś prognozę pogody?" Druga odpowiada: "Nie, w porze kolacji włączam córce bajki żeby lepiej jadła. Wczoraj zrobiłam makaron z tartą cukinią i ziemniakami. Robi się tak…".


Wednesday, January 28, 2015

Groszek

Last summer in Poland I took my children to kids’ festival next to supermarket in my village (yes we have one!). The owners of Groszek organized chalk drawings and other attractions. A woman was dealing the leaflets among the mothers. We started chatting: she told me about the courses for the adults and informed about care-assistant training. 
 
 “It’s very popular! Once done, you’ll find a job abroad!” – She said. I told her that I did care assistant job in England. “It was all right but still it’s sad one cannot find a job in Poland!” – I said. I told her about my uncle: he worked at cement factory. Once it was sold to private employer, he fired almost all staff. My uncle’s son had to go to Ireland.

The woman wouldn’t agree with me. “Poles were were lazy, that’s why all the factories had to close!” – She said. I noticed that English are praising Polish employers, but she wouldn’t listen and left. I observed her while invited someone to her courses thinking that I’m becoming like my dad. Also he would always talk about politics and loved arguments.

Zeszłego lata w Polsce zabrałam dzieci na festyn koło supermarketu w mojej wiosce (tak, mamy jeden!). Właściciele zorganizowali rysowanie kredą i inne atrakcje. Jakaś pani roznosiła ulotki między mamami. Zaczęłyśmy rozmawiać: opowiedziała mi o kursach dla dorosłych i poinformowała o szkoleniu na opiekuna osób starszych.

“Jest bardzo popularny, bo zapewnia pracę za granicą!” – powiedziała. Wspomniałam, że pracowałam jako opiekun w Anglii. „Lubiłam to, szkoda jednak, że człowiek nie może znaleźć zajęcia w Polsce!” – rzekłam. Opowiedziałam o moim wujku: pracował w cementowni. Kiedy dostała się w prywatne ręce, nowy właściciel prawie wszystkich zwolnił. Syn wujka musiał jechać do Irlandii.

Kobieta nie zgodziła się ze mną. „Polacy się lenili, dlatego zamknięto fabryki!” – oznajmiła. Zauważyłam, że Anglicy chwalą polskich pracowników, ale nie chciała słuchać i odeszła. Patrzyłam, jak zachęca kogoś do swoich kursów, myślałam, że robię się podobna do ojca. Też zawsze rozmawiał o polityce i uwielbiał się kłócić.

Saturday, January 24, 2015

33.La donna cannone


The next La donna cannone: “A whale”. The man says: “Look such a whale! Shall we find a new mummy?” 

Kolejna La donna cannone: “Wieloryb.”. Mężczyzna mówi: “Patrz, jaki wieloryb! Znajdziemy nową mamę?”



Wednesday, January 21, 2015

Empty/Pusty

For a pessimist I’m quite optimist. Even if I’m sad I won’t show it to the people. I know that everyone thinks about himself – generally people don’t care about the others. Back in 2000 I was really down for my personal reason. I had a friend at the moment: we were not really close, but I liked hanging around with her. I never told M. that I was unhappy.
 
Once she introduced me to a friend: he was quite a character. He had just left monastery but not theological study. He invited us to come over: his room looked just like monastic cell. There was nothing but small bed and books. I saw them everywhere on the floor. I took a look: it seemed that it was all about Armageddon and other serious things.

We were chatting; at some time I had to go to the toilet. When we left his place, M. told me: “See, he must be really crazy! Guess what he told me? Look after your friend, she’s really unhappy!” – She said. I was really impressed. One will see the word for what it is if he can forget about himself, become pure and empty.

Jak na pesymistę, jestem prawdziwym optymistą. Nawet, jeśli jestem smutna, nie pokazuję tego: wiem, że każdy myśli o sobie. Zasadniczo ludzie nie interesują się innymi. W roku 2000 byłam bardzo przygnębiona z powodów osobistych. Kolegowałam się wtedy z M. Nie była to wielka przyjaźń, ale lubiłam się z nią włóczyć.

Pewnego razu przedstawiła mnie znajomemu: niezły był z niego dziwak. Właśnie odszedł zakonu, lecz nie zaniechał studiów teologicznych. Zaprosił nas do siebie: jego pokój wyglądał jak cela zakonna. Było tam tylko łóżko i książki: piętrzyły się dookoła na podłodze. Rzuciłam okiem: wyglądało na to, że traktują o końcu świata i innych poważnych sprawach.

Rozmawialiśmy, w pewnym momencie wyszłam do toalety. Kiedy opuściłyśmy jego mieszkanie, M. rzekła: „On musi mieć świra! Wiesz, co mi powiedział? Uważaj na swoją przyjaciółkę, jest bardzo nieszczęśliwa!”. Zrobiło to na mnie wrażenie. Człowiek zobaczy świat takim, jakim jest, jeśli zapomni o sobie. Stanie się pusty, czysty.

Friday, January 16, 2015

Archie Christie

The mother of M. calls her „golden daughter.” Disabled L. lives with M. who is looking after her. She used to work before but her employer wasn’t honest person. M. left her job and is not seeking for something else. She’s dedicating her time to L. with whom she was living her whole life. The relatives of M. call her “povera,” poor thing. 
 
She’s never married and has no children – a real disaster in a small place where she lives. M. wouldn’t complain she’s a lovely person with great personality. She sacrificated her own life for a mother: she loves her dearly. The story reminded me of Agatha’s Christie first husband. Archibald decided to leave her foe a younger woman.

The writer wasn’t happy with it but he wouldn’t change his mind. “I’m sorry Agatha but someone has to suffer!” – He told her. Think he was right: you simply can’t please everyone. Sometimes the choice is: save someone and make ourselves unhappy or make someone cry. M. decided to give up on her happiness. Bless her!

Matka M. nazywa ją „złota córka.” Niepełnosprawna L. mieszka z M. która się nią opiekuje. Wcześniej pracowała, lecz pracodawca nie był uczciwym człowiekiem. M. zwolniła się i nie szuka niczego innego. Poświęca swój czas L. z którą mieszka przez całe życie. Krewni M. nazywają ją “povera,” biedna.

Nie wyszła za mąż i nie ma dzieci – prawdziwa porażka w jej małej miejscowości. M. nie narzeka, jest uroczą osobą i ma wspaniały charakter. Poświęciła się matce, bardzo ją kocha. Historia M. przypomniała mi męża Agathy Christie. Archibald zdecydował się ją porzucić dla młodszej kobiety.

Pisarka nie była zadowolona, lecz mąż nie zmienił zdania. „Przykro mi, Agato, lecz ktoś musi cierpieć!” – powiedział. Myślę, że miał rację: nie można zadowolić każdego. Czasami trzeba wybrać pomiędzy uratowaniem kogoś i unieszczęśliwieniem siebie samego lub skazaniem go na cierpienie. M. poświęciła swoje szczęście. Chwała jej za to.