Black Magician/Czarny Mag

Don Juan insisted that we live inside a bubble of perceptions, and what we witness on its round walls is our reflection. In the streets of Bari I saw a couple of times an interesting character: I called him Black Priest. A chubby old man of the cloth, with old-fashioned hat and a Rosary in his hand: the carrier of the good news in black. He wants to heal, but hasn’t healed himself.

He leads to paradise, counting our sins. He teaches that God is love that created this world full of misery… Despite I’m critical, he could be my reflection. In my mind, naturally multiple (according to Internal Family System theory) they are different „voices.” The most important are: Inner Mother, Critic and a Child. In my seeking God, I created a new one: Black Priest.

He was preaching all the time, convincing that the world is bad, and me as well. I listened gladly: his goal was to focus attention on my „sinful” ego. As a consequence I felt terrible, of course. „Self-importance is the motivating force for every attack of melancholy” – Don Juan noticed. My Black Priest is still there, but now I remember where listening to his preaching leads…

Don Juan twierdził, że przyszło nam żyć w bańce percepcji, to, co widzimy jest naszym własnym odbiciem na jej okrągłych ściankach. Na ulicach Bari widziałam kilka razy ciekawą postać: nazwałam ją czarnym księdzem. Starszy mężczyzna przy kości, w sutannie, staromodnym kapeluszu i różańcu w ręce: nosiciel Dobrej Nowiny, który paraduje w czerni. Chce uzdrawiać, ale nie uleczył sam siebie.

Wiedzie do raju, licząc nasze grzechy. Naucza, że Bóg jest miłością, która stworzyła świat pełen nędzy. Pomimo, że jestem krytyczna, mógłby być moim odbiciem. W umyśle, naturalnie wielorodnym (zdaniem Systemu Rodziny Wewnętrznej) istnieje wiele „głosów.” Najważniejsze to: Wewnętrzna Matka, Krytyk i Dziecko. W moim szukaniu Boga stworzyłam nową postać, czarnego księdza.

Ciągle prawił kazania, przekonując że świat jest nikczemny, a ja tak samo. Słuchałam chętnie: jego celem było skupienie uwagi na mojej osobie. W konsekwencji czułam się okropnie, rzecz jasna. “Poczucie własnej ważności jest siłą motywującą, która stoi za każdym atakiem melancholii” – zauważył don Juan. Czarny ksiądz jest nadal obecny, ale pamiętam, dokąd prowadzi słuchanie jego kazań...

25.A course in miracles/Kurs cudów

 

In one of the books Castaneda’s Indian friend finds a piece of yellow cloth. Don Juan takes it with him: he believes that it has some power. Shortly before I left my old life, I found black sport trousers on Pane Pomodoro beach in Bari. I put it in my backpack on the way to Castelmezzano. Believe me or not, it helped me trough my challenge protecting from the cold in the night, and in a strange way keeping company.

I threw them along with the rest of Castelmezzano stuff after my return to family in July. I wanted also to throw “A course in miracles.” Deep down, I was angry with the book. My life without God was easy, and I wasn’t seeking Him for real. I was ready to go back to the old routine, but Angelo thought I should go to Poland for a month. I took it as a sign. I have left for good but my ego is still strong, and claims his latte macchiato and company…

I took its side. I tortured myself cutting tree branches some 4 hours a day, wanting to show: my life is rubbish, with God or not. When finally I was sick of sawing, it turned out that buying dry wood in December wasn’t that easy. “All sold, maybe after Christmas!” – They told me. I remembered Kazik. “I’ll bring you some firewood!” – He told me once. In fact he did! He didn’t even let me pay for it. We’re not alone: it’s a miracle.

W jednej z książek Castanedy jego indiański przyjaciel natrafił na kawałek żóltego materiału. Zabiera go ze sobą przekonany, że posiada moc. Niedługo przed porzuceniem dawnego życia znalazłam czarne sportowe spodnie na plaży Pane Pomodoro w Bari. Włożyłam je do plecaka w drodze do Castelmezzano. Uwierzcie lub nie, pomogły mi sprostać wyzwaniu. Ogrzewały nocą i w osobliwy sposób dotrzymywały towarzystwa.

Pozbyłam się ich razem z resztą rzeczy z Castelmezzano, wracając do rodziny w lipcu. Chciałam wyrzucić „Kurs cudów.” W głębi duszy byłam zła na tę książkę. Moje życie bez Boga było łatwe, nie szukałam Go na serio. Byłam gotowa na powrót do dawnej rutyny, gdy Angelo zaproponował mi spędzenie miesiąca w Polsce. Wzięłam to za znak i odeszłam na dobre, lecz moje ego jest nadal silne. Domaga się latte macchiato i towarzystwa.

Biorę jego stronę. Tortutowałam się piłowaniem gałęzi 4 godziny dziennie chcąc pokazać – z Bogiem albo nie, moje życie jest do niczego. Obrzydło mi to w końcu, okazało się jednak, że kupienie suchego drewna w grudniu nie jest takie łatwe. „Wszystko sprzedane, może po świętach!” – usłyszałam. Przypomniał mi się Kazik. „Przywiozę ci drzewa na opał!” – powiedział mi kiedyś. Rzeczywiście! Nie chciał nawet pieniędzy. Nie jesteśmy sami: to cud.

14.A course in miracles/Kurs cudów

 

For the last seven years Lopardi lived with his male friend. In his book Antonio Ranieri recalls the beginning of their relationship. He felt sorry for Giacomo, who really cried real tears because never wanted to go back to his hometown, or writing poetry didn’t work… Any excuse to suffer! “What do you find more exhilarating, Trevor, pain or pleasure? Personally I prefer pain” -  A memorable quote from the “Hellriser.” 

Just like Leopardi, I was positive that I’m poor and sad. Thanks to chopping wood I discovered that I’m actually full of anger! I have no central heating in my country home, and I have to light the stove. There is a lot of trees in my land: instead of buying firewood, I’m sewing angrily the tree trunk. I took a liking it. It has gone so far, that I’ve been seeing everywhere the firewood.

Sometimes I’m taking Angelo’s rucksack, the saw and going to the spot where I got my eye on interesting branches and trunks. “We either make ourselves miserable, or we make ourselves strong. The amount of work is the same!” - Don Juan said.  Choosing to suffer, we’re just attacking ourselves. It is, in fact, grief, not sadness. It would take a miracke, to recover from old habits.

Przez ostatnie siedem lat życia Leopardi mieszkał z przyjacielem. Antonio Ranieri opowiada o początkach znajomości w książce. Żal mu było Giacomo, który płakał rzewnymi łzami, bo nie chciał wracać do rodzinnego miasteczka, albo nie wychodziły mu wiersze... Każdy powód jest dobry, by cierpieć! „Co bardziej ożywia Trevor, ból czy przyjemność? Osobiście wolę cierpienie” - Pamiętny cytat z „Hellriser.”

Całkiem jak Leopardi, myślałam że jestem biedna i smutna. Dzięki rąbaniu drzewa odkryłam, że dużo we mnie złości! Nie mam ogrzewania centralnego w domku na wsi, muszę palić w piecu. Na mojej działce rośnie dużo drzew: zamiast kupić drewno na opał, piłuję gałęzie ze złością. Polubiłam to: pasja zaszła tak daleko, że wszędzie widzę drzewa do palenia.

Czasem biorę piłę i plecak Angelo: wyruszam do miejsca, gdzie upatrzyłam ciekawy konar lub gałąź. „Możesz uczynić się nieszczęśliwym lub silnym, wysiłek jest taki sam!” – mówił don Juan. Wybierając cierpienie, atakujemy samych siebie. Tak naprawdę to gniew, nie smutek. Trzeba cudu, żeby wyleczyć się ze starych nawyków.

11.A course in miracles/Kurs cudów

 

A butterfly perched outside my locked window, and stayed there the whole night. I take him in my hand in the morning: the little one seemed to tremble, but opened its wings and started flying… “Seek and see all the marvels around you. You will get tired of looking at yourself alone and the feeling will make you blind to everything else” – Don Juan said. 

I chose to live alone: the human stuff pulls us away from truly seeking God. Yet I’m drawn to people, and can visit sometimes… K. gave me a tea and minced pie. It tasted great after weeks of my foody regime! Her questions reminded me of the old, timorous life. “Do you have money? Are you looking for work? Maybe you need some carrots and potatoes?”

W. treated me to lovely gingerbread and coconut biscuits. “Now, imagine yourself after 40 years… You’ll be 84 and completely alone!” – She threatened me. Never mind there was a beautiful sunny day out the window. The very distant future mattered most. W. gave me tomatoes and two jar of pickles. I have enough to eat, but my spirit is dead. It would take a miracle to revive him.

Motyl przysiadł na zewnętrznej framudze okna, pozostał tam przez całą noc. Nad ranem wzięłam go do ręki: małe ciałko zdawało się drżeć, otwarł jednak skrzydła i poleciał... „Szukaj i dostrzeż wszelkie cuda wokół ciebie. Patrzenie na siebie samego zmęczy cię i oślepi na wszystko inne” – mówił don Juan.

Wybrałam samotność: ludzkie sprawy odrywają od szukania Boga. Ciągnie mnie jednak do bliźnich i czasem kogoś odwiedzę. K. dała mi herbaty oraz bakaliowe ciasto. Po tygodniach reżimu pokarmowego smakowało wspaniale! Jej pytania przypomniały dawne, lękliwe życie. „Masz pieniędze? Szukasz sobie roboty? Trzeba ci może marchwi i kartofli?”

W. postawiła na stole pyszny piernik i kokosowe ciasteczka. „Pomyśl o sobie za 40 lat... Będziesz kompletnie samotną osiemdziesięciolatką!” – straszyła. Piękny, słoneczny dzień za oknem był pozbawiony znaczenia. Liczyła się odległa przyszłość... Podarowała mi pomidory i dwa słoiki ogórków. Mam co jeść, ale mój duch jest martwy. Trzeba cudu, aby go ożywić.